Hoe kun je er bovenop komen na het overlijden van een geliefde?

18 jaar

6 dagen geleden

Hallo vrienden. Mijn naam is P.
Ik heb bijna 9 jaar geleden onze papa verloren na een auto ongeluk wat veroorzaakt is door een dronken bestuurder op de tegenliggende weg
( 2 baans weg)Mijn vader zou mijn broertje even ophalen uit het zwembad waar hij zwemles kreeg. mijn vader kwam er toch langs, dus mijn moeder vroeg dat even. Geen probleem zei hij.
haalde mijn kleine broertje op en op weg naar huis op een weg met doorgetrokken streep, wilde iemand inhalen maar juist op een onoverzichtelijk punt. kwam een vracht auto van de andere kant en mijn pa op de rem, maar belande tegen een betonnen muur van een brug over die weg. frontaal en dodelijk voor mijn papa.
mijn vader overleed in de ambulance en mijn broertje verlamd in zijn benen.
De dader is gepakt naderhand.
Maar ineens zaten wij zonder papa, mijn moeder zonder geliefde en zaten in het ziekenhuis om mijn broertje waar dan ook te steunen.
Het was 1 grote nachtmerrie en het leek een boze droom.
Ik ben zelf niet bij de crematie van mijn papa geweest omdat ik bij mijn broertje wilde blijven in het ziekenhuis.
ik had video verbinding met het crematorium en mocht via een verbinding toch iets zeggen. heb alleen uit kunnen brengen dat wij samen van hem hielden. afijn zal niet alles zeggen want dat is heel moeilijk. zelfs nu nog.
Mama en ik miste niet alleen papa maar ook mijn broertje die buiten kennis was en geopereerd was en 3 maanden in het ziekenhuis heeft gelegen. Mijn moeder nog ik zelf hebben bijna geen tijd gehad om echt te rouwen. Ons huis werd een verlengstuk van een ziekenhuis. Aangepast bed aangepast dit en dat. Ik "moest" het huis uit en bij mijn oom gaan wonen iets verderop in het dorp omdat mijn slaapkamer omgebouwd moest worden tot badkamer voor mijn broertje. 3x op de dag een zuster of dan weer een dokter en dan weer terug naar het ziekenhuis voor enige tijd. Ik schrijf dit echt niet uit medelijden of dat ik zielig ben! Juist niet!!! Het word op een soort gewoonte zeg maar. Mijn moeder heeft haar werk neer moeten leggen uiteraard. afijn een hele verandering.
wij hadden toen buurtjes 2 deuren verder waar mijn ouders goed mee omgingen ze hebben 3 kids. gingen leuk met elkaar om. zeker ik met de oudste jongen die net 2 jaar ouder was als mijn broertje en dus 3 .5 jaar jonger dan ik.
die jonge jongen vroeg hoe het echt met mij ging, Iets wat nooit echt iemand aan mij had gevraagd . ik moest zo verschrikkelijk huilen.
alles kwam er uit. ik kon niet rouwen om mijn papa ik moest er zijn voor mijn moeder en broertje.
Het feit alleen dat dit jochie dit aan mij vroeg.. ik denk hier nog heel veel aan terug.
Natuurlijk was mijn oom er en tuurlijk alle familie, maar dat een jonger buurjongetje dit vroeg was de druppel.
Ieder moet een verlies van een geliefde of vriend, familie enz op zijn eigen wijze proberen te verwerken. daar is geen handboekje voor hoe je dat precies moet doen.
Ik heb zo veel moeten huilen en hij steunde mij door er gewoon te zijn en mij gewoon vast te houden of een knuffel te geven.
Dit is dus nu mijn geliefde en vriend geworden in de loop der tijd.
Soms is het leven echt niet eerlijk. soms worden er mensen uit jouw leven getrokken. Maar iets wat nooit verloren gaat is de herinneringen aan de leuke momenten vol met lachen e gewoon liefde voor elkaar.
Dat is waar ik mij aan vast houd. Het gemis blijft maar het slijt de ruwe kanten er van af. Maar geef ook anderen de tijd. iedereen verwerkt het op zijn of haar manier.
Wens iedereen sterkte!
En voel je vrij te reagere

