Hee,
Ik heb al zolang ik me kan herinneren last van mijn slechte zelfbeeld. Op de basisschool had ik bijna geen vrienden, en ik vind het nu nog steeds moeilijk om vrienden te maken. Daarom ben ik in de brugklas begonnen met een therapie bij de psycholoog op mijn school, zodat ik wat meer zelfvertrouwen zou krijgen en opener zou worden. Ik was ‘uitbehandeld’ halverwege het tweede leerjaar, omdat ze vond dat ik alle theorie wist van het positiever denken etc. Blijkbaar was ik nog niet uitbehandeld, want ongeveer twee weken later begon ik met zelfbeschadiging. Ik heb dit ook tegen mijn beste vriendin vertelt, omdat ik het niet voor mezelf wilde houden, omdat ik niet wilde dat het erger werd. Mijn ouders weten het ook en ik ben toen begonnen bij een andere psycholoog, die mij tot aan de zomervakantie heeft behandeld. Ik ben daar gestopt, omdat het voor mijn gevoel niet hielp. Mijn ouders wilden wel dat ik hulp kreeg, dus nu zit ik bij weer een andere psycholoog.
Ik heb geen zin meer in elke keer nieuwe hulp zoeken, terwijl het allemaal niet helpt. Iedereen vindt dat ik verander. Ze vinden dat ik me afsluit. Zelfs mijn beste vriendin voelt geen klik meer met mij. Ik probeer zo hard om vrolijk met iedereen mee te doen, maar het lukt gewoon niet. Ik haat het gewoon dat ik alles verkloot, zelfs de banden met de mensen waar ik om geef. Voor mijn gevoel heeft mijn leven geen zin als ik iedereen blijf kwetsen met mijn afstandige gedrag.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.