Ik voel me als een sociopaat: ik heb weinig behoefte aan contact met mijn ouders

20 jaar

4 jaar geleden

Dag mensen,

Helaas geen vrolijk of grappig onderwerp, maar misschien wel iets engs. Ik maak me er zorgen om en ik kom er maar niet uit.

Ik heb namelijk weinig behoefte aan contact met mijn ouders. Ik woon nu op mezelf en ik merk dat ik weinig empathie voel tegenover men ouders, maar ook helemaal geen behoefte heb aan contact (face2face/over telefoon). Bij klasgenoten of vrienden heb ik dit gevoel niet, maar het is alleen bij men ouders.

Toen men opa en oma waren gestorven, moest ik heel hard huilen. Maar ik vraag me soms af nu, of ik dat ook heb bij men ouders.. Ik voel enorme irritatie als ik bij hun ben en ik lach niet. Als ze me bellen of appen via de telefoon, dan negeer ik ze vaak of reageer ik amper. Het boeit mij eigenlijk helemaal niks. Het irriteert me vaak, omdat ik het niet begrijp waarom het mij niks boeit. Ook probeer ik interesse te tonen in ze omdat het mijn ouders zijn, maar het doet me eigenlijk niks. Ik kan niet verdrietig of blij voor ze zijn en ik haat dit enorm. Soms denk ik dus: ben ik niet gewoon een sociopaat of psychopaat?

Soms 'moet' ik naar men ouders gaan in de weekenden en dan moet ik 3 uur met de trein reizen. Dan ben ik altijd vrij moe als ik thuis ben en wil ik met rust gelaten worden. Alleen dat is niet echt mogelijk, want men ouders willen dan altijd met mij contact hebben. En ik kijk dan altijd beetje chagrijnig naar ze en ik lach gewoon niet. Dan vragen ze ook: ''is er iets?'' en dan zeg ik gewoon: ''ben chagrijnig door het reizen.'' Ik vind het echt niet leuk om hun te zien, want het zet mij altijd aan het denken. Dit maakt mij bang, want het zijn men ouders.

Verder, ik heb dit 'gevoel' nooit gehad naar hun. Ik was altijd juist blij om ze te zien, maar sinds ik 18 ben geworden heb ik een soort van haat naar ze gekregen. Men ouders hebben me nooit echt gesteund, wanneer ik het nodig had. Ik gedraag me ook vaak nep blij naar hun, zodat ze niks doorhebben. Alleen dit maakt me heel verdrietig gewoon binnenin. Ik heb al naar een psycholoog gevraagd, maar die wachttijden zijn 9 maanden...

Hebben jullie dit ook of wat is jullie advies?
Thx

3 reacties

15 jaar

4 jaar geleden

Die haat die jij omschrijft herken ik ook wel. Ik denk dat het een goede stap is om met een psycholoog te praten!

23 jaar

4 jaar geleden

Ik ken je verder niet, dus neem dit met een korrel zout (of misschien wel twee). Maar zou het kunnen zijn dat het vroeger niet veilig voor je was thuis? Dat hoeft niet meteen zo te zijn dat je mishandeld bent, dat kan ook gewoon zijn dat je emotioneel niet gekregen hebt wat je nodig had. In de psychologie noemen ze dat een “onveilige hechting”. Daar zijn drie varianten van, en een daarvan is precies hoe jij het omschrijft. Het klinkt in elk geval niet alsof je een sociopath bent, meer als iemand die beschadigd is door zijn ouders opvoeding. Eigenlijk is het feit dat je deze vraag stelt al bewijs dat je waarschijnlijk geen sociopath bent, kenmerken daarvan zijn namelijk dat je niet om anderen geeft en de schuld altijd bij anderen zoekt. Als je niet om anderen geeft, zou je je gevoelens (of het gebrek eraan) niet als problematisch ervaren en dus deze vraag niet stellen. Ik denk dat je juist heel veel om anderen geeft, maar je uit zelfbescherming hebt afgesloten voor je ouders.

19 jaar

4 jaar geleden

Gpogle beide definities maar en nee dat is noet wat dit is. Sociaal afwijkend betekend niet meteen een van de twee.

Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.