Ik ben heel lang gepest. Ze scholden me uit en hebben me 1 keer in elkaar geslagen (< dat weet maar 1 iemand.) Ik had mazzel dat mijn enige vriendin van mijn hele bassischool het zag en alleen thuis was. De wonden kon ik verbergen met kleren en sieraden en nu zijn het nog een paar hele lichte littekens. Na een paar keer zelfmoordpogingen heb ik gekeken op internet en heb ik zelfmoord tips op gezocht. Nu ga ik na de zomervakantie naar de 3e en heb in totaal 3 vriendinnen die ik vertrouw maar nog steeds niet hele maal. Ik vraag me af heeft het voor mij nog wel zin om te leven. Door een paar boybands hou ik mijn leven een beetje op het goede pad. Maar als ik moet blijven voor die boybands heeft het dan zin?
Er is meer dan die boybands... waarom heb je het je ouders niet verteld? Heb geen goede band met ze? En je kunt het er over hebben met die drie half goede vriendinnen. Maar ik wil je een ding zeggen. IK weet hoe erg het is on gepest te worden en in elkaar geslagen te worden. Maar zelfmoord is geen optie. Later word alles beter. Je krijgt een supper leuke vriend, je gaat trouwen en krijgt kinderen. Je gaat iedere zomervakatie naar een lekker warm land en hebt een baan die je leuk vind. Je ziet je kinderen opgroeien en gaat je zorgen maken over de dingen die ze doen. Welk vriendje ze krijgen en de gevaarlijke speletjes. En later. Als zij naar de derde gaan en het leven niet meer zien zitten. Ben jij er voor ze, en je kan jou verhaal vertellen en zeggen dat jij niet opgegeven hebt. En dat je nu heel gelukig bent. Het leven heeft nog zoveel mooie momenten en je en ik zijn nog veel te jong om het op te geven. Want weet je. Die sukkels die je in elkaar geslagen hebben, zijn het niet waard om in jou leven te zijn. Want er zijn heel veel mensen die van je houden. Veel meer dan je denkt. Heel veel succes en ik hoop dat je de juiste beslisingen neemt. Dikke kus, C
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.