Mijn beste vriend heeft me vandaag verteld dat hij serieus overweegt om zelfmoord te plegen. Ik schrok eigenlijk wel en wist niet goed wat ik moest zeggen, behalve dat hij het niet moet doen. Ik ben toen ik thuis kwam wat gaan zoeken op internet hoe ik hem het beste kan helpen, en vond toen op deze site een verhaal van iemand met een soortgelijke situatie (http://blixum.jongin.nl/ervaringen.asp?ac=view&erv_id=98960&web_id=124&cat_id=12). Bij hem hielp het om er voor zijn vriend te zijn. Is dat inderdaad het beste wat ik kan doen?
Ik weet wel waarom hij dat wil. Hij heeft al 2 jaar een hele goede relatie met zijn vriendin (beide zijn 18). Zijn broertje van 16 is ook al lang verliefd op zijn vriendin, maar dat weet eigenlijk niemand.
Een tijdje terug heeft zijn broertje haar dronken gevoerd en is met haar naar bed geweest. Zij is daar toen zwanger van geworden.
Dat is bij mijn vriend natuurlijk heel hard aangekomen en hij is daar ook depressief van geworden. Hij voelde zich verraden door zijn broertje, met wie hij altijd een hele goede band gehad heeft, en door zijn vriendin. Hij heeft mij toen wel verteld hoe hij zich voelde, maar heeft zich wel groot gehouden. Hij zei tegen mij dat hij in een dipje zat, maar hij was dus gewoon depressief en ik zag dat niet.
Daarbij komt nog dat een aantal andere vrienden vrij lullig tegen hem deden. Ze lachten hem eigenlijk uit omdat zijn vriendin zwanger is van zijn broertje. Dat heeft er samen dus voor gezorgd dat hij er een eind aan wil maken.
Wat kan ik nu het beste doen? Net als bij die andere jongen veel bij hem zijn en met hem praten? Ik weet niet goed wat ik kan doen. Ik wil mijn beste vriend niet verliezen.
Hoi !!
Ik ben heel benieuwd hoe het intussen met jullie gaat.......
Als je zin hebt, laat dan weer n's wat horen !
All the best en liefs van FEVE
zal ik doen, ik vind het fijn dat je zo meeleeft en heb ook veel steun aan je (gehad). Dat geldt trouwens voor iedereen hier.
Er staat trouwens een nieuwe grafsteen, en daar zijn ze wel van af gebleven.
Ons leven is zeker veranderd. Het moeilijkste was met die verandering om te leren gaan. En vooral ook met het verdriet om te kunnen gaan dat iemand van wie je zoveel gehouden hebt, en nog steeds houdt, zich zo ongelukkig voelde dat hij niet verder wilde leven. Ik heb nog vaak gewenst dat ik iets voor hem had kunnen doen, of dat ik er meer voor hem had kunnen zijn, maar ik besef nu dat ik het mezelf daar alleen maar moeilijker mee maak. Niemand kan dat nog veranderen, en ik moet blij zijn dat ik nog op zo een mooie manier afscheid heb kunnen nemen.
Wat je toen ook al zei, het is belangrijk dat ik toen gesproken heb, en hem nog een brief meegegeven heb.
Als je graag leest hoe het gaat, zal ik wel weer eens wat laten weten. En je mag er natuurlijk ook altijd naar vragen, zoals deze keer. Ik zal dan ook altijd antwoord proberen te geven.
Zoals gezegd, ik heb veel aan jullie gehad
hoi, Ja natuurlijk ben ik nog steeds geïnteresseerd in he het met jullie gaat. Het is echt fijn dat jullie het een plekje hebben kunnen geven.
Het is goed dat je bij 'm langsgaat.
Zo'n tien jaar geleden heb ik hetzelfde, of vergelijkbaar met m'n beste vriend meegemaakt, ik ga nog steeds bij 'm langs.
Het verhaal over het vernielen van z'n grafsteen doet me pijn.
Zieke geesten zullen er altijd zijn. De kunst is om "er boven te staan".
Ondanks het feit dat jullie er nu mee om kunnen gaan, verandert zo'n ingrijpende gebeurtenis je leven. Zo ervaar ik het.
Mooi dat zijn broertje het min of meer accepteert nu !!
Ik wens jullie alle goeds en als je er behoefte aan hebt, reageer dan maar weer n's. . . .
liefs van FEVE
wauw, ben je na al die tijd nog steeds geïnteresseerd in hoe het gaat?
Aan het begin van de zomer was er nog wel iets vervelends gebeurd. Iemand had zijn grafsteen stukgeslagen, en op het grootste stuk gekladderd dat hij het verdiend had dat zijn vriendin vreemd ging, omdat hij niet goed genoeg voor haar gezorgd zou hebben. Daar waren we allemaal wel vrij kapot van.
Maar op dat na gaat het wel goed. Ik heb het een plek kunnen geven waardoor ik er mee om kan gaan. Wel ga ik nog steeds elke week even bij hem langs.
Zijn broertje heeft eindelijk geaccepteerd dat hij niet schuldig is en er niets meer aan kan veranderen. Hij heeft het nu ook een plek gegeven en kan ook redelijk normaal verder leven.
De baby maakt het trouwens ook goed. Hij is kerngezond en heel lief. Ze hebben gevraagd of ik zijn peetvader wil worden, en dat heb ik gedaan.
Natuurlijk missen we hem nog allemaal, maar we hebben het gemis wel een plekje kunnen geven en we kunnen ermee doorleven.
Hoi kerel, wat eerlijk dat je het schreef over le mans. goed dat je de tv uitdrukte. je hoeft ook niet te kijken, dat komt miss volgend jaar weer.
maak je geen zorgen; je doet het goed! verdriet verwerken kost tijd en daar neem je de tijd ook voor. prima. ik denk aan je en steek een kaarsje voor je aan. het is goed te lezen dat met vallen en opstaan iedereen zijn weg weer gaat. sterkte met jou en iedereen betrokken bij dit gebeuren. warme knuff van mij
Dit weekend heb ik geprobeerd Le Mans te kijken op tv, maar al na 10 minuten merkte ik dat ik het te moeilijk vond. Er kwamen gewoon te veel herinneringen terug. Wel hele mooie herinneringen, maar het was gewoon even te zwaar. Ik heb de tv toen maar uitgezet.
Verder gaat het wel redelijk. Er zijn nog wel momenten dat ik erg verdrietig wordt, zoals afgelopen weekend, maar over het algemeen heb ik het een plekje kunnen geven en kan ik er steeds beter mee omgaan.
En met zijn broertje gaat het ook steeds beter. Op 10 juni had hij het heel erg zwaar, maar hij heeft gelukkig geen gekke dingen gedaan en nu gaat het wel weer.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.