Hoi,
Een goede vriend van me wil zelfmoord plegen en ik weet niet goed wat ik moet doen. Hij heeft me een tijdje geleden al vertelt wat hij voelt, maar volgens mij is hij nu echt dichtbij. Hij droomt er elke nacht over en hij wil niets liever dan sterven. Hij zei dat ik de enige ben die hij vertrouwt, maar ik weet niet of ik hem kan helpen. Hij heeft zelfs niets tegen zijn vriendin gezegd.
Ik heb al geprobeerd te helpen en gevraagd of hij niet gelukkig is bij zijn vriendin en niet samen met haar oud wil worden. Hij zei toen dat hij pas gelukkig is als hij van dit leven verlost is.
Ik weet dat hij niet gelovig is, dus ik zei dat hij er niets van merkt als hij dood is, maar dat was juist zijn bedoeling. Het lijkt wel of hij op alles wat ik zeg een tegenargument heeft. Ik weet niet meer wat ik kan doen. Hij wil niet dat ik iemand anders wat vertel en ik wil hem echt helpen, maar hij maakt het me zo moeilijk. Ik wil er voor hem zijn, maar ik ben bang dat de tijd ongeveer op is.
Ik ben blij om te horen dat het goed gaat met jullie beiden.
We heben allemaal wel onze slechte momenten in het leven, maar gelukkig zijn ze verreweg niet zo erg als de momenten die hij hiervoor moest ondergaan.
Het is goed om te horen dat hij nu meer waardering toont voor de dingen dat hij al heeft.
Nou in ieder geval heel veel plezier in jullie zomervakantie.
Vanaf de vorige keer dat ik reageerde ging het eigenlijk steeds beter met hem. Hij ging steeds meer dingen uit zichzelf doen en ging ook betere cijfers halen op school. Helaas is zijn rapport niet meer te redden, maar hij mag waarschijnlijk voorwaardelijk over. Officieel moet hij blijven zitten, maar omdat er bijzondere omstandigheden zijn mag hij toch over. Hij moet dan alleen bewijzen in de eerste periode volgend jaar dat hij het wel aankan en dan is het prima.
In de zomer gaan we samen op vakantie naar Nieuw Zeeland. We hebben daar een appartement gehuurd voor een maand. En ook hij heeft er erg veel zin in. Heel soms heeft hij nog een momentje dat het wt minder gaat, maar dat hebben we eigenlijk allemaal wel. Over het algemeen is hij gelukkig weer gewoon zijn normale zelf. Ik denk zelfs dat hij zich nu nog wat gelukkiger voelt dan hiervoor omdat hij nu meer waardeert wat hij allemaal heeft.
In ieder geval bedankt voor je belangstelling. Gelukkig gaat het nu met ons beiden weer prima.
hallo, ik vroeg me gewoon af hoe het me je vriend gaat.
Hij had een zware periode achter de rug gehad, en ik ben echt heel blij dat hij weer hersteld is.
Hoe gaat het met jullie beiden?
Ik zal echt heel blij zijn als je me geruststelt dat alles weer is zoals voorheen.
je kan nu niet uit mijn woorden samenvatten hoe blij ik wel niet voor jullie ben.
uit je woorden kon ik opvatten dat hij echt weer helemaal de goede richting in gaat.
hij ziet de goede kant weer van het leven, hij doet weer leuke dingen, en zelfs op school gaat het weer de normale kant op.
dat je nu minder vaak hoeft te komen, betekent dat hij sterker is geworden, sterk genoeg om het af en toe alleen aan te kunnen.
en je hoeft ook niet met een ander hierover te gaan praten, dat maakt het er echt niet beter op.
je vriend wou dat sowieso ook niet, en hij werd ook erg boos toen je dat eerder wel wou doen, hij dacht toen dat je hem zat was en dat je hem door wou schuiven naar een ander.
hij is je vriend, en als hij niet wilt dat jij het met een ander hierover hebt, dan moet je dat gewoonweg accepteren.
maar ik ben gewoon zo opgelucht om dit goede nieuws te horen.
zijn ouders zien nu duidelijk verandering, ondanks dat ze niet eens wisten dat ze hun zoon bijna kwijt waren.
ook ik vind het jammer dat hij ze waarnschijnlijk nooit gaat vertellen over zijn zelfmoordpoging.
eerst wou ik ook dat je ze hierover ging inlichten, maar dat maakt het er nu alleen maar erger op.
zo te zien gaat hij zijn oude leventje weer oppikken, en dan doet dit er allemaal niet meer toe.
ook zijn vriendin gaat hij zeker nooit inlichten over dit vreselijke gebeuren, maar ook dat maakt het de situatie niet erger op.
hij zegt niks, omdat hij ze gewoon geen pijn wil bezorgen.
en dat moeten we maar accepteren.
ik hoop nog verder ingelicht te worden.
en ik wens jullie beiden natuurlijk veel sterkte!
