Alles is wit, lichtgevend wit. Ik knipper een maar keer met mijn ogen, maar het blijft wit. Wat is er gebeurt? Ben ik dood? Ik weet het niet. Maar ik ben niet bang, want het wit is zo mooi. Ik kan het zelfs voelen. Het is zo zacht, zoals donsveertjes. Achter me is nog meer wit, maar het ziet er anders uit, doffer met grijze barstjes. Wat moet ik doen? Mezelf zijn? Of toch maar mij weer verschuilen achter mijn glimlach? Of kruip ik weer in mijn pen en schrijf ik alles van me af? Wat moet ik doen? Mezelf zijn? En tonen aan jou hoeveel pijn in mijn ogen staat? Je moest eens weten… Hoeveel tranen er elke avond rollen. Donker. Het is dan pikken donker. Overal. Ik zie niets, ik voel niets. Hopeloos ren ik heen en weer. Ik kan blijven rennen, naar alle kanten, maar ik voel niets of niemand. Tot ik plots tegen iets opbots. Een deur waar wat licht uitkomt. Een deur met een scheurtje. En ik kan er doorheen kijken. Ik zie mensen. Een paar meisjes en een jongen. Ze wijzen naar mijn richting en lachen. Ik hoor iemand huilen. Nee, ik hoor mezelf huilen. Ik, de echte ik, zit opgesloten. Die deur krijg ik niet meer open, hoe hard ik ook probeer. Mijn echte ik zit opgesloten. Heel diep. Ergens diep in mijn hart. Ze wil naar buiten. Haar glimlach laten om toveren in haar echte ik, de rijen tranen die in haar rond zweven. Ik wil dat iemand mij begrijpt en me helpt van woord tot woord.... Maar ik begrijp dat dit niet kan, ik weet dat niemand mij zal begrijpen. De echte ik zal blijven, blijven achter de donkere deur. De pijn zal nooit iemand begrijpen en de glimlach zal iedereen zien als mijn persoonlijkheid! (selfmade )
de laatste tijd voel ik me echt een heel erg alleen en laat ik me glimlach eigelijk alleen zien terwjl ik zoveel pijn en vedriet heb! door mijn gevoelens afreageren schrijf ik veel verhalen. maar heeft iemand miss nog een idee om me beter te gaan voelen?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.