Hoi, ter informatie: Ik ben niet depressief. Ik heb mezelf in de afgelopen 3-4 jaar met enige regelmaat gesneden. Niet vanwege zelfhaat, dat komt er meestal uit met woede. Ik weet eerlijk niet gezegd waarom ik het doe, maar mijn verklaring is dat ik me uit verveling ben gaan snijden, of misschien met de hoop dat ik meer aandacht zou krijgen van anderen. Ondertussen heb ik rond de 60-70 littekens op mijn linkerarm. Beide van mijn ouders hebben ze gezien, maar niks over gezegd. Mijn vrienden hebben ze ook gezien, maar nadat ik had verteld dat ik ze zelf veroorzaakt had negeerden ze het. De enige die me ervan probeerde te weerhouden is uit mijn klas gegaan, en wilde daarna niet meer met mij praten. Ondanks dat ik het irritant vindt dat er telkens meer littekens bijkomen heb ik geen spijt van het snijden. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit post. Mijn beste vriend heb ik voorgelogen omdat hij een suicidale zus heeft, en ik weet niet of hij me nog wel zou kunnen zien als vriend als hij het wist. Ik heb verder ook geen reden om te snijden. Mijn leven is makkelijk en ik heb geen grote problemen. Dat was zo ongeveer alles, waarschijnlijk moest ik gewoon even m'n verhaal kwijt.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.