Niet durven vragen naar hulp

@ j23, begrijpend lezen is wel erg moeilijk voor jou, nergens zie jij verzoeken van mij staan aan de moderator jou te blokkeren, ik stel een open vraag; wat te doen met inbreng van 23 plussers, niet meer en niet minder!

En verder moet dit geen kibbelforum zijn, maar een advies forum, met regels en afspraken.

Andere J23, Bij jou gaat het om de inhoud en mijn reacties zijn grotendeels inhoudsloos geklets. Dan zal jij wel een goede reactie hier geplaatst hebben waar de TS wat aan heeft dacht ik. Niets dus!
Alleen maar een oproep aan de moderatie om mij te blokkeren. Ja, daar heeft TS wat aan.

Mijn reacties zijn bestemd voor degenen die de topic gestart heeft, niet voor meelezers. Als ze jou niet bevallen, jammer, maar jij was niet de geadresseerde. Het oordeel over mijn reacties laat ik aan de TS van dat topic.

Zoals eerder gezegd, ik ken de TS heel goed, meer dan een jaar heb ik hem al gevolgd, en zijn bericht klonk behoorlijk alarmerend. Ik ken zijn problemen. Daarom heb er als J23 op gereageerd.
Er is op dit forum nog iemand die alleen met mij communiceert en verder met niemand. Niet met ouders, niet met hulpverleners, niet met vrienden. (Die heeft hij niet.) Ook hem volg ik al meer dan een jaar. Ook hem ken ik heel goed.
Dat is het enige andere topic waar ik nog reageer, verder nergens.

De TS van dit topic zou wel zonder mij kunnen, maar voor die andere jongen ben ik bijna letterlijk zijn enige levenslijn. Die laat ik niet in de steek.
Verder denk ik dat de moderatie geen behoefte heeft aan bezoekers die hen proberen te vertellen wat ze moeten doen. Gezien de extra informatie in cursief die ze plaatsen voor de TS hier en bij die andere weten ze heel goed wat er aan de hand is. Misschien zouden ze meer willen doen, maar dat kunnen ze niet en ik kan dat wel. Aandacht helpt als je het moeilijk hebt!

Beste vriend, aan andere j23, jammer dat je mijn begripsniveau onderschat en jammer dat je tips als een kliklijn mij adviseert. onzinnig en overbodig!

Ik bestrijd niet dat jou inbreng niet waardevol is of kan zijn, maar jou stukken zijn altijd dermate lang dat het voor mij veel wol en weinig garen is. Iedereen kan er altijd zaken uit halen die aansluiten op de problematiek, Lange stukken geven (vaak) het gevoel van aandacht, maar nogmaals, mij gaat het om de inhoud.

Voor mij einde discussie, het is aan jou om hiermee te doen wat je wilt.

Wat vervelend om te horen! Weet dat er echt altijd mensen zijn die je graag willen helpen. Heel veel sterkte

Beste vriend, Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik nu over die pauze moet denken. Het geeft jullie allebei de tijd om over jullie relatie na te denken en over jullie persoonlijke problemen, dat is wel zo.
Het kan zijn dat jullie interactie van de afgelopen tijd heeft geleid tot wederzijdse irritaties en de spanningen heeft vergroot. Je zou de komende weken eens kunnen nadenken over waarom jullie steeds ruzie hadden en of er geen andere, zachtere en begripvoller benadering mogelijk is, al heb ik het gevoel dat de problemen niet van jouw kant komen.
Laten we hopen dat jullie allebei tot de conclusie komen dat jullie relatie te waardevol is om er niet je best voor te doen om die te behouden. Jouw vriendin heeft nare dingen meegemaakt die jullie relatie negatief beinvloedt. Laten we hopen dat ze een weg vindt om daar mee om te gaan en het achter zich te laten. Morgen is belangrijker dan gisteren, maar gisteren helemaal achter je laten is altijd moeilijk, misschien wel onmogelijk.

Straks dus op bivak, ik hoop dat het weer een beetje goed is dan. Ik ben ook wel eens op bivak geweest, maar dat was maar een nachtje, slapen in een tentje met een maat. We hadden allebei een halve tent die je aan elkaar moest knopen om er een hele tent van te maken. Het was november en het weer was toen ook zoals nu. Dat viel wel mee dus.

Het is nog een lange tijd tot aan de kerstvakantie. Ik hoop dat het je niet te zwaar valt om zolang te zwijgen. Voor je lief moet je wat over hebben denk ik dan maar.

Sterkte en veel plezier met je bivak. Daar leer je elkaar goed kennen.

