Hey TS,
ik wist al van redelijk vroeg dat meisjes niet mijn ding zijn. Al van kleins af ben ik bij mijn beste vriend en nu zijn we een koppeltje.
Aan mijn geaardheid heb ik eventjes getwijfeld, omdat het toch moeilijk was om te accepteren homo te zijn. Omdat het nog niet helemaal aanvaard is gelijk het zou moeten.
Zelfs de gedachte speelde ofdat het 'homo-zijn' eigenlijk een ziekte is. Iets waarvan ge kunt genezen. Of, gewoon, 'ik ben een freak'. Niet gelijk de rest.
Maar eens daarover, weet ik wel dat ik homo ben en er niets aan kan doen om dat te veranderen. En dat wil ik ook niet, dat veranderen. Ik ben gelukkig.
Het is niet gewoon een kwestie van het te aanvaarden, maar ook van het aan te voelen. Wandel door Hasselt Centrum, bijvoorbeeld, en kijk rond. Waar krijgt ge de meeste vlinders van in uw buik, van naar jongens of naar meisjes te kijken? Dat is al een goede aanduider.
Groetjes.