Het is weer zo’n zaterdag. Een zaterdag die mijn vriendin helemaal volgepland heeft staan, terwijl ik de rest van de avond op mijn kamer een beetje voor me uit zit te staren. Nu ben ik ook verkouden, dus heb ik weinig keuze, maar alsnog.
Een breekpunt in de relatie zou ik het zeker niet willen noemen, maar de zaterdag is veruit de vervelendste dag van de week voor mij. Mijn vriendin is een sociale meid met veel vrienden, dus het is volkomen logisch (en terecht!!) dat ze op een vrije zaterdagavond ervoor kiest met anderen te gaan. Dat is ook heel belangrijk, vrienden verliezen door je relatie is éen van de grootste fouten die je kunt maken.
Nou wat is het probleem dan? Mooi toch dat het zo gaat? Zeker weten, alleen bekruipt mij altijd een knagend gevoel op zo’n avond. Zoals eerdergenoemd: zij zit tot 02:00 ergens lekker te borrelen en het gezellig te hebben terwijl ik thuis zit. En ik weet dat het maar op 1 manier opgelost kan worden: zelf wat ondernemen. Nu heb ik soms geluk dat dat ook lukt, maar op het moment dat niemand van mijn vrienden wat gaat doen zit ik er zo bij.
Het is een stukje jaloezie. Gewoon puur het feit dat mijn vriendin zoveel vrienden heeft en ik een stuk minder. Daar kun je nou eenmaal niks aan veranderen, ik heb het gewoon te accepteren. Alleen soms doet het pijn, confronteert het. Ik zou natuurlijk op zoek kunnen gaan naar meer vrienden, maar komend jaar werk ik nog 37 uur per week en op mijn 24e zonder enige ervaring nog op een teamsport gaan lijkt me ook niet echt iets. Misschien moet ik toch maar overwegen een studie te gaan doen.
Soms kan ik een fout begaan. Komt mijn vriendin voor mij speciaal eerder naar huis (00:00 bijvoorbeeld) zodat we nog samen kunnen slapen. En in plaats van daar dankbaar op te reageren ben ik dan gefrustreerd. En dat komt puur uit de gedachte: ‘jij hebt een leuke avond gehad, en ik niet.’ Ik kan mezelf wel neerschieten op zo’n moment. Waarom ben ik zo?
(Om 1 ding wel duidelijk te hebben: ik ben oprecht wel blij voor haar dat zij een leuk sociaal leven heeft. Dat verdient ze ook want ze is echt een topper.)
Is hier een manier voor om hier beter mee om te gaan?
Thanks voor de reacties. Praten is inderdaad belangrijk, alleen lastig om zoiets echt goed uit te leggen zonder bezitterig over te komen. Je wilt tenslotte ook niet dat ze bij vriendinnen is en ze zich toch lichtelijk schuldig voelt.
Over het meegaan: ik snap dat voorstel, alleen het is goed om erbij te zeggen dat het me ook geen goed plan lijkt continu in haar vaarwater te zitten. Ik zeg heel eerlijk: ik wil ook wel eens gewoon bij vrienden zijn zonder dat mijn vriendin erbij is. Niet om stiekem te doen of dingen te bespreken die ze niet mag weten, maar je snapt wel wat ik bedoel denk ik. Als ze bij vriendinnen is, is het denk ik ook niet handig daar als ‘vriendje van’ tussen de zes meiden te gaan zitten ??. Kun je een keer doen, maar niet continu. Ik denk niet dat ik daarmee het probleem oplos.
Het is denk ik een voorbeeldje van: je gunt haar een leuke avond, maar die gun je jezelf ook. En juist omdat je zo verbonden bent kan het pijn doen als zij het wel heeft en ik voor de 30e keer een youtube filmpje aan het kijken ben.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.