Hallo,
Wat ik als eerst wil zeggen; voel je alsjeblieft niet schuldig. Zoals je zei, ze was een goede vriendin, en ze begreep je. Ik kan je dan wel verzekeren dat ze zou begrijpen dat je het moeilijk vond om langs te gaan, en ze zal echt niet teleurgesteld zijn ofzo. Ook weet ik hoe zwaar het kan zijn om iemand die dicht bij je staat te verliezen; wat meer dan een half jaar geleden is een vriend van mij overleden aan kanker, en mijn vrienden en ik waren er kapot van, en ik had het destijds al moeilijk en ik zag het ook niet meer zitten. Maar bedenk dat je nog een heel leven voor je hebt, je hebt nog tijd zat om nieuwe vrienden te vinden, en misschien krijg je later wel een net zo goede band met jou kleindochter als wat hij had met jou oma. Zoek ook steun bij mensen om je heen; je ouders, vrienden, familie, misschien je docent(en) of vertrouwenspersoon op school, misschien zelfs de trainer van je sportclub, zoek iemand, of meerdere mensen, die je vertrouwd en praat hierover met ze, geloof mij, dat helpt echt een hele boel. Ik heb af en toe nog momenten dat ik het om een bepaalde reden niet meer zie zitten, maar als ik er dan over praat, een tijdje over nadenk, of juist wat leuks/afleidends ga doen met vrienden, dan komt het uiteindelijk allemaal weer goed. Jou oma zou willen dat je na een tijdje je leven weer op zou pakken, en weer gelukkig zou zijn. Het komt uiteindelijk allemaal wel goed.