Dag meisje, Je ziet het even niet meer zitten. Veel mensen vragen zich op een bepaald moment af wat de zin van hun leven is. Het antwoord is dat het leven op zich zinloos is, maar iets en vooral iemand kan voor jou het leven zin geven.
Je praat over een paard, over je werk, mensen die op je rekenen, je werk bij de stallen, maar ik lees niets over een speciale vriend of vriendin dus denk ik dat die er niet is. Is dat misschien een probleem, een gemis?
Je had een paard waar je een speciale band mee had maar die is van je afgenomen. Dat was iets dat jouw leven zin gaf, er zijn voor dat paard. Een dier, hond, kat, of dat paard, begint als een iets als je er voor het eerst kennis mee maakt. Je leert het dier kennen en gaat er gevoelens voor krijgen, een soort van liefde. Het wordt een iemand. Als je het dan opeens kwijt raakt dan doet dat pijn, veel pijn soms. Iedereen die wel eens een hond of kat naar de dierenarts heeft gebracht voor een "spuitje" kent dat gevoel.
Ik heb een nichtje dat werkt in haar vrije tijd bij een paardenmelkerij. (Ik wist niet dat dat bestond en de tekstcorrectie ook niet :-). Ze had daar een veulen, een hengst, als het ware geadopteerd. Dat was haar paard. Plotseling is dat dier overleden. Ze heeft geen relatie (voor zover wij weten) wel vriendinnen, dus dat kwam ook hard aan.
Nu zie je dus even geen licht meer. Je moet straks rijexamen doen en dat geeft jou ook veel stress. Je bent bang het niet te halen. Waarom niet? Wat zegt je instructeur?
Stress bij het afrijden kan veel bederven. Ik zag een keer een een dame die instapte voor het examen. Ze startte de motor, ze koppelde, ze gaf gas, de auto maakte een paar sprongetjes en voorbij was het examen.
Wat jij het beste kan doen is tegen de examinator zeggen dat je erg zenuwachtig bent. Meestal zijn dat wat oudere mannen en die zijn altijd aardig tegen jonge meisjes. Hij zal je bemoedigen en misschien wat foutjes door de vingers zien als hij het gevoel heeft dat jij wel geschikt bent. Heb een beetje vertrouwen! Als jij nu de auto onder controle hebt, de regels kent, waarom dan straks opeens niet meer?
Een M22 gaf jou het advies eens te denken over een au pair baantje. Mijn zus heeft dat ook gedaan. Eerst een jaar in Engeland bij een gezin en daarna een jaar in Zwitserland in een kindertehuis.
Aan de ene kant is dat wel spannend en misschien ook wel leuk, maar het is ook wel een beetje eenzaam als je moeite hebt met vrienden maken. Misschien in Nederland iets, bij expatriates (buitenlanders) die tijdelijk in Den Haag of in Amsterdam wonen voor hun werk.
Aan de andere kant, je hebt een opleiding gevolgd neem ik aan, dus zal werk in die richting misschien meer voor de hand liggen.
Je wilt weg zeg je, weg uit de situatie waar je nu in zit. Het punt is, je kan wel weg uit je omgeving, maar niet weg van jezelf.
Wat het meest bevredigend is dat is er zijn voor anderen. Onderwijs, verpleging, ontwikkelingshulp, of gewoon in een project voor kinderen of jongeren werken in jouw omgeving. Anderen blij maken maakt jezelf ook blij. Kijk eens wat er te vinden is aan vrijwilligerswerk op dat gebied.
Hoe zit het op relationeel gebied? Wil je iets? Weet je niet wat je wilt? Denk je misschien dat jij niet goed in de mark ligt? Iedereen wil iemand om van te houden en die van hem of haar houdt. Begin met oprechte belangstelling voor anderen te hebben. Zo maak je vrienden. Vrienden maken het leven een stuk leuker.
Hou nog even vol en vraag je af wat echt belangrijk is voor jou.