Waarom nog..?

Oke nou hallo allemaal.. allereerst wil ik zeggen dat ik dit niet schrijf of aandacht of whatever (waarschijnlijk denken de meesten van jullie dat).. Maar goed laat ik beginnen. Ik had altijd best een onbezorgde jeugd voor mij gevoel. Thuis ging het goed op school had ik vrienden en hoorde er voor mij gevoel wel bij en ja eigenlijk voelde ik me gewoon goed, tot groep 6 toen begon het eigenlijk.. er kwam een nieuwe jongen in me klas hij was blijven zitten.. hij deed in het begin van het jaar nog wel gewoon 'normaal' tegen me tot de 2e week.. hij begon zich steeds meer tegen me te keren en daarmee nam hij toen der tijd de helft van me klas mee. Dus ik ging van iemand die goed in de klas ligt en zich fijn voelt op school naar iemand die word buiten gesloten en uitgescholden. Na een tijdje heeft me beste vriendin zich ook tegen me gekeerd en langzaam al me vrienden daarbij meegenomen. Dus ik had niemand meer in me klas. Het werd eigenlijk steeds erger het schelden werd slaan en schoppen. Ik werd opgewacht na schooltijd. Me fiets werd kapot gemaakt. Zo ging het tot groep 8. Het werd weer erger ik zou dus op kamp gaan met die klas nou ik wilde dus echt niet mee en ben dus uiteindelijk ook niet gegaan (de leraar wist wel waarom maar heeft er nooit wat mee gedaan). Aangekomen bij de eindmusical.. Ik was blij dat het afgelopen was. Ik dacht bij mezelf eindelijk dit hoofdstuk afgesloten. Maar nee mooi niet dus. Ik ging naar klas 1. Het pesten ging door de kinderen van me oude klas kwamen op die school waar ik ook heen ging. Dus ze gingen ook al hun vrienden tegen me opzetten. Uiteindelijk bijna dagelijks geslagen geweest. En school wist het maar nee doe weer niks.ik voelde me zo alleen dacht dat ik niemand anders had. Ik begon mezelf langzaam steeds meer af te sluiten van iedereen zat de hele dag door in me kamer als ik terug was uit school. Zo begon ik ook langzaam me depressie te ontwikkelen. Begon me te snijden.. het werd steeds erger en erger.. de dagen duurden eeuwen voor me gevoel.. naar school gaan lukte me bijna niet.. tot het zo slecht ging en ik een poging deed.. daar zat ik dan kon niet meer helder nadenken en ja toen gebeurde het.. die dag herinner ik me nog heel goed en zie het eigenlijk nog dagelijks voor me.. maar even een sprong naar hoe het nu gaat.. ik word nog steeds dagelijks gepest ben na een andere school gegaan maar het heeft niet veel geholpen. Ik blijf me ook maar afzonderen van iedereen. Het gaat nog steeds heel slecht met me en snij me ook nog steeds.. en ik voel gewoon aan dat ik eigenlijk weer op zo punt zit dat ik niet meer wil.. en nogmaals ik schrijf dit niet om aandacht of whatever.. ik dacht misschien heeft iemand van jullie tips (en sorry als ik jullie hiermee lastig val ofzoiets)