Is waarschijnlijk niks ergs aan de hand met jou. Ik heb al mijn hele leven last van (hevige) duizelingen zo nu en dan. Ben hiervoor al helemaal binnenstebuiten gekeerd door allerhande dokters. Niks te vinden, kerngezond. Zo voel ik me ook, tot "het" weer toeslaat. En dat kan idd - ook nog op mijn leeftijd - enorm verlammend en ontregelend zijn op dat moment. Ik was ooit bij een professor dokter die zei: zoeken naar de oorzaak van duizelingen bij een kerngezond mens, is zoeken naar de speld op de hooizolder. Er kunnen 1001 oorzaken zijn. De hele lijdensweg van Onze Heer Jezus Christus kan verklaard worden door duizelingen, vertelde ie.
Maar ze gaven me altijd dezelfde raad: geen ontwijkingsgedrag. Plekken of omstandigheden waar je duizelig wordt vooral niet gaan ontlopen. Integendeel, zoek ze op. Ga de confrontatie aan met het hoe en het waarom en het wanneer van je kwelling. Hou eventueel een dagboek bij. Want dat is het, een kwelling. Plus het feit dat het haast onbespreekbaar is met anderen. Je bent al gauw een aansteller.
Tot slot: dit komt goed hoor. Maar er is werk aan de winkel. Bel je vriendin, spring samen op de fiets en denk: ik bang? hoezo bang? fck you duizelingen!!! Jullie kunnen me niets maken!!!
Maar eerst checken of er geen lichamelijke oorzaak is. Dat is essentieel.