Langs de ene kant is het misschien goed als je je hart kan luchten. en als er iemand is die je kan helpen om dingen langs de andere kant te zien. Zodat je loskomt uit je situatie waar je nu in vast zit. Soms zitten mensen meer mentaal vast dan lichamelijk (ik weet natuurlijk niet hoe het bij jou is). Maar dan mag je ma niet naast je blijven zitten tijdens dat gesprek, anders kan je niet vrij praten, dus je moet alleen zijn. Die mensen hebben zwijgplicht, dus je kan afspreken wat ze wel en niet mogen zeggen tegen je ouders.
Langs de andere kant, als je naar een psychiater gaat, kan je een etiket opgeplakt krijgen dat je voor de rest van je leven meesleurt. Laat je zeker niet opnemen in een kliniek, en laat je zeker geen pillen voorschrijven, die zijn verslavend en hebben nare bijwerkingen. Want anders geraak je daar misschien nooit meer uit.
Bij ons in de buurt is een psychiatrische kliniek, en veel mensen die daar opgenomen worden, geraken daar nooit meer uit. Na een paar jaar zijn dat allemaal van die schuifelende en kwijlende zombies met bevende handen. Ze zaten daar al toen wij nog kleine kinderen waren, en ze schuifelen daar vandaag nog rond door de straten, maar dan nu als wrakken en zombies. Dus helpen doet dat niet, anders waren ze al lang genezen geweest en naar huis gegaan.
Ik denk dat je zelf meer verantwoordelijkheid moet nemen, dus er zelf voor zorgen dat het goed gaat. Niet afschuiven op anderen, want dan geef je de controle over je leven ook af aan die anderen: dan bepalen zij wat jij mag of moet doen. Je wilt net het omgekeerde, zelf meer kunnen bepalen, minder vastzitten.
Dus als een psycholoog jou al die andere gezichtspunten kan laten zien, zodat je vrijer wordt, maar zonder je tot iets te dwingen, dat kan zeker helpen. Als ze je wel willen dwingen en in hokjes stoppen, of opnemen of pillen voorschrijven, dan gaat het zeker niet helpen. Nu ja, dat is mijn visie en wat ik hier in de buurt zie, maar jij mag het natuurlijk anders zien.