Hey. Ze was zondag voor de laatste keer langsgekomen. Toen ik haar had opgehaald ging het contact wat moeizaam, in mijn geval omdat het de laatste keer zou zijn dat ik haar zie voor een tijdje en voor haar natuurlijk al die overheersende gevoelens. We hebben wat gepraat en gehuild en toen ging het gewoon weer net als anders. Ik vond het wel belangrijk om te vragen hoe het met haar gevoel zat richting mij, en of het nog steeds onderdrukt word maar dat was niet meer zo. Als ze met mij is denkt ze er dus niet aan wat denk ik wel goed is. Alleen wil ik dat ze af komt van al die andere dingen, doormiddel van praten en acceptatie. Ik heb de afgelopen week wel veel op haar lip gezeten met dat ze contact moest zoeken en naar mijn idee stelde ze het steeds uit om te doen. We zouden eigenlijk afgelopen zondag een mail maken maar daar is het niet van gekomen. Ze heeft met mij gezworen het wel te doen dus ik hoop dat ze dat nakomt. Nadat ze weer naar huis ging hebben we nog even gebeld en erover gesproken. We staan er beide gelukkig positief in. Maar na het gesprek hebben we besloten dat de pauze inging en elkaar geblokkeerd zodat we alleen telefonisch nog bereikbaar zijn mocht dat nodig zijn. Ik heb afgesproken dat ik haar de vrijdag voor de kerstvakantie bel, dan kom ik net terug van bivak. Dan hoop ik echt dat ze het er niet bij heeft gelaten en er daadwerkelijk wat voor heeft gedaan waardoor het hopelijk beter gaat en we verder kunnen. Dit was de eerste dag zonder contact en ik moet zeggen dat ik haar wel erg mis en dan denkende dat het nog ff gaat duren. Ik ben natuurlijk ergens nog steeds bang dat de pauze niet werkt of dat ze helemaal niet met mij bezig zal zijn of mij zal missen. Maar goed ik hoop het beste want verder kan ik niet zoveel doen zoals je zegt.

Ja andere j23, inderdaad, ik heb gezegd dat ik stop met reageren hier. Ik reageer dus ook niet meer op nieuwe topics maar er zijn een paar Ts's waar ik intensief contact mee heb gehad, meer dan een jaar, en die het nog steeds moeilijk hebben. Dat zijn als het ware de laatste onafgemaakte topics die eerst afgerond moeten worden. Niet omdat ik dat leuk vind, maar omdat die jongens het nodig hebben en er niemand anders is die er voor ze is. Ik ben een loyaal iemand en geef om de mensen die ik help.
Voor hen blijf ik hier nog even zolang ze dat nodig hebben en zolang de moderatie het mij toestaat. Alles is hier anoniem, dus ik kan geen persoonlijk contact met ze hebben en dit is de enige weg om ze te bereiken.
De topics over onderbroeken en piemels laat ik graag aan anderen.

Voor jou persoonlijk heb ik nog een tip, Google eens op "kliklijn" Tientallen mogelijkheden, daar kan jij je hart ophalen als je hier niet meer komt.
Als je hier mijn reacties leest, lees dan ook eens waar die over gaan en hoe de ts er op reageert, misschien begrijp je het dan.

Hier andere 23 jarige. Wil toch inhaken op andere 23 jarige en wel om het feit dat hij had aangegeven 24 te zijn geworden, maar hier weer als 23 jarige doet inschrijven, hoe gaan we hiermee om.

Nu wordt ik binnenkort ook 24 en zal dan mijn inbreng moeten stoppen, jammer maar zo zijn nu eenmaal de voorschriften. Natuurlijk waardeer ik de inbreng, maar we moeten allemaal realiseren dat iets eindigend is, hoezeer we ook willen helpen. Hoe gaan we hiermee om?

Beste vriend, Het is een ingewikkelde situatie als ik,het zo lees. Je vriendin kan zich niet losmaken van wat haar blijkbaar is overkomen en wat een soort van trauma heeft opgeleverd. Ze zit als het ware opgesloten in zichzelf en heeft moeite met het toelaten van emoties naar anderen in haar leven.
Zelf komt ze er niet uit als ik het zo lees en jij kan niet echt tot haar doordringen. Op dit moment ben jij dus zelfs te veel voor haar.

