Lief meisje, Het zou een wonder zijn als jij ongeschonden uit een jeugd zou komen zoals je beschreven hebt. Ik leef nog met de onnozele gedachte dat de meeste mensen van hun kinderen houden en alles voor ze over hebben. Jouw verhaal laat zien dat het ook anders kan.
Als ik het zo te pas komt in een reactie die ik geef dan zeg ik altijd dat liefde en vriendschap de belangrijkste dingen zijn in het leven en dat niemand zonder kan. In jouw leven is in ieder geval weinig liefde geweest en jij hebt meer te dragen gehad dan sommige volwassenen aankunnen. Het is een wonder dat jij het al die jaren vol hebt kunnen houden en ik denk dat jij een hele sterke persoonlijkheid bent.
Gelukkig is het leven nu wat stabieler voor je geworden en krijg je professionele hulp. Je zal wat achter je ligt je hele leven mee dragen, maar ik heb het vertrouwen dat jij met hulp je leven weer op orde krijgt.
Door wat jij hebt meegemaakt heb jij een harde levensles gehad en ik kan mij voorstellen dat jij in staat bent om mensen met problemen beter te begrijpen en te helpen dan mensen voor wie alles heel gemakkelijk is verlopen en die omringt waren door liefde en vriendschap.
Hoe het verder met jou zal gaan weet ik natuurlijk niet maar ik denk dat jij in staat bent om uit te zien naar een normaal leven met liefde en vriendschap en misschien ook werk waarin jij jezelf kan ontplooien en je nuttig kan voelen. Of jij een psychische aandoening hebt dat weet ik niet, waarom zou je? Jij deed niet asociaal, je werd asociaal behandeld en dat laat littekens na.
Je hebt misschien een geestelijk trauma overgehouden van je ervaringen, maar trauma's kunnen genezen. Jij moet je geen mislukkeling voelen. Jij hebt een zware verantwoordelijkheid op je gelegd gekregen door onverantwoordelijke mensen en je hebt het aangekund! Het is echt te erg dat jij jezelf als een last ziet! Ouders die kinderen hebben die hebben ze gewild, anders zouden ze er niet zijn. Jij bent een geweldige dochter geweest die de verantwoordelijkheid van je moeder op je gelegd hebt gekregen toen je zelf nog een kind was. Het is een schande als jouw moeder je als een last ziet. Je stiefvader is heel aardig naar jou, hij geeft duidelijk om je, dus ik weet zeker dat hij jou niet als een last ziet, en welke man voelt geen genegenheid voor een meisje van zestien?
Ik hoop dat jij weer vertrouwen gaat krijgen in de mensen. Er is ook veel liefde en vriendschap naast jaloezie, egoisme en bedrog. Heb je vrienden of vriendinnen? Die gaan er vast wel komen. Vertrouw ze en laat ze toe in je leven. Laat ook de mensen toe die met goede bedoelingen naar je toe komen. Iedere volwassene wil een jong mens helpen, jou ook. Heb vertrouwen! Ik wens je veel sterkte en succes met je behandeling. Het gaat zeker beter worden! x