• Voor ouders
  • Voor professionals
  • Aanmelden
  • Werken bij JOU
  • Contact
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • JOU AcademiePPI x JOU
LinkedInInstagramTikTokYouTube
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • Voor ouders
  • Voor professionals
  • Aanmelden
  • Werken bij JOU
  • Contact
LinkedInInstagramTikTokYouTube
  1. Home
  2. Forum
  3. Gevoelens
  4. Elke dag hetzelfde verhaal
Vorige pagina
WhatsApp

Heb je vragen of wil je gewoon iets kwijt?

Ons team is er voor je. Bijvoorbeeld als je meer wilt weten over de activiteiten die wij organiseren. Maar zeker ook als we je kunnen helpen met je school, stage of bijbaan. Of als er gedoe is: online, met vrienden, thuis of op school. Laat het ons weten.

App met onsKom bij ons langs

doe mee & ontdek

  • Activiteiten
  • Stel anoniem je vraag
  • Kom bij ons langs
  • Video's

Meer over jou

  • Over ons
  • Aanmelden
  • Werken bij
  • Onze locaties
  • JOU Academie
  • Pers & Publicaties
  • Onze partners

Check onze socials

LinkedInInstagramTikTokYouTube
  • Privacyverklaring
  • Cookies
  • Klachten en bezwaar
  • © 2026 Jou
Vorige pagina

Elke dag hetzelfde verhaal

13 jaar
6 jaar geleden
Ik wist niet zo goed waar ik dit moest neerzetten maar dit leek mij het beste stukje: Ik zal wel gewoon even beschrijven hoe mijn dag gaat (de stomme punten dan) Ik word s’morgens wakker en dan vraagt mijn moeder of ik mee ga naar de winkel (of waar dan ook naartoe) ik durf geen nee te zeggen want ik ben bang dat er onderweg iets heel ergs gebeurd waarbij zij omkomt en dan voel ik mij schuldig dat ik niet ben mee gegaan, dus ik zeg dan heel erg tegen mijn zin in ja. Dan ben ik weer thuis en dan vraagt mijn zus of ik mee kom zwemmen, Tegen dat soort vragen durf ik sneller nee te zeggen maar 9 van de 10 keer ga ik na 1 min weer naar haar toe omdat ik mij schuldig voel. Want ja, wat nou als ze dalijk dood gaat! Dan heb ik haar voor het laatst teleurgesteld... en dat wil ik ook niet dus dan ga ik toch zwemmen. Dan daarna kan ik even op de PlayStation om even te onstpannen en met mijn vrienden te kunnen praten. Dan s’avonds als ik naar bed ga (rond 11 uur) ga ik als iedereen op bed ligt ong om het uur “ naar de wc” om even bij iedereen checken of iedereen nog leeft en niks heeft, en zo ga ik nog wel even door tot 2-3 uur. Dan wil ik eindelijk gaan slapen omdat ik gewoon te moe ben en dan gaan mijn gedachtes heel snel van 0 naar 100! Dit is een voorbeeld van gister: ik liep (in mijn gedachtes) gewoon te wandelen en opeens komt er iemand achter mij aan en neemt mij mee, ik word wakker in een kamer en diegene zaagt heeeel langzaam mijn keel door. Dat word een pijnlijke dood... om die gedachtes weg te krijgen ga ik nog even YouTube kijken maar dan is het al weer 4 uur als ik ga slapen. En dan heb ik ook soms nog eens nachtmerries waar ik wakker van schrik. S’morgens sta ik op ben ik echt doodmoe! En dan begint het hele verhaal weer opnieuw!!! Klinkt mischien allemaal een beetje raar maar heeft iemand tips hiervoor? En dat je het even weet, het is makkelijker gezegd dan gedaan om het weg te krijgen... bedankt alvast voor de reacties!
15 reacties
16 jaar
6 jaar geleden
Ik denk dat je vooral erg angstig bent, Bang om alleen te zijn. Ik heb ook veel gedaan van wat jij nu schrijft. Het is is iets wat in je schooltijd gebeurt maar het trekt door naar wanneer je vrij bent en thuis bent zeg maar. Misschien kun je school een beetje loslaten als je thuis bent, beetje vergeten. Bedoel je met opschrijven dat die 3 vrienden opschreven hadden dat ze alle 3 weer in dezelfde klas wilden zitten ?
Of zou je moeten omgaan met die 3e vriend die niet zoo leuk is ?

