Transgender: Het is je recht om te mogen zijn wie je bent

Ik ben een jongen van 16 maar geboren als meisje. De laatste jaren van de lagere school en begin middelbare werd ik veel gepest. Ik hoorde nergens bij. Op het plein trokken ze mijn broek naar beneden. "Wie heeft de kleinste piemel van de school? Ja dat is ..... " en zeiden ze mijn naam. Ik ging naar een andere school waar ze mij niet kenden. Toen kon ik gewoon zijn wie ik ben. Ik heb van een paar mensen tegen reacties gelezen. Een meid van 19 en een jongen van 23, jullie hebben geen idee van wat jullie zeggen en wat transgender is. En jullie respect is ver te zoeken! Sorry dat ik het zeg.

J23. Hoe verklaar je dat er kinderen zijn van 2-3-4 jaar waarvan profesoren en andere deskundigen zien dat zo'n kind ongelukkig is met het feit dat hij/zij een jongetje of een meisje is? Een kind bedenkt dat niet, daar heeft het gewoon weg het brein niet voor. Ook ouders zitten er niet op te wachten om met je kind zo'n traject in de gaan. Wat dat meisje van 17 schrijft, dat het geen bevlieging is maar een jaren lang traject, denk je nou werkelijk dat alleen in je hoofd zit? Jij kent dus geen meiden die sprekend een jongen zijn en jongens sprekend een meisje. Wij hebben een jongen in de straat, die geboren is als meisje. Hij is nu 18 en is al heel zijn leven groot, niet dik maar uit de kluiten gewassen stevig gebouwd geweest en bere sterk! Dus hoezo alleen in zijn hoofd???? Raven van Dorst is een voorbeeld van hermafroditisme. Een intersekseaandoening waarbij er gonaden met zowel eierstok- en teelbalweefsel aanwezig bij 1 persoon. Intersekseaandoeningen zijn er in gradaties. Je kunt er uitzien als een meisje maar een piemel hebben, maar in je pubertijd wel borstgroei krijgen. Je kunt ook een vagina hebben maar in je pubertijd geen borstgroei krijgen en niet ongesteld worden. Dus, jou veronderstelling dat transgender zijn alleen in je hoofd zit is jou eigen opvatting.

Beste J20, Een jongen die denkt dat hij een meisje is dat is geen meisje in een jongenslichaam. Het is alleen maar een gevoel. Het is gewoon een meisjesachtige jongen die voor mij best in een jurk mag gaan rondlopen. Het probleem zit in het hoofd.
Die geslachtsveranderende operatie verandert je geslacht ook helemaal niet, het maakt je geslachtsloos. Je reproductieve organen zijn verdwenen. Je wordt geen man of vrouw, je ziet er alleen min of meer zo uit.

Mensen die ongezond leven kosten ook geld, maar ze gaan eerder dood en dat spaart de samenleving geld aan pensioenkosten en de ziektekosten die zouden toch wel gekomen zijn op latere leeftijd. Transgenders kosten hun hele leven veel geld aan medicijnen en begeleiding.

Dat ombouwen van lichamen doen ze alleen in de rijkere landen. In arme landen hoef je daar niet mee aan te komen. Na de operatie zijn sommigen teleurgesteld, ze zijn geen echte man of geen echte vrouw geworden, ze zijn niets meer. De seks in het nieuwe lichaam kan ook behoorlijk tegenvallen.
Lees dit eens: https://www.nemokennislink.nl/publicaties/spijt-van-je-sexchange/

Er zijn zoveel dingen waar je mee moet leren leven en waar niets aan gedaan kan worden. Waarom dit wel? Omdat het kan? Waarom wil je dat ik daar aan meebetaal? Dat is waar jouw 'recht' op neerkomt. Dingen die ik graag wil daar spaar ik voor en betaal ik zelf.

J23. Als we over geld beginnen.... Iemand die als een ketter rookt, wat een eigen keuze is, en daar hart en vaatziekten of kanker van krijgt, hoeveel zou dat de maatschappij kosten denk je??? Een foutje van moeder natuur is niet eigen keuze. Zoals m17 zichzelf beschrijft is er totaal niets jongensachtigs aan. Dus een roker mag roken met alle gevaren van dien en een meisje in een jongenslichaam moet de rest van haar leven ongelukkig blijven? Wat kost dat de maatschappij????

