Ik worstel al twee jaar met een heel sterk gevoel van eenzaamheid . Het achtervolgt me als een schaduw, vervult me met een ijskoud, hol gevoel en zuigt het leven uit me. Ik leef op een eilandje omringd door mijn eigen oceaan van pijn. Het enige wat me nog op de been hield en voorkwam dat ik mezelf in mijn oceaan zou verdrinken, was ballet. Ik danste 7u per week en oefende daarnaast 3 tot 5 uur per week thuis. Dus dat komt op 10 tot 12 uur ballet per week. 10 tot 12 uur dat ik een sprankje licht voelde vanbinnen. Maar dat was voor de quarantaine... Nu zijn er geen danslessen meer en het optreden, waar ik mezelf zo vreselijk hard voor uitgesloofd heb, dat normaal gezien volgende week zou doorgaan, is in het water gevallen. Het enige waar ik nog om gaf is...weg...opgeslokt in mijn oceaan en naar de bodem gezonken, net als mijn hoop en mijn armzalig sprankje licht.
Ik wil schreeuwen, huilen, mijn pointes door het raam smijten en mezelf van mijn eiland wissen. Ik wil me in mijn oceaan laten glijden en langzaam verdwijnen onder het woelige oppervlak. Onder water is alles veel rustiger, zachter, mooier, verdovend. Ik zweef door mijn oceaan. Mijn lange haren golven rond mijn gezicht en het water streelt troostend mijn huid.
'Wat moet ik doen? Alsjeblieft...' Ik fluister tegen de wereld. 'Laat mij weer dansen...Help...Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld.'
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.