Je zit zeker in de 2E nu ?
Vaak kun jeje vrienden wel opzoeken in de pauze als het niet anders kan.
Ik snap de angst wel, ik heb het ook gehad. Ik moest vanaf de basisschool ook naar de middelbare school, Ik zat op de basisschool op speciaal onderwijs. Daarna moet ik naar een normale middelbare school in een andere stad, dichterbij huis dus ik wist al dat de kinderen die ik daar kende 0 was. De 1ste dag op de middelbare school wou ik stoer doen maar ik voelde wel de spanning en stress van dat ik al die kinderen niet ken. Maar er zitten er veel in je klas die ook niemand anders kennen. De 1e van de middelbare is bij mij niet zoo goed gegaan maar hoop dat het bij jouw beter gaat

En heb je ook die vraag gesteld op dit forum over luiers ? Dat was ook een jongen van 13. Ik begin hierover omdat ik weet wat het is. Van het 1 komt namelijk het ander. Ik heb ook erg lang in bed geplast, daar had ik elke avond echt heel veel stress over. Zoveel dat ik er op school nog last van had wat er die nacht gebeurt was. Kan bij jouw zijn dat je bang bent om elke nacht nat worden maar dat je het onderdrukt hebt. Wat er dan gebeurt is dat je overdag ook bang bent voor alles, het verandert wie je bent en hoe je doet enzoo
13 jaar
6 jaar geleden
Hier de TS weer: nou er is nog iets bij gekomen... het heeft met school te maken dus ik zal wel gewoon een kleine uitleg geven: vorig schooljaar ben ik als enige van mijn klas naar een andere school gegaan, dus zat ik daar ook helemaal alleen en ik kende niemand. Ik dacht dat ik wel vrienden zou maken maar dat lukte bijna en toen negeerde ze mij opeens. Dus dat was echt een k*t jaar (sorry dat ik het zo zeg) op school. Ik ben speciaal hiervoor naar de school gegaan waar al mijn vrienden op zitten. Maar nu heb ik 2 dagen geleden te horen gekregen dat er een fout is gemaakt en dat ik niet meer in de klas van mijn vrienden kan komen omdat die klas al vol zit. Er was wel voor gezorgd dat een van mijn 3 vrienden bij mij in de klas kwam maar ik ben zo’n idioot dat ik nooit aan mijzelf kan denken dus heb ik gezegd dat dat niet hoeft omdat hun elkaar op hebben geschreven (en anders zit die andere vriend een soort van alleen want wij mogen die 3de vriend niet echt). Dus nu kan ik weer een heel nieuw jaar gaan starten waar ik helemaal niemand ken omdat een vrouw niet heeft doorgegeven dat ik bij hun in de klas wou! Nu kan ik al helemaal niet meer slapen en ik voel mij een soort van depressief ofzo. Het klinkt allemaal niet zo erg maar ik heb echt moeite met vrienden maken met andere, en ik heb daar genoeg ervaring mee dat dat echt zo is (neem maar als voorbeeld vorig jaar). Heb ik weer zo’n k*t (sorry) jaar!!!!!
17 jaar
6 jaar geleden
Je kan de huisartsenpraktijk bellen om een afspraak te maken, in principe hoeven je ouders hier niks van te weten. Succes!
13 jaar
6 jaar geleden
TS weer hier: ik heb het geprobeerd te vertellen maar elke keer als het een goed moment was durfde ik het niet. Heeft iemand mischien ideeen hoe ik “stiekem” een afspraak bij de huisarts kan maken. Of zal ik het toch echt moeten vertellen voordat ik naar de huisarts ga? Ik weet zelf ook wel dat ze het niet raar gaan vinden ofzo maar toch is er iets dat mij tegenhoud.
12 jaar
6 jaar geleden
@TS Lastig dat je zo bezorgd bent. Probeer in je hoofd te houden dat de kans mega klein is dat ze iets gebeurt en nog kleiner dat ze dood gaan. Zoals hierboven al staat praat erover met ouders/vrienden/huisarts/vertrouwenspersoon Heel veel succes Groeten, Een andere J12
13 jaar
6 jaar geleden
Mijn ouders hebben het de laatste tijd nogal druk gehad met werk dus wou ik niet dat ook nog vertellen maar ik ben van plan het volgende week te vertellen want dan hebben ze even rust
21 jaar
6 jaar geleden
Veel succes, TS! Je hoeft je echt niet te schamen voor je klachten. Wil je ons nog laten weten hoe het gegaan is?
13 jaar
6 jaar geleden
Bedankt voor de reacties! Ik vind het nogal lastig om aan mijn ouders te vertellen want ik kan ook geen afspraak maken bij de huisarts zonder dat hun weten waar het over gaat. Maar ik ge het proberen te vertellen en hopen dat ze het niet raar vinden ofzo..
21 jaar
6 jaar geleden
Hey TS, ik herken de angsten die je beschrijft wel. Zo'n voorgevoel dat er iets ergs gaat gebeuren met jou of met iemand om wie je geeft, waarbij je voor je gevoel van alles moet doen om dat 'tegen te houden' - bijvoorbeeld checken of iedereen thuis nog leeft. Bij mij is door mijn huisarts en een psycholoog een dwangstoornis vastgesteld. Het kan goed dat jij ook zoiets hebt.

Ik raad je aan om een afspraak te maken met je huisarts en te vertellen over je angsten. Je huisarts kan je dan doorverwijzen naar een psycholoog, die je kan helpen. Als je hulp zoekt, zijn dit soort angsten goed te behandelen!

Ik wens je heel veel sterkte!
12 jaar
6 jaar geleden
Ts ik weet niet of je ouders dit weten maar ik denk dat je een afspraak moet maken met je huisarts en die zou je misschien naar een psychiater ofzo sturen. Is niet goed dit, een keer val je om en moeten ze jouw helpen

Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.