Het is je recht om te zijn wie je bent is je stelling. Je bent geboren als jongen en je voelt je een meisje of je bent geboren als meisje en je voelt je jongen. Zo iets kan ik mij wel voorstellen en ik kan mij ook voorstellen dat je dan het bijpassende lichaam wilt hebben.
Er is echter een probleempje, die operatie kost ongeveer 80.000 euro heb ik gelezen en dan hebben we het nog niet over de kosten van het voortraject en de noodzakelijke levenslange medicatie om de natuur te onderdrukken zodat je er uit blijft zien zoals je wilt.

Je hebt het recht te zijn wie je wilt zijn, maar houdt dat dan ook in het recht om de samenleving te vragen om dat allemaal te betalen? Persoonlijk denk ik dat het geld beter gebruikt kan worden.
De praktijk wijst bovendien uit dat er nogal wat transgenders zijn die later spijt krijgen van hun transitie en er zijn er zelfs die hun operatie hebben laten terugdraaien. Maar zoals het was wordt het dan natuurlijk niet meer.

De vraag is, waar zit het probleem, in je lichaam of in je hoofd? Als het in je hoofd zit, wat ik denk, waarom dan je lichaam veranderen? En, moet je alles maar doen wat kan ongeacht de kosten omdat iemand er uit wil zien zoals hij/zij zich voelt?

Ik begrijp je helemaal TS. Vooral dat aangezien worden als een meisje en als je het maar vaak genoeg hoort ga je zelf ook geloven dat je een meisje bent en zo ga je je ook voelen. Mijn zus is wel een meid maar veel jongensachtiger dan ik ben terwijl ik geboren ben als jongen maar in groep 1 al als meisje naar school ging. Ik ben 170 lang en weeg maar 55 kilo, schoenmaat 37. Mijn zus is 180 lang en is 70 kilo en schoenmaat 40,41. Zij heeft kort donkerblond haar en ik heb lang lichtblond haar. Zij loopt het liefst in een joggingbroek terwijl ik van de jurkjes en rokjes ben. Ook de sport is het tegenovergestelde. Zij zit op voetbal, ik zit op ritmisch turnen en ballet. Zij valt op meiden en ik op jongens. Wat m19 schrijft vind ik me helemaal NIET in. Transgender zijn heeft niets met auto's te maken, dat je een Fiat panda rijdt maar Mercedes wil hebben. Dan moet je sparen en als je genoeg hebt ga je naar de dealer en koop je een auto. Als je transgender bent is een heel lang proces wat je niet zomaar even doet. Het is ook geen bevlieging van "ik zou wel eens een meisje willen zijn" alsof je een keuze moet maken om een ijsje te kopen of wat m19 zegt een auto kopen. Je krijgt eerst onderzoeken, heel veel onderzoeken en testen VÓÓR je ook maar 1 stap richting je transitie kunt zetten. m19, waarom denk je dat daar een heel team van professoren voor nodig is????? En natuurlijk is het niet zo dat als je in transitie bent of bent geweest na een paar jaar weer terug wilt naar wat je was!!!!!!!!!!!!!!! Daar zijn die lange onderzoeken en tests voor. Denk je nou werkelijk dat je als jongen in het AMC komt en zegt "Hallo, ik ben Jan en ik wil graag Janneke worden" dat ze zeggen.... "Oké Jan...". En nee, mijn lichaam is niet dat van een jongen!!! Ik heb borsten en krijg een vagina. Ik voel me een meisje, ik ben een meisje, ik zie er uit als een meisje, en dan kun je nog 100 keer vergelijkingen maken tussen kleine en grote auto's. Auto's zijn geen mensen, dus geen jongens, geen meisje, hebben geen piemels en geen vagina's en jouw vergelijkingen tussen transgenders en de keuze van auto's heeft totaal NIETS met elkaar te maken!!!!

