Ik zal maar direct ter sprake komen en niet om alles heen draaien. Een vriendin/ klasgenoot van mij heeft zelfmoord gepleegd afgelopen vrijdag nacht en ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan.
Het probleem is dat ik merk dat ik er een stuk minder mee zit dan mijn medeklasgenoten. Ik bedoel, we spraken elkaar wel eens en konden het goed met elkaar vinden maar ik kan er niet bij met mijn hoofd dat ze echt weg is. De realisatie is er niet.
Ik ben boos op mezelf dat ik er zo makkelijk mee omga, bijna respectloos. En hoe meer ik hierover nadenk hoe kutter ik mezelf voel.
Nou stuur ik morgen een kaart naar haar familie, ik weet alleen nog niet wat ik erin ga zetten. Ik hoop dat ik me hiermee van het gevoel wat ik nu heb af kom want het voelt als een depressie, ongeacht dat dat heftig klinkt, die niet ophoud.
Ik zit er dus blijkbaar meer mee dan ik dacht, ook is het zo dat ik op een leeftijd zit waar je jezelf ontdekt (18) en ik ben momenteel niet tevreden met mezelf. Daar doe je alleen zelf wat aan. Though times... Maar ik weet dat er ook weer een einde aan komt. Het schrijven lucht al enigszins op.
Fijn als je tot het eind bent gebleven om te lezen over mijn struggles in life.
Out.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.