Ik weet niet eens waar ik moet beginnen.. Er spoken zoveel dingen door me hoofd op dit moment.. Het begon allemaal een paar jaar geleden.. Ik werd gepest het begon rustig, maar iedere dag werd het stuk voor stuk erger.. Het bleef niet bij woorden maar nu ook bij daden.. Het heeft een enorme indruk om me gemaakt die ik niet zomaar kan vergeten.. Iedere keer weer moet ik terug denken aan deze tijd en nog steeds zit ik hierdoor met mezelf in de knoop.. Me zelfvertrouwen is weg en ik heb een enorme zelfhaat.. Net toen alle pesterijen waren gestopt doordat me ouders erachter kwamen, raakte me oom vermist.. Ik wist niet eens dat ik nog een oom had, maar ook al kende ik hem niet het raakte me enorm.. Niet veel later verloor ik mijn opa.. Dat is een gebeurtenis die ik nooit meer vergeet iedere dag opnieuw mis ik hem! Opa was ziek, kanker de ziekte die alles heeft verwoest... 10 jaar lang gevochten en dan uiteindelijk de strijd moeten opgeven.. Au dat is pijnlijk.. Ik heb er zoveel moeite mee gehad.. Toen ging het thuis ook nog slecht er waren veel spanningen en op school legde ik de lat voor mezelf te hoog waardoor ik depressief werd.. Daardoor werd ik erg beïnvloedbaar en nam ik het gedrag over van mensen in mijn omgeving.. Ik begon met zelfbeschadiging en dat is iets waar ik nu nooit meer vanaf kom.. Het doet me pijn en ik ben gesloopt... Ik heb al een paar keer me afscheidsbrieven klaar gehad, maar op een of andere manier hield toch iets me tegen.. Ik weet niet meer of ik nog wel verder wel en anders hoe ik verder wil.. Alsjeblieft kan iemand mij helpen...?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.