Heey iedereen.
Ik ben K. En ik ben 14. Ik voel me het afgelopen half jaar nog slechter dan anders. Ik ben gewend elk jaar wel eens een dipje te hebben, maar dit is geen dipje. Ik ben zo verdomd leeg. Ik voel me waardeloos, en elke ochtend als ik wakker wordt vindt ik het zo jammer dat ik nog leef. Elke dag is een nachtmerrie, ik haat leven zo, en ik weet dat ik nooit blij of tevreden zal zijn, want ik kan niet tegen regelmaat en sleur. Telkens als ik de sleur wil verbreken, lukt het voor even. Ik doe iets radicaal anders. Maar na een paar dagen is dit ook sleur. Ik voel me gewoon vreselijk, en ik weet niet waarom. Mijn moeder heeft me ooit eens betrapt dat ik weeral aan het wenen was, en ze vroeg wat er was. Ik zei eerlijk wat ik voelde, en al wat ze zei was dat het hormonaal was en typisch voor mijn leeftijd. Ik krijg het van die bullsh*t want, okee, er zijn veel mensen van mijn leeftijd die zich even rot voelen, maar niet zo intens en erg als mij. Ik heb ook geen echte vrienden, niemand begrijpt me. Ik vind mezelf een groot cliche op vlak van emoties. Zie me nou. patetisch gewoon.
Ik ben ook zo'n buitenbeentje, muziek is mijn passie, en niemand luistert naar dezelfde muziek als mij. Ik kleed me ook anders. Ik hou enorm van literatuur, maar niet van die stomme, melige, honingzoete meisjesboeken, maar echte literatuur van Sartre en Salinger. Ik ben ook verzot op kunst. Ik doe niets anders dan naar muziek luisteren en schilderen, tekenen,... Ik kan me niet concentreren en het voelt alsof ik niet echt leef, alsof ik in een waas leef, met een beschermend vlies ofzo. Ik herriner me niets meer van de afgelopen maanden, en ik haat mezelf. Ik ben eenzaam en raar. Ik wou dat ik nooit geboren was, want ik ben toch niemand. En ik krijg het van die fukcing mensen die denken dat je je kunnen helpen door even wat comlimentjes te geven. Ik ben gvd niet naief en iedereen denkt misschien dat ik oppervlakkig en saai ben, maar ik sluit me gewoon af van alles en iedereen. Ik haat de meisjes van op mijn school.
Is er dan niemand die zich hetzelfde voelt als mij?? Alsjeblieft, geen melige 'hulpaanbieder'-achtige berichten. Is er gewoon nog iemand die even depressief, leeg, vlak, eenzaam, schizofreen en boos is als mij????
ik begrijp wat je voeld leegheid alsof je een soort robot bent die alles automatich doet die absoluut niet weet wat hij op aarde te zoeke heeft en als je wakker wordt gewoon weer je masker op zodat niemand ziet dat onder die lach een gedachtenloos persoon ziet iemand die deze wereld niet begrijpd er geen zin meer in heeft dit elke dag weer te moeten doen je blijft hope op iets nieuws je denkt vaak nu ga ik het anders doen nu ga ik dit verandere maar uitijndelijk ben je weer de iemand met een masker op.
Ik heb het zelfde
Alles wat je schreef heb ik ook , zo voel ik me ook , ik voel me ook echt alleen en ik sta op het punt zelfmoord te plegen , maar daar heb ik me twijfels over , want ik wil me ouders toch ook geen verdriet doen , de rest boeit me niet zoveel, maar ik snap hoe jij je voelt. Xxxsterkte
ik heb niet eens zin om de moeite te nemen om het op te schrijven want ik ben niks
Ik begrijp precies wat je voelt! Ik heb het misschien niet zo intens mee gemaakt maar ik begrijp je toch. Je word in deze wereld gekneed en gevormd, tot het idee hoe je zou moeten leven. Maar niet iedereen heeft gewoon de zelfde denk en beleefings wijze. Daardoor kun je het gevoel krijgen dat jij je leven niet leeft, maar anderen de jouwe. Maar dit is jou verhaal, laat een ander niet die pen uit je handen pakken! Weetje hoe ik het zie? Ik zie het als dat jij eigenlijk al heel goed bezig bent! Je kiest voor jezelf, bezig om je eigen weg uit te graven, je bent op een punt dat het zwaarder word de grond word stroever maar als je niet opgeeft komt het goed. Al die anderen volgen de saaie al 12134 x bewandelde paden van de maatschappij! klinkt echt lekker cliche he.. maar er schuilt toch wel een waarheid in.
succes xx
12 jaar .. aan wie van ons allen is jou reactie gericht als ik vragen mag ?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.