Hoi, ik terug, m19. Ik kwam deze post terug tegen, en ik wou nog iets toevoegen.

Ik denk dat ik je wel begrijp hoor.

Ik heb in mijn kennissenkring heel wat jongens en venten die autofreaks zijn. Sommige zijn zodanig bezeten van auto's dat ze zichzelf ermee identificeren: ze geloven bijna dat ze hun auto zijn. Je vraagt hem: "Goede middag, wie ben jij?" En hij antwoordt: "Ik? Ik ben die met zijn witte Mercedes ginder." En hij wijst naar zijn auto in de verte. Hij identificeert zich met zijn Mercedes. Je vraag: "Hoe gaat het ermee?" (Je wilt weten hoe hij zich voelt.) Maar hij zegt: "Slecht, kind, slecht. De moteur wil niet meer mee, de kleppen". Dus je denkt dat hij het aan zijn hart heeft, maar nee, hij heeft het over de motor van zijn auto. Zonder die witte Mercedes voelt hij zich een dikke nul. In een andere auto voelt hij zicht niet thuis, dan is hij niet zichzelf. Zonder die witte Mercedes zien zijn vrienden hem niet eens staan. Hij is alleen maar gelukkig, en hij leeft alleen maar zolang hij die auto is. Dat is mis-identificatie: hij gelooft bijna zelf dat hij zijn auto is, hij identificeert zich er totaal mee.

Op diezelfde manier geloven heel veel mensen dat ze hun lichaam zijn. En ja, dan zitten velen natuurlijk niet in het lichaam dat ze willen. Ze zitten niet in een snelle, mooie Mercedes, Ferrari, Porsche, of whatever. Maar wel in een onnozel pruttig krakkemikkig autootje. (Ik ook trouwens, met een rotlichaam dat altijd kwaaltjes heeft en altijd pijn doet.) Als je dan gelooft dat je dat miserabel autootje bent, of een miserabel lichaam, dan word je echt ongelukkig. Dat begrijp ik heel goed.

Ik heb het gevoel dat jij ook een beetje vast zit in dat materialistisch denken? Net als veel andere mensen (en ik vroeger ook, tot ik Oosterse filosofie en Yoga ben beginnen leren). Op internet vind je zelfs mensen die denken dat ze een kat, hond of konijn zijn. Zodra ze thuiskomen, trekken ze zo'n pakje aan, en heel de rest van de dag gedragen ze zich alsof ze dat dier zijn. Pas dan "zijn ze zichzelf".

Dus ik begrijp echt wel dat je "dat stuk gereedschap en lustobject" - je lichaam of je auto - wilt tunen tot het beter aan je wensen voldoet. Maar het lijkt mij niet de oplossing, of het zou toch niet de oplossing zijn voor mij. Beter lijkt mij om je bewustzijn en levensinzicht te verhogen. Tot je beseft dat jouw lichaam alleen maar een stuk gereedschap is, en een stuk lustobject, waarmee je je identificeert. Je mag gerust een spoiler of brede banden op je auto zetten, als je je daar goed bij voelt. Zolang je maar beseft dat het een spel is, en dat je niet die auto bent.

Maar jij mag de zaken anders zien natuurlijk, je hebt vrijheid van denken en van filosofie. Het is jouw leven, je mag ermee doen wat je wilt.

Om op je andere vraag te antwoorden: nee, ik zou geen relatie willen met een transgender: dat is niet mijn ding, ik vind het creepy. (Je vroeg "waarom wel/niet", dus hierbij.) Overigens, ik zou ook geen relatie willen met fanatici, op eender welk vlak, want even creepy. Ook niet met te oppervlakkige of te materialistische mensen. Daar kan ik niet mee overweg. Ik wil mensen waarmee je diep en vrij over alles kan praten, zonder taboes, zonder slaafs achter hun idee-fixes te moeten aanlopen. Dat kan absoluut niet in het wereldje van transgenders en "wokers": die zijn mij veel te laagbewust en te intolerant. Sorry als je dat niet graag hoort, maar dat is mijn visie, waar ik ook recht op heb.

