Dag TS, Ik begrijp je emotie. In een keer is je hele leven voor jouw gevoel kapot. Hoe het met jouw ouders verder zal gaan weet je niet, de dokters waarschijnlijk ook niet, maar voor jou kunnen ze op dit moment niets betekenen. Alleen maar zorg en verdriet.
Het is al twee maanden geleden dat het gebeurd is maar of je nu al in staat bent om te overzien hoe jouw leven verder zal gaan is denk ik niet zo.
Je weet nooit wat de toekomst gaat brengen en je bent nog jong, dus in principe heb jij nog veel toekomst voor je. De ontwikkelingen op medisch gebied gaan snel en wellicht zijn er mogelijkheden om op een of andere manier uit die rolstoel te komen. Voorlopig echter zal je er mee moeten leren leven zoals je ook de mogelijkheid moet accepteren dat je van een of van beide ouders afscheid zal moeten gaan nemen.
Er zijn meer mensen die net als jij hebben moeten accepteren dat ze verder moeten in een rolstoel. Op de BBC zie je wel eens presentators die ook na bijvoorbeeld een ongeluk in een rolstoel terecht is gekomen. Een is presentator in een huizenzoek programma, de ander in tuinprogramma's en hij ontwerpt ook tuinen als zijn hoofdberoep. Er zijn dus mogelijkheden maar wat hangt af van jouw opleiding/studie. Ik denk dat jij wel begeleiding en hulp krijgt op dat gebied.
Een ander punt is natuurlijk of jij een relatie hebt en hoe dat verder zal gaan. Veel dingen die anderen nog wel kunnen zijn voor jou niet meer mogelijk. Het hebben van iemand die van je houdt is echter nooit een onmogelijkheid. Je bent iemand met een persoonlijkheid, een karakter, en in een relatie is dat toch wat het meeste telt. Je wilde tienerjaren liggen achter je, nu ben je volwassen aan het worden en zijn andere dingen in relaties belangrijker dan voorheen.
Je kijkt nu misschien in een zwart gat, maar Engelsen hebben het woord gehandicapt uitgebannen. Je bent nu iemand met een "uitdaging". De uitdaging waar jij nu voor staat is je leven opnieuw op te bouwen uitgaande van jouw mogelijkheden. Die zijn feitelijk dezelfde als van voor het ongeluk, maar minder fysiek. Meer zal je met je hersens moeten gaan werken en je creativiteit moeten aanspreken. Er zijn genoeg beroepen die je vanuit je rolstoel kan beoefenen.
Je hebt natuurlijk ook fysiotherapie. Nu je benen niet meer werken moet je de werkende helft van je lichaam wat extra aan het werk zetten. Fysiek gezond en in conditie blijven is erg belangrijk. Misschien ontmoet je daarbij wel anderen die ook hebben moet leren leven met beperkingen en die kunnen jou wellicht adviezen geven en morele steun. Je hoeft nooit alles alleen te doen.
Ik neem aan dat je familie hebt, grootouders, ooms, tantes, neven, nichten, dat er vrienden zijn, die jou steun en kracht geven om door te gaan met je leven en weer wat licht te zien. Voor hen ben jij extra kostbaar geworden.
Ik wens jou daar bij het allerbeste!