Dit wordt een heel lang verhaal maar hier komt het:
Ik ben nu bijna 15 en ga na de vakantie dus naar de 4e.
Toen ik klein was snapte ik verliefd zijn niet, ik snapte niet hoezo mensen alleen maar op jongens of meisjes vielen want het waren allemaal mensen, toch?
Het echte verhaal begon toen ik negen was, ik leerde een meisje kennen en in groep 7, toen ik tien was, werden we heel goed bevriend. We gingen steeds meer samen doen en uiteindelijk gingen we elke pauze ergens zitten waar we alleen waren met zijn tweeën, zonder de rest van onze vrienden. We praatte altijd over van alles, dingen in het leven en wat we later wouden worden. Een keer hadden we het over verliefd zijn en ze dacht dat ze misschien lesbisch was, ze vond borsten veel interessanter dan piemels. Ik vroeg me af hoe ze dat wist want ik vond er allebei hetzelfde van.
Uiteindelijk begon ik haar toch wel een beetje leuk te vinden maar ik snapte er niks van, ik had eerder ook jongens leuk gevonden toch? Ik was niet lesbisch, ik besloot toen om het compleet te negeren (ik had toen nog nooit van bi zijn gehoord) en nooit meer iemand leuk te vinden, zelfs geen jongens.
Omdat ik zo bang was voor wat ik voelde wou ik niet meer echt met haar om gaan, ik was altijd een beetje sarcastisch tegen haar om een afstand tussen ons te creëren (blijkbaar doe ik dat vaker en meestal heb ik het niet eens door)
Ik zat toen onderhand in groep 8 en was echt een rot kind, ik wou populair zijn en altijd waneer ik ergens mee zat deed ik nogal sarcastisch en gewoon gemeen om er niet aan te hoeven denken. Dit ging trouwens over een hoop andere dingen, ik kreeg rond die tijd ook steeds meer symptomen van een angststoornis wat een hoop andere oorzaken had.
Ergens eind 2014 schreef ik een brief naar mezelf die ik mocht openen in 2016 (halverwege de 1e) ik heb die toen gelezen en toen had ik door dat ik dat meisje leuk vond maar ik vond het nogsteeds moeilijk. Ik had net een goede vriendin gemaakt waar ik mezelf kon zijn en het ging beter met me, ik voelde me fijner dus wou er nog niet aan denken maar ik wist het toen zelf wel, ik wist toen ook wat bi zijn is dus toen wist ik het ook echt.
Ik ben nogsteeds de enige die het weet, ik heb wel al hints gegeven maar niemand heeft er echt naar gevraagd. Ik vind het nogsteeds moeilijk om over mijn gevoelens te praten maar het gaat al een stuk beter.
Ik heb het altijd wel al geweten maar wist pas dat ik meisjes ook leuk vond sinds mijn 10e en toen ik 12 was wist ik echt wat ik was.
Ik ben ook van plan om het aan op zijn minst een iemand te vertellen maar ik weet niet hoe of wanneer.
Ik denk dat het gewoon meer iets is wat je voelt net als dat hetero’s weten dat ze hetero zijn.