TS hier. M19, jij zult nooit begrijpen wat een transgender voelt. Je haalt dingen aan wat niets met transitie te maken heeft. Ik kan het nog tig keer uitleggen, maar jij zult het helaas nooit begrijpen.

Hoi, ik terug, m19.

Van mij mag iederen met zijn lichaam doen wat hij wil. Alleen blijf ik mij afvragen: biedt dat nu het antwoord op hun problemen? Zo van: "Ik laat mijn vinger amputeren, en hops, hoera, nu ben ik een Totaal Nieuw Ander Mens"? Dat kan ik mij moeilijk voorstellen? Wat als je daarna ontnuchtert en ontdekt dat je nog identiek dezelfde persoon bent als voorheen? Met identiek dezelfde twijfels, problemen, gedachten, idee-fixes,...? Je zit nog in identiek hetzelfde lichaam, maar nu voor het leven verminkt? En met de bijhorende fysieke letsels en pijnen? Stort je wereld dan niet in? Immers, jijzelf als bewustzijn bent niet veranderd. Misschien had je beter je kijk op de dingen kunnen veranderen? Inplaats van je lichaam, want daar kan je genetisch toch niets aan doen? Dat vraag ik mij af? Dus daar zou ik van een paar transgenders graag een eerlijk antwoord op krijgen? Hoe ervaren zij dat?

Over geboorte en keuze: ik kan mij van mijn geboorte ook niet veel meer herinneren. Alleen een paar korte flitsen. Ik zweefde rond in de woonkamer van wat later mijn ouders zouden worden. Ze hadden het over naar de kliniek rijden, want "het was op komst". Ik twijfelde heel erg of ik die baby zou nemen? Ik had een heel sterk gevoel van: "Nee, ik zou dit niet moeten doen. Nee, echt niet." Dat gevoel was heel, heel sterk. Daarna volgde de rit naar de kliniek, binnengaan, de troosteloze gangen, kamer, geboorte. Het was allemaal tamelijk creepy en horror-achtig: pijn, bloed, zenuwachtige en bange mensen, baby vol smurrie, nageboorte, al dat fake gedoe van "oohh, kijk eens hoe mooi" bij die verfrommelde baby... Tegen beter weten in dat lichaam toch genomen. Als in een soort halve verdoving waarbij je het voorschrift van de dokter volgt, tegen je zin, maar zonder veel weerstand. Daarna weet ik er niet veel meer van, dat zit allemaal in de mist. Maar dat had ik dus beter niet gedaan, en beter mijn gevoel gevolgd, want deze ouders pasten helemaal niet bij mij: nooit een echte band mee gehad. Dus als je bewust genoeg bent, kan je wel kiezen. Maar je moet dan je keuze ook nog doorduwen, en niet tegen beter weten in toch iets nemen dat je niet aanstaat... Ik ken nog verschillende mensen die zich stukjes van hun geboorte kunnen herinneren, of van hun vorige levens, of hoe ze toen om het leven gekomen zijn. Niet alles natuurlijk, maar af en toe losse flarden. Net zoals je je van je huidige leven ook maar flarden kan herinneren.

Ik ben TS en wil een korte reactie geven op M19. Voor de wet, voor iedereen om me heen ben ik een vrouw, zo voel ik me, zo zie ik er uit, zo wil ik zijn. Hoe jij er over denk mag je helemaal zelf weten, dat is je vrije mening. Alles wat je aanhaalt heeft niets met geslachtsverandering te maken. Het is een zeer lang en moeilijk traject en er staat een team van specialisten om je heen en omdat het zo moeilijk en specifiek is wordt het alleen in het VUAC Amsterdam gedaan. Het is echt niet een simpele gedachte om dit te doen maar dat zit in je je kern. In de eerste 6 weken van een zwangerschap is de embryo geslachtsloos. Dan komt de geslachtsontwikkeling. Daarin maakt Moeder natuur soms een foutje. Wel eens bij stil gestaan hoe het geestelijk voelt om je vrouw te voelen, er uit te zien als een vrouw maar moet leven met ene piemel? Hoe ongelukkig sta je dan in het leven? En wie hou je dan voor de gek?