Heey ik moet wat kwijt. Dus al sinds 1e klas voel ik me eigenlijk steeds slechter, over m’n school prestaties, thuis situatie, m’n onzekerheden... enzovoort. Iedereen heeft het wel maar de mate waarop is het verschil. Ik word al sinds jong vergeleken met andere, begon met ‘waarom lust jij geen boter? Zeker omdat je nichtjes dat ook niet lusten’ en dat ging over op m’n school prestaties, concentratie, de persoon wie ik ben, m’n afkomst. M’n leven bestaat meer uit vergeleken worden en dat is een belangrijke, want op de dag van vandaag heeft het ook impact op mij en dan benadruk ik even de manier hoe ik m’n vriendinnen zie en hoe ik om ga met hun succes. Ik ben een schorpioen en dat zegt best veel want ik ben heel vaak en snel jaloers. Dat komt omdat ik mezelf vergelijk, ik denk altijd ‘diegene heeft’ of ‘mijn ouders zouden dat nooit’. En hoe meer jaloers ik ben op een vriendin of vriend, hoe eerder ik me erger aan hun succes. want ik moet er harder voor werken of bijvoorbeeld meer moeite voor doen om me voor de ander mezelf te bewijzen. Ik was me heel goed bewust van m’n ‘toxic side’ alleen vandaag werd ik er echt mee geconfronteerd. Ik ben al een tijdje niet zo leuk achter de rug om van een paar vriendinnen, want zij hebben een ‘gezonde relatie’, ‘goeie cijfers’ zonder er echt veel moeite voor te doen, veel mensen mogen hun terwijl mensen mij niet mogen om mijn afkomst ( ben asian ), zij hebben meer ‘vrijheid’ of zij hebben een betere thuis situatie. Door corona ben ik gewoon iets depressiever geworden en m’n gezin zelf ook en daardoor is het vaak niet leuk thuis. Bij die vriendinnen wel meer en zij gaan bijvoorbeeld vaak uit, hebben vaak plezier, maken zich minder zorgen over alles en hebben een beter lichaam ( in mijn ogen ). Doordat ik me zo slecht voel kan ik niet blij zijn voor een ander. Want ik heb dit en dat niet, ik kan dit en dat niet of minderdoen bijvoorbeeld. Ik ben gewoon een hele slechte vriendin voor ze omdat ik ze hoor te supporten, maar integenstelling kan ik niet blij voor ze zijn en uit ik dat op een erg negatieve manier. Ook vind ik het moeilijk om hun te helpen omdat ik vaak voel dat ik niet met ze kan praten als ik ergens echt mee zit, dan krijg ik een ‘ohwww’, ‘ahh vervelend’ of ‘oei’ als antwoord. Niet erg natuurlijk, maar ik wil ergens echt over praten als ik ergens mee zit en dat kan ik niet zo met hun. Dat geeft me een afgewezen gevoel want ze hebben wel voor elkaar empathie maar bij mij niet echt. Ik heb het gevoel dat ik bij hun moet doen alsof alles leuk is dus m’n emoties maar aan de kant moet laten. Dus dat was ook een reden waarom ik zo kut tegen ze doe. Maar ik ben op een punt dat ik niet weet wat ik moet doen. Veranderen? Concreter zijn als ik ergens niet mee eens ben? Accepteren wat ik niet kan veranderen?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.