Beste meid, Ik begrijp dat jullie echte moeder niet zo goed voor jullie gezorgd heeft en dat er met jou nare dingen gebeurd zijn. Nu zitten jij en je zusje dus in een pleeggezin en daar zou jij graag willen blijven.
Wat mij niet helemaal duidelijk is dat is of je echte moeder nog leeft of dat ze overleden is. Die indruk kreeg ik in je andere bericht, maar nu lijkt het alsof ze er nog is maar jullie haar niet meer zien.
Hoe het ook is, het is allemaal erg verdrietig en ik begrijp dat je het er moeilijk mee hebt. Een trauma noemen ze zo iets. Dat is een geestelijke wond en die genezen veel langzamer dan echte wonden en soms gaan ze nooit echt helemaal over.
Nu zit jij dus bij dat pleeggezin. Jouw pleegmoeder heeft jullie in huis genomen omdat ze dat wilde. Ze wil voor jullie zorgen en zo goed als het kan voor jullie doen wat je echte moeder zou moeten doen. Nu is het zo dat de jeugdzorg erg voorzichtig is met dat soort dingen. Jij hebt al heel nare dingen meegemaakt en ze willen er zeker van zijn dat het nu goed zal gaan. Daarom duurt het allemaal wat langer voordat dingen definitief geregeld zijn.
Als jullie pleegmoeder jullie wil houden dan zal ze haar best doen om dat te regelen. Ik begrijp dat ze chauffeur is en soms dagen weg is voor haar werk. Dat maakt het wat lastiger maar ik begrijp dat ze een oudere dochter heeft die dan voor jullie zorgt. Jij bent bang dat ze niet terug komt, maar ze komt natuurlijk gewoon weer terug als haar reis achter de rug is. Iedereen die werk heeft en daar voor op pad moet komt altijd weer terug naar huis, het is toch je thuis!
Je praat over verhuizen. Is daar over gesproken, of ben je daar bang voor? Als iemand gaat verhuizen dan neemt die alles en iedereen mee naar het nieuwe huis, dus als je pleegmoeder gaat verhuizen dan gaan jullie natuurlijk mee.
Wat mij opvalt is dat ik niets over een echte vader of een pleegvader lees. Is die er niet? Bij jeugdzorg willen ze kinderen alleen in een pleeggezin plaatsen als er, zoals dat heet, sprake is van een stabiele gezinssituatie. Of dat bij jou zo is kan ik niet beoordelen, maar als er liefde is, en ik krijg het gevoel dat die er is, dan is er stabiliteit.
Sommige dingen daar kan je wat aan doen, andere dingen niet. Waar je wat aan kan doen daar moet je over nadenken. Piekeren over dingen waar je niets aan kan doen heeft geen zin, daar wordt je alleen maar ongelukkig van. Je kan je af blijven vragen waarom de dingen die gebeurd zijn gebeurd zijn, maar wat schiet je daar mee op? Ze zijn gebeurd omdat mensen soms alleen maar aan zichzelf denken en niet beseffen wat voor narigheid ze aanrichten. Soms zijn mensen dom, soms zijn ze slecht.
Nu ben jij bij goede mensen. Als je pleegmoeder terug is, praat dan met haar over je angsten. Jij bent oud genoeg om te begrijpen hoe dat allemaal zit met pleegzorg en de problemen die dat soms geeft. Misschien helpt het je wat geruster te zijn.
Veel sterkte en ik hoop dat alles goed gaat met jou en je zusje.