2 reacties

19 jaar

6 dagen geleden

Dag, jongen van 18 jaar.
Dit verhaal komt voor mij enorm hard binnen omdat ik zelf mijn tante ben verlopen ook op hele jonge leeftijd. Hoewel het natuurlijk anders is dan een vader. Snapt dat het voor jouw moeilijk is omdat een deel van jouw nog niet klaar was omdat verlies te dragen. En nu ben je jezelf aan het ontwikkelen je probeert een plaats te vinden voor het verdriet maar tegelijk ook voor jouw en dat is soms te veel. Maar weet dat je dit niet alleen moet dragen als je tegen iedereen die je tegenkomt eerlijk probeert te zijn en erover probeert te praten komt alles wel goed. Alleen heeft het tijd nodig en soms gaat het niet snel genoeg. Maar ja, als je erin blijft vertrouwen komt het wel goed. Dat heb ik ook gedaan. En ik merk dat ik nu zelf wat voor sta op mensen van mijn leeftijd omdat over alles heb kunnen nadenken en besef dat het leven heel kort kan zijn. Ik hoop dat hier iets aan hebt en als je met nog dingen zit mag dit ook op dit forum gooien ik doe mijn best om te antwoorden. En onthoud dingen (dus ook verdriet) gaan voorbij als je er maar ik gelooft.

23 jaar

6 dagen geleden

Ik kan alleen maar een beetje theorie geven om verlies te verwerken:

- Blijf niet binnen zitten, maar ga naar buiten naar de natuur. Vb. in het bos wandelen, fietsen,... Kijk daarbij bewust naar die dingen, zodat je je aandacht bewust naar buiten richt. Dat helpt loskomen van je verdriet en zorgen. Zo zie je je problemen meer vanop afstand, nuchterder, en je raakt er makkelijker uit.
- In de stad wandelen op een zonnige dag, in een veilige omgeving, kan ook. Dan moet je heel bewust naar de hoge gebouwen en mooie gevels gaan kijken.
- Of doe andere dingen die je doen extraverteren, intense sport, racen, dingen die al je aandacht opslorpen.
- Je mag vooral niet introverteren, dat maakt het erger, dan raak je verstrikt.
- Herinner je goede dingen van vroeger, de mooie momenten die je meemaakte met die mensen (of dieren, of ander verlies). Koester die mooie momenten. Wellicht komt er daarna nieuw verdriet boven: onderdruk dat niet, maar laat het komen, zo raak je er doorheen.
- Praten met anderen helpt ook, maar dan wel met mensen die het begrijpen. Niet tegen jan-en-alleman eindeloos daarover bezig zijn, want anders gaan die weglopen.
- Je moet vooral het begin van het verlies onder ogen zien, vb. het bericht van een eerste ziektediagnose, of het moment waarop je voor het eerst hoorde wat er gebeurd was. Het pijnlijke begin, die schok, het moment waarop de wereld instortte, dat houdt al de rest van het verdriet vast.
- Als er soortgelijke eerdere voorvallen waren in je leven, overloop die ook even in gedachten. Vb. een pijnlijk verlies van een huisdier of zelfs knuffel in je kleutertijd, kunnen alle latere verliezen veel pijnlijker maken omdat die die hele keten van verlies weer oprakelen.
- En daarna weer je aandacht naar buiten richten, naar het hier-en-nu. Alleen dat is het echte leven. Alles van gisteren is sowieso weg, is er niet meer, dus probeer daar niet in te blijven hangen.

Maar zoals ik zei: dat is de theorie. Ik heb zelf geen extreem zware verliezen meegemaakt. Wel veel kleine natuurlijk, net als iedereen. Maar hopelijk ben je er toch iets mee.

Plaats je reactie