Ik herken het wel een beetje, ik doe ook bot tegen mijn ouders en vrienden (zonder reden!). Ik denk dat het gewoon door deze heel situatie komt, je kan helemaal niks, je kan geen dagje weg, je kan niks leuks doen, constant gestress op straat en in de winkels en je zit constant aan huis gebonden. Alles is gewoon anders. En je weet ook niet wanneer alles weer een beetje normaal gaat worden, misschien blijft het nog wel jaren zo. Al deze gedachten maken mij ook een beetje depri en lusteloos.