Ik heb nog niet de moed gehad om met iemand anders te gaan praten, juist omdat hij dat niet wil. Voor mijzelf hoeft het niet, ik kom er zo wel doorheen, en ik vind het ook moeilijk om achter zijn rug om met iemand te gaan praten. Ik snap dat het misschien nodig is, maar ik vind het gewoon erg moeilijk.
Het gaat nu wel steeds beter met hem. Hij is wat vrolijker en veel minder in zichzelf gekeerd. Hij vraagt ook steeds minder vaak of ik nog bij hem wil blijven. In de pauze op school is hij wel nog het liefste met mij alleen, maar na school hoef ik eigenlijk niet meer te blijven. En als hij vraagt om mee naar zijn huis te komen is het om samen iets leuks te doen zoals we hiervoor ook altijd deden. Hij is vrijdag ook weer eens naar zijn vriendin geweest. Gisteren is hij bij mij geweest en ik vroeg hem hoe het gegaan was bij zijn vriendin. Hij vertelde dat ze bezorgd was maar wel erg blij was dat hij zich weer wat beter voelde (ze wist dat hij in een dipje zat) en weer contact met haar wilde hebben. Ze vroeg nog wel wat er nu precies aan de hand was, maar dat wilde hij niet zeggen en volgens hem begreep ze dat wel, maar vond ze het wel jammer.
Ik kon toen duidelijk aan hem zien dat het beter ging, het heeft hem echt goed gedaan om naar haar toe te gaan. Dus ik vroeg aan hem hoe hij zich nu voelde, of hij het idee had dat het beter ging. Gelukkig zei hij ja. Hij zei dat hij zich beter voelde na ons gesprek van dinsdag, hij zei dat hij in de loop van de week weer plezier in het leven heeft gekregen. Hij heeft een heleboel redenen om gelukkig te zijn, hij heeft een lieve vriendin, het gaat (normaal) goed op school, hij heeft geen enge ziektes. En nu is hij ook weer bezig gelukkig te worden. Hij begint steeds meer het gevoel te krijgen dat zijn leven leuk is. Het is echt heel mooi om te zien hoe hij steeds gelukkiger wordt.
Zijn ouders hebben dat ook door. Ik ben net gebeld door zijn vader die me vertelde dat hij blij was dat ik iets voor mijn vriend heb kunnen betekenen. Ze weten eigenlijk niets, maar ze kunnen natuurlijk wel zien dat het heel lang niet goed ging, maar hij zei dat het hun wel opgevallen was dat het steeds iets beter ging als ik geweest was. En nu zien ze ook dat mijn vriend gelukkiger aan het worden is. Hij vroeg nog of ik nog steeds niets wilde vertellen, maar ik zei dat ik beloofd heb om mijn mond te houden en dat ik dat dus ook zal doen. Als hij het echt wil weten moet hij het maar aan zijn zoon vragen. Hij begreep het wel en was zelfs blij dat zijn zoon in een moeilijke tijd iemand als vriend had die zo betrouwbaar is als ik.
Het enige verveldende is dat ik eigenlijk vind dat zijn ouders het mogen weten. Maar ik denk ook dat mijn vriend het ze nooit gaat vertellen en ik heb beloofd het niet te doen. Dus ik denk dat ze nooit zullen weten hoe weinig het gescheeld heeft of ze waren hun zoon kwijt. En hetzelfde geldt eigenlijk ook voor zijn vriendin. Ik zie ze nog wel heel lang bij elkaar blijven, maar ik denk dat hij het haar ook nooit gaat vertellen.
Maar misschien is dat wel niet zo belangrijk. Het is veel belangrijker dat hij weer de oude aan het worden is. En dat is eigenlijk ook wel heel mooi om te zien.
hoi,
Ik sluit me helemaal aan bij jouw verhaal.
FEVE
Hallo!
Het eerste wat door mij heen gaat is dat ik het erg knap vind van jou dat jij onvoorwaardelijk klaar staat voor je vriend.
Toch zou ik je willen adviseren met een maatschappelijk werker te praten of hij of zij jou nog tips kan geven om met jouw vriend om te kunnen gaan. Je geeft zelf aan dat je niet weet hoe lang je dit nog kunt volhouden.
Je kunt naar het maatschappelijk werk (wel ff een verwijsbrief vragen vd huisarts) of op school praten met een vertrouwenspersoon / schoolmaatschappelijk werker o.i.d.
Je kunt hier niet alleen mee rond blijven lopen. Praten met een professional is geen zwakte, maar juist sterk. Denk ook aan jezelf, jij mag hier niet aan onderdoor gaan.
