in de shit en advies nodig

16 jaar

12 jaar geleden

Ik begin het gevoel te krijgen alsof ik het allemaal niet meer trek. Heb eigenlijk het gevoel dat ik mijn hele leven nooit echt "rust" heb gehad. Ik zal uitleggen wat ik bedoel. Mijn opa (vaders kant) en oma (moeders kant) heb ik nooit gekent. Als klein kind veel ruzie gehad met mijn broer (3jaar ouder). We hebben allebei ADHD dus dat botst nog wel eens vaak. Op de basisschool was dit niet heel anders. Eigenlijk altijd wel alleen en altijd wel ruzie. In 2004 was bij mijn moeder kanker geconstateerd (rugtumor). Met een operatie gelukkig weg kunnen halen maar hierdoor heeft ze wel last van gronische vermoeidheid en gronische rugpijn. 3 maanden later is mijn andere oma overleden aan kanker. Ondertussen nog veel problemen op school, en thuis ging de aandacht vooral naar mijn broer omdat hij eigenlijk wel altijd problemen zocht thuis. In 2006 is mijn broer tijdelijk uit huis geplaatst. Om het weekend was hij gewoob thuis. Dit tot 2008. Dit was natuurlijk wel gewoon lastig voor mij. De problemen op school gingen helaas door. In 2009 was mijn opa overleden ook aan kanker. De problemen op school werden gelukkig wel steeds minder. Had een paar vrienden gemaakt, en we hadden gelukkig een goede band met de leraren. (Dat krijg je met 3 kinderen op dezelfde kleine school). Toen ik in 2010 in de pauze terugkwam van school kreeg ik van mijn moeder te horen dat ze zou worden opgehaald omdat mijn vander was opgenomen in het ziekenhuis. Ik zocht er niet te veel achter want door zijn astma lag hij best vaak in het ziekenhuis. Totdat ik de deur opendeed en de politie mijn moeder kwam ophalrn. Ze vroegen of ik ook mee wilde. Hierdoor besefte ik dat er meer aan de hand was. In de auto kreeg ik te horen dat mijn vader was opgenomen met een hartstilstand. Hieraan is hij helaas overleden. Vlak voor de nieuwe start op de middelbare school. nieuwe vrienden gemaakt maar nog altijd in mijn achterhoofd dat het nog altijd slecht gaat met mijn moeder (voor mijn gevoel steeds slechter). Altijd bamg voor het moment dat ik uit de les gehaald kan worden omdat mijn moeder kan zijn overleden. Voor dit moment ben ik heel bang. Had al moeite met het verwerken van de dood van mijn vader, maar met die van mijn moeder zal ik het nog mowilijker krijgen want ze betekend alles voor me. Ik ben bang dat ik mezelf dan ga verliezen. Doordat deze gedachten (die veel dieper gaan dat dit) steeds door mijn hoofd spoken kan ik me op school heel slecht focussen. Heeft iemand tips over hoe ik hiermee kan omgaan? Ik hoor graag snel. Groetjes fapper

3 reacties

20 jaar

12 jaar geleden

Hallo fapper

Heftig om dit alles mee te maken!
Je kan daar het beste toch over praten.. en misschien wel met je moeder. Zij kan jouw daar ook goed bij helpen.. dit zal misschien een grote stap voor je zijn om het daar over te hebben. Maar je moeder heeft dezelfde pijn als jou om je vader (en oma). Je kan haar best vertellen dat je je zorgen maakt omdat je alleen haar nog maar hebt.

Als je dit niet met je moeder bespreekt kan je ook een goede vriend(in) vertellen waar je bang voor bent, zodat hij/zij jou kan steunen.

Verdriet en verlies van een persoon is heel erg, en omgaan met verdriet en verlies kan ook heel moeilijk zijn! Het kan ook zijn dat doordat je belangrijke mensen in een korte tijd hebt verloren, dat je onbewust nog aan het rouwen bent.. en bij rouwen moet je wel steun zoeken als jij dat nodig hebt! Dat is voor iedereen namelijk verschillend..

Als je dat toch niet met je moeder wil/kan bespreken dan kan je ook een afspraak maken (effe bellen) met het maatschappelijk werk in jou buurt. Zij kunnen jou ook helpen met het rouwen, of juist met het vertellen van je angst aan je moeder, maar ze kunnen ook kijken of ze jullie familie op een andere manier kunnen helpen in deze moeilijke tijd.

En omdat je steeds afgeleid bent door die gedachten dat ze je uit de les komen halen, kan je dit ook bespreken met een vertrouwenspersoon bij jou op school. Hij kan je dan ook helpen, of doorverwijzen, of gewoon er vanaf weten zodat als je niet lekker in je vel zit dat hij/zij ook weet wat er aan de hand is.

Groetjes L

14 jaar

12 jaar geleden

Kijk ik denk dat de enigste oplossing is met andere mensen dr over praten is

16 jaar

12 jaar geleden

Lief meisje,

Praat er met iemand over. Dat is het beste wat je kunt doen. Vertel je gevoelens aan iemand die je vertrouwt. Een vriendin, een leraar, een familielid. Iemand die je vertrouwt in ieder geval. Zorg goed voor jezelf. Je komt hier overheen. Heel knap dat je je verhaal durft te vertellen hier. Ik heb respect voor je. Heel veel sterkte.

XxxxxG

Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.