Beste jongen, Bange kinderen, die niemand hebben waar ze troost en veiligheid kunnen vinden, dat is een van de naarste dingen die er zijn in deze wereld. Af en toe denk ik aan jou en ik weet dat er veel meer zijn dan jij die zo moeten leven. Die geen baas zijn over hun leven.
In een tehuis moeten wonen is al niet leuk en om dan met die angsten te moeten leven, soms zelfs in paniek, het is heel naar om dat te lezen en niets te kunnen doen.
Je gaat naar school, er zijn begeleiders in dat tehuis, geeft dat jou niet wat plezier en kan je daar niet terecht met je problemen? Die zijn er toch voor om het voor jou een veilige plek te maken waar jij het een beetje naar je zin hebt en aan je toekomst kan werken?
Zijn er ook echt geen jongens, in het tehuis, of op school, waar jij een beetje mee kan opschieten?
Je bent 15 en dan kan je gaan werken, in een supermarkt bijvoorbeeld. Waar ik boodschappen doe vragen ze steeds om mensen, ook van jouw leeftijd. Is dat voor jou een mogelijkheid?
Zijn er sporten die jij leuk vindt? Dan kan je weer eens anderen ontmoeten op een andere manier dan in dat tehuis of op school.
Wat doe je zo de hele tijd als je vrij bent? Heb je een fiets? Je kan gewoon eens een eindje gaan fietsen, of wandelen als je geen fiets hebt. Is dat een mogelijkheid? Af en toe moet je er uit. Van wandelen of fietsen in het groen, een park of zo, wordt je rustiger. Van op je kamer zitten wordt je alleen maar somberder en meer in jezelf gekeerd.
Je hebt hier iets gepost omdat je ergens mee zat. Dat was een stap. Je wilt dat dingen anders worden.
De volgende stap is om contact te zoeken met mensen om jou heen die meer voor jou kunnen doen. Je bent nooit echt alleen. Er zijn altijd wel mensen die om jou willen geven. Familie misschien, maar ook begeleiders, leerkrachten, jongens of meisjes die vrienden kunnen zijn. Iedereen zoekt anderen om vrienden mee te zijn en om van te houden.