Hoi, 6 maanden geleden is mijn superlieve, knappe vriendje overleden aan de ktziekte kanker. Hij was mijn steun en toeverlaat ik kon alles bij hem kwijt en hij alles bij mij. We zijden alles tegen elkaar. 7 maanden terug viel hij ineens flauw toen we op zijn kamer een game zaten te spelen, hij zat tegen me aan en ik voelde hem ineens wegglijden, hij zei niks meer en het was echt eng, ik schrok me helemaal dood. Zijn ouders waren er niet dus ik had meteen 112 gebeld, toen de ambulance er was (na 5 minuten) waren zijn ouders er gelukkig ook weer. Hij moest toen mee met de ambulance en hij was half bijgekomen gelukkig, eenmaal in het ziekenhuis gingen ze hem onderzoeken en ik heb me nog nooit zo zenuwachtig gevoeld als toen. Ik zat samen met zijn ouders in een wachtkamer af te wachten en toen kregen we te horen dat het ernstig was en dat we even mee moesten komen. Ze zeiden dat zijn hele lichaam vol zit met kankercellen en het te laat is om hem te helpen. Daarna mocht ik gelukkig eindelijk naar hem toe komen, ze hadden hem blijkbaar al een kamer gegeven op de afdeling van oncologie en ik denk dat ik wel een uur bij hem in zijn armen heb gezeten en gehuild. Daarna ging alles heel snel bergafwaarts en uiteindelijk had hij zoveel pijn de hele tijd het was echt vreselijk om te zien, de laatste weken lag hij alleen maar in coma aan de morfine (zware pijnstiller) en kon ik dus niet met hem praten, hij zag er ook heel bleek uit, het was echt zielig. Ik heb hem daarna nog een keer gezien en hij zei dat ik voor altijd zijn vriendje blijf en hij zij dat hij gelooft dat ik nog lang blijf leven en met iemand anders later een gezin zal krijgen (we zeiden altijd dat we later samen een gezin krijgen) en daarna had ik mijn laatste kus gegeven (ben aan het huilen nu) 2 dagen daarna was hij overleden. Ik kan het gewoon niet geloven dat er zo'n ktziekte bestaat, gelukkig heb ik nu een heel lieve vriendin (ik ben bi) en bij haar kan ik altijd terecht als ik verdriet heb en ze begrijpt me gelukkig goed. Maar ik denk nog elke dag aan hem, ik heb ook nog goed contact met zijn familie en ga er geregeld heen, dat voelt echt als gewoon familie er gaan vaak (nu niet door corona natuurlijk) naar de Efteling ofzo iets en ik kom daar vaak eten, zijn broer heeft dezelfde interesse als ik namelijk programmeren en ik ben dus ook vaak bij hem want er hebben samen een project met programmeren dus ik ben er nog vaak en dat voelt heel goed maar als ik daar ben voelt het toch altijd wel leeg alsof er iemand mist: mijn lieve vriendje heeft iemand tips hoe ik dit kan verwerken etc.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.