Het enige wat kan helpen is dat ze bereid is om over alles waar ze mee zit met iemand te praten. Ze zal moeten accepteren dat er dingen zijn waar niets meer aan te veranderen is. Je kan daar emoties over hebben, boosheid, schaamte, verdriet, maar dat zal je moeten accepteren. Soms heeft iemand je iets aangedaan maar ben je niet in staat of durf je zo iemand daar niet over ter verantwoording te roepen. Dan heb je iemand nodig die je daarbij kan helpen.

Het leven gaat verder en dat ligt voor je, niet achter je. Dingen uit het verleden die narigheid hebben gegeven moet je afsluiten. Die zijn achter je en zullen niet meer gebeuren. Je wordt ouder, ervarener en volwassener. Je wordt steeds meer baas over je eigen leven. Als jij de dingen die je overkomen zijn je leven van nu laten beheersen dan hebben zij die je dat aangedaan hebben nog steeds macht over je. Daarom moet je dat op een of andere manier afsluiten. Het moet voorbij zijn en je kijkt voortaan vooruit.

Jij bent bang dat jij je vriendin gaat kwijtraken. Als de nare dingen van vroeger haar leven zodanig gaan beheersen dat er geen plaats meer is voor anderen en andere dingen dan kan dat gebeuren. Dat zou heel verdrietig zijn als er echte liefde is, die wil je niet verliezen.
Misschien heeft je vriendin nog zoveel vertrouwen in jou dat zij bereid is om over alles waar ze mee zit te praten. Het komt er vooral op aan dat jij duidelijk kan maken dat je er voor open staat en dat jij vooral luistert.
Sommige dingen zijn voorbij, daar kan niets meer aan gedaan worden. Die moet je accepteren. Andere dingen daar kan wel wat aan gedaan worden.
Soms lijken dingen erger dan ze zijn. Dan moet je met een rationele blijk er naar kijken: Waar ben je bang voor? Is je angst realistisch of maak je het erger dan het is? Wat kan dat voor gevolgen hebben als je angsten uitkomen? Is dat dan werkelijk zo erg als je nu denkt? Dat zijn de vragen die je moet stellen. Aan jezelf, of aan de ander.

Het is allemaal niet leuk en soms moet je erkennen dat jullie er niet uit komen. Misschien dat hulp van buiten kan helpen en misschien werkt het niet. Zeg haar maar dat jij er voor haar bent als zij dat wil. Meer kan je niet doen. Sterkte.

Hoi. Ik ben bang dat mijn problemen weer langzaam wederkeren, daarnaast heb ik over sommige dingen nog nooit eens gesproken. Maar wat nu erg speelt is dat met mijn vriendin ja, dat heb je goed. Ik weet ook niet of jij er wat aan hebt maar ik zal het je sowieso vertellen. Ik vind zelf wel dat ik ben gegroeid ten opzichte van begin dit jaar, ik zal nu ook dan niks over mijzelf vertellen omdat ik dat nu ff niet belangrijk vind en ik daar grotendeels zelf wel uitkom. Hoe het er nu voorstaat: ze komt morgen heel ff voor de laatste keer langs voordat de pauze ingaat. Om wat dingetjes te bespreken. Het plan is een mail maken waarin ze vraagt om hulp, dat weet ik zeker dat dat geregeld wordt want het komt niet zo uit haar zelf. Ze zei laatst dat ze twijfelt om erover in gesprek te gaan omdat het wel weer wegtrekt, dat heb ik haar afgeraden want dan is de kans groter dat het weer terug komt. Ze is ook iets duidelijker geweest over haar gevoel. Je wist natuurlijk al dat ze zit met dingen die al gebeurt zijn en daar over nadenkt wat zorgt voor erg negatieve gedachten. Ze zei dat ze daardoor mensen aan de kant duwt, zoals: haar zusjes, broertje, vriendin maar ook mij. Ze is zo bezig met al die gedachtes dat ze geen plek meer heeft voor andere mensen, ze zei dat ze zich niet verliefd voelde omdat ze geen tijd meer heeft om daar aan te denken. Ze weet dat het er is maar het staat niet bovenaan haar gedachtes zal ik maar zeggen. Ze zegt dat ze dat wel weer wilt en dat ze weer als eerst wilt zijn. Ze liet mij net nog weten dat ze bang is dat ze mij niet gaat missen en de gedachtes blijven tijdens de pauze en de hulp, wat volgens ons een slecht teken is. Ze heeft aangegeven dat de relatie dan geen zin meer heeft, maar daar ben ik wel bang voor. Het laatste wat ik wil is na een pauze van 1,5 maand te horen krijgen dat het niet heeft gewerkt. Nou goed, dit is wat er voor zo ver speelt.