Beste meid, In je eerdere topic heb ik al verteld hoe ik over de situatie denk. Die mening heb ik nog steeds.
Jouw docent heeft gevoelens voor jou en jij bent emotioneel erg afhankelijk van hem. Als hij zou zeggen een relatie met jou te willen dan zeg jij onmiddellijk ja. De vraag is of dat wel een gezonde relatie zou zijn.
Op dit moment ben jij emotioneel erg onstabiel. In die situatie ben je als het ware een drenkeling die alles vastgrijpt wat er aanwezig is om het hoofd boven water te houden. Op dit moment is dat dus die docent. De vraag is, als jullie je leven willen gaan delen, hoe zal dat gaan?
Wat heeft gemaakt dat jij zo depressief bent en geprobeerd hebt een eind aan je leven te maken? Vanuit je thuissituatie krijg je geen steun zeg je. Waarom niet? Interesseert het ze niet of hebben ze inmiddels de moed opgegeven?
De therapie daar ben je mee gestopt. Was dat op jouw initiatief of vond men het niet meer nodig?
Normaal gesproken heeft iedereen een sociale basis, familie, vrienden, die je geborgenheid en dat gevoel van veiligheid geven. Blijkbaar heb jij alleen maar die ene persoon, hoewel je het ook wel eens over vriendinnen hebt gehad. Dat is een heel ongezonde situatie, ook als jij en die docent een relatie met elkaar krijgen.
De bedoeling van hulp is de gene die hulp krijgt onafhankelijk maken zodat hij of zij weer op eigen kracht verder kan. Jij bent zo ver nog lang niet blijkbaar.
Je verlangt naar een relatie met je docent als ik het goed lees. Voor jouw gevoel kan dat niet, en inderdaad, wettelijk gezien kan dat niet.
Als het om volwassen mensen gaat dan mag je de wet wel wat oprekken, maar de vraag is, ben jij in jouw situatie wel voldoende toerekeningsvatbaar? Is dat echt de oplossing, voor beiden? Iets om heel goed over na te denken.
Naar mijn mening moet jij echt hulp zoeken, en niet alleen hier. Is er echt niemand waarmee jij er over kan praten?