• Voor ouders
  • Voor professionals
  • Aanmelden
  • Werken bij JOU
  • Contact
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • JOU AcademiePPI x JOU
LinkedInInstagramTikTokYouTube
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • Voor ouders
  • Voor professionals
  • Aanmelden
  • Werken bij JOU
  • Contact
LinkedInInstagramTikTokYouTube
  1. Home
  2. Forum
  3. Gevoelens
  4. eenzaamheid
Vorige pagina
WhatsApp

Heb je vragen of wil je gewoon iets kwijt?

Ons team is er voor je. Bijvoorbeeld als je meer wilt weten over de activiteiten die wij organiseren. Maar zeker ook als we je kunnen helpen met je school, stage of bijbaan. Of als er gedoe is: online, met vrienden, thuis of op school. Laat het ons weten.

App met onsKom bij ons langs

doe mee & ontdek

  • Activiteiten
  • Stel anoniem je vraag
  • Kom bij ons langs
  • Video's

Meer over jou

  • Over ons
  • Aanmelden
  • Werken bij
  • Onze locaties
  • JOU Academie
  • Pers & Publicaties
  • Onze partners

Check onze socials

LinkedInInstagramTikTokYouTube
  • Privacyverklaring
  • Cookies
  • Klachten en bezwaar
  • © 2026 Jou
Vorige pagina

eenzaamheid

15 jaar
6 jaar geleden
Ik worstel al twee jaar met een heel sterk gevoel van eenzaamheid . Het achtervolgt me als een schaduw, vervult me met een ijskoud, hol gevoel en zuigt het leven uit me. Ik leef op een eilandje omringd door mijn eigen oceaan van pijn. Het enige wat me nog op de been hield en voorkwam dat ik mezelf in mijn oceaan zou verdrinken, was ballet. Ik danste 7u per week en oefende daarnaast 3 tot 5 uur per week thuis. Dus dat komt op 10 tot 12 uur ballet per week. 10 tot 12 uur dat ik een sprankje licht voelde vanbinnen. Maar dat was voor de quarantaine... Nu zijn er geen danslessen meer en het optreden, waar ik mezelf zo vreselijk hard voor uitgesloofd heb, dat normaal gezien volgende week zou doorgaan, is in het water gevallen. Het enige waar ik nog om gaf is...weg...opgeslokt in mijn oceaan en naar de bodem gezonken, net als mijn hoop en mijn armzalig sprankje licht.
Ik wil schreeuwen, huilen, mijn pointes door het raam smijten en mezelf van mijn eiland wissen. Ik wil me in mijn oceaan laten glijden en langzaam verdwijnen onder het woelige oppervlak. Onder water is alles veel rustiger, zachter, mooier, verdovend. Ik zweef door mijn oceaan. Mijn lange haren golven rond mijn gezicht en het water streelt troostend mijn huid.

'Wat moet ik doen? Alsjeblieft...' Ik fluister tegen de wereld. 'Laat mij weer dansen...Help...Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld.'
3 reacties
21 jaar
6 jaar geleden
Hé meid, ik leef met je mee. Deze quarantaine is een moeilijke periode, zeker als je het psychisch al zwaar had, zoals jij. Erg naar voor je ook dat je je balletlessen en je voorstelling moet missen.

Ik sluit me aan bij het advies van meisje 21: er zijn mensen die je kunnen en willen helpen. Als je je huisarts vertelt over je gevoelens, kan die je doorverwijzen naar de juiste professionele hulp. Ik heb zelf ervaring met psychische klachten, en mij heeft dit erg geholpen.

Heel veel sterkte! Deze tijd gaat voorbij; geef de hoop alsjeblieft niet op!
21 jaar
6 jaar geleden
Lief meisje,
Wat een vervelende situatie. Fijn dat je hiervoor ballet had als jou passie, maar die is helaas tijdelijk weggevallen.
Ook al zou ballet straks weer doorgaan, is het in de tussentijd en wellicht ook daarna nog heel belangrijk om te werken aan je mentale gezondheid. Wat jij beschrijft klinkt mij in de oren als een eventuele depressie. Praat met je ouders en zoek wellicht hulp van een professional, die zou jou erg kunnen helpen.

21 jaar
6 jaar geleden
Lief meisje, Je verhaal klinkt erg dramatisch, om niet te zeggen melodramatisch. Je voelt je eenzaam en hebt je op ballet gestort. Dat is een soort van drugs voor je geworden waar je niet meer buiten kunt. Nu moet je dus als het ware cold turkey afkicken en ben je radeloos.
Het punt is, waarom voel jij je eenzaam. Je bent 15, dus je woont in een gezin en gaat naar school. Alleen ben je niet. Wat is er aan de hand? Heb je geen vriendinnen? Zijn er dingen die je kwellen maar waar je niet over kunt of wilt praten? Voel je geen emotie naar andere mensen? Heb je het gevoel dat anderen je niet begrijpen, of is het gewoon de puberteit? Beangstigt wat er allemaal verandert je?

Dat soort dingen daar moet je eens over na gaan denken. Wat wil jij met je leven, met wie zou jij je leven willen delen, wat voor werk zou je willen doen later, met dingen, met natuur, met mensen?
Allemaal vragen waar je alleen zelf het antwoord op kunt geven. Er is een categorie boeken die Young Adult wordt genoemd. Dat gaat over jongeren die worstelen met zaken waar jij ook mee worstelt en hoe ze daar mee omgaan. Van zulke boeken kun je veel leren.
Je bent niet de enige die in de knoop zit. Verdiep je eens in anderen die het ook moeilijk hebben. Als je anderen helpt dan help je ook jezelf. Ga ook de deur uit. Het is mooi weer, ga naar het park en misschien kun je een hond lenen van iemand die geen tijd heeft om uit te laten. Hond blij en jij ook. Hou op met navelstaren en dramatische verhalen verzinnen, Doe iets!



Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.