Je zou alvast een begin kunnen maken met jouw vriend door hem zelf oplossingen te laten zoeken voor zijn probleem, ipv dat jij dat voor hem doet ;) Door vragen te stellen als:
- Stel dat hij zich weer helemaal goed zou voelen, wat zou het eerste zijn waaraan hij dat zou merken? Wat zou er anders zijn qua gedrag en omgang met mensen? Oplossingsgerichte vragen stellen helpt vaak wel. Toekomstgericht.
Denk hier maar eens ff over na :)
Veel sterkte en succes gewenst.
hey, fijn om te horen dat het weer wat beter gaat.
dat hij na lange tijd weer een voldoende haalde was een lichtpunt naar zijn succes.
ik ben ook blij om te horen dat hij degene was die het woord wou nemen deze keer.
dat hij al zijn gevoelens en gedachtes in 1 keer uitte, was het bewijs dat hij niet meer twijfeld over de zaak dat het op een dag helemaal goed komt.
ondertussen had jij ook weer een weekendje om even tot krachten te komen, en het deed je zeker goed.
nu hij ervan overtuigd is dat hij er alleen niet uit kan komen, moet je hem natuurlijk de aandacht en steun geven die hij nodig heeft.
maar zoals FEFE al zei, kun je hem nu wat losser benadrukken.
je kunt hem af en toe wel alleen laten, maar niet op de tijden dat hij vraagt of je bij hem langs kunt komen.
zeg natuurlijk nooit nee tegen die momenten waar hij jouw bijzijn nodig heeft.
maarja dit biedt vooruitgang, en ik weet zeker dat het nu weer goed komt.
de oorzaak is nog steeds niet bekend, maar misschien is dit gewoon iets dat hij net als zijn zelmoordpogingen de rug toe wil keren.
en wij moeten dat maar accepteren, misschien zegt hij op een dag de reden wel, maar dat doet hij enkel als de tijd rijp is.
misschien zegt hij helemaal niks, maar dat lijkt me natuurlijk geen groot probleem.
echt goed dat je dit allemaal voor hem doet, zoals ik al eerder zei: zo'n vriend als jij vind je tegenwoordig niet meer zo snel.
ik ben trots op je, op jullie beiden!
heel veel sterkte, en laat het ons weten als er iets gebeurd( waar ik natuurlijk niet op hoop), of als je vooruitgang ziet.
Hoi ! !
Fijn om te horen dat hij zich nu wat beter voelt en wil proberen eruit te komen. . . . .
Het is fijn dat hij jou vertrouwt ( als enige) en het gevoel heeft dat jij 'm eruit kunt halen.
Heb je eigenlijk een idee waarom hij alléén maar jou vertrouwt?
En weet je nu een beetje waarmee hij zo worstelt, als je dát weet
dan kunnen jullie wat gerichter werken aan een oplossing, lijkt me.
Ik hoop met jou dat ie eruit komt.
Wil je er voor hem kunnen zijn, dan moet je er ècht voor zorgen dat 't met jou zelf goed blijft gaan.
Ik bedoel: probeer het ook een beetje los te laten, al besef ik hoe moeilijk dat is voor je.
Af en toe wat afstand nemen, wat leuke dingen doen om verder te kunnen gaan met jouw hulp naar hem toe.
Ik vind 't heel wat hoor, wat je allemaal voor 'm doet ! !
Denk alsjeblieft ook goed om jezelf. . . . .
sterkte voor dit moment,
groetjes van FEVE
Het weekend heeft me gelukkig goed gedaan, dus ik kan er nu weer wat beter tegen. En volgens mij heeft het weekend hem ook goed gedaan, want hij zit iets beter in zijn vel nu.
Vandaag vroeg hij weer of ik wilde blijven, maar deze keer was hij degene die wilde praten. Hij heeft proberen uit te leggen hoe hij zich voelt en wat ik voor hem beteken. Ook heeft hij nog eens verteld waarom hij alleen mij vertrouwt en waarom hij zich beter voelt in mijn gezelschap. Hij zei ook dat hij niet meer over zelfmoord denkt, maar er samen met mij uit wil komen. Hij is er nu echt van overtuigd dat hij er alleen niet uitkomt, maar samen met mij wel. Hij is er ook van overtuigd dat ik hem eruit kan halen. Ik hoop alleen maar dat ik dan inderdaad kan. Maar ik ben blij dat hij nu beseft dat er ook een andere oplossing is. Hij wil nog steeds graag dat ik bij hem blijf, maar hij toont wel de wil om weer gelukkig te worden.
Zijn cijfers worden ook iets beter. Hij heeft vandaag zomaar een voldoende gehaald, en dat was echt lang geleden. Hij is er nog lang niet, maar hij is wel op de goede weg terug. Ik hoop dat hij dat zo vol kan houden (en ik ook) en dan komt het wel weer goed.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.