Jeetje wat heftig allemaal! Om maar met de deur in huis te vallen met een antwoord op je laatste vraag: nee! Ik snap dat dit heel verleidelijk is, maar geloof me, er zijn uitwegen. Ik weet niet precies hoe lang je zwanger bent, maar als je onder de 23 weken zit, is abortus dan een optie? Ik weet niet of jij daar voor of tegen bent, maar ik raadt het je aan. Mocht je dat niet willen, of niet meer kunnen, zou je het kind na de geboorte misschien ter adoptie af kunnen staan. Maar je kan het kind dan natuurlijk ook gewoon houden. Dat geeft je misschien ook weer een doel in het leven. Als je daarvoor kiest, zou je misschien weer bij je ouders kunnen intrekken, tenzij je nog niet uit huis bent. (Tenzij je geen goede band meer hebt met je ouders, of ze zijn al overleden). Maar als je een goede band met ze hebt en ze leven nog, raadt ik je aan om aan ze te vragen of je bij ze in kunt trekken. Je ouders hebben al veel ervaring wat betreft opvoeden en willen dan vast wel helpen. Over je broer, waar naar en heftig voor je dat je dat hebt meegemaakt. Ik snap zijn beredenering wel en ik snap dat dat jouw ook aanlokt, maar je wilt toch ook niet dat je kindje al zo vroeg zonder moeder moet leven? Ik snap dat je het nu heel moeilijk hebt, maar zelfmoord is niet te oplossing!
Tot slot wil ik nog zeggen, vraag hulp! Daar hoef je je zeker niet voor te schamen, velen zijn je voor gegaan. Je kunt met 113 bellen, met een psycholoog ofzo praten, met een bekende die je vertrouwt (je ouders of misschien een goede vriend(in)), dat help echt hoor. Dat hebben ze niet voor niets bedacht.
Heel veel sterkte verder en moge je nog veel goeds tegemoet komen.
Groetjes van T