Op zich is het niet raar als je midden in je puberteit plots je heel anders gaat voelen, ik heb dat zelf ook gehad dat ik ineens een omslag had, van een vrolijke grappenmaker naar een stil achter in de klas zittende jongen. (die ook nog eens depressief was natuurlijk)
In mijn geval leek het door mijn jeugd te komen, veel nare dingen meegemaakt, ik zal daar niet teveel over praten want het gaat om jouw verhaal natuurlijk.
Maar misschien heb je dingen meegemaakt? Komt het misschien door de scheiding van je ouders? Ik weet niet hoe lang ze al uitelkaar zijn, omdat je zegt dat je plots zo bent gaan voelen.
Probeer te blijven kijken naar de positieve dingen in je leven, je zegt dat er momenten zijn dat je wel lacht, dat is niet altijd nep neem ik aan, dus het zit wel in je om vrolijk te voelen.
Als het echt blijft doorgaan en je het gevoel blijft houden niet meer weten wat te doen, is praten erover, hoe simpel ook, vaak toch de eerste stap en eventueel meer professionele hulp erbij zoeken.. ja dat lijkt misschien eng omdat je dan iets moet vertellen aan je ouders wat je misschien niet wil vertellen.
Toch kan het echt wel helpen als je eenmaal inziet dat je er niet alleen voor staat en andere je helpen die last te dragen om zo, uiteindelijk, op eigen kracht je weer gewoon goed te kunnen gaan voelen.
Sorry voor de lange reactie. Hoop dat het een klein beetje helpt.
Praat er met iemand over; vriend, vriendin, oma, opa, iemand van school , iemand die je kent. delen is beter dan het blijven verstoppen. Sterkte!!
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.