vervolg lui oog

Beste jongen, Uit je laatste bericht krijg ik de indruk dat je al weer aan de toekomst zit te denken, je geeft het niet op. Je nieuwe probleem zal zeker een hele grote invloed hebben op je komende jaren, maar net als met dat luie oog, jij gaat het winnen.

Die scouting is misschien even van de baan, maar ik vind dat ji daarmee moet doorgaan. Het hangt er van af hoe de behandeling van je been gaat zijn maar ik weet zeker dat het mogelijk is om op de ene of de andere manier mee te doen. Zoals ik al eerder zei, scouts laten elkaar nooit in de steek en jij bent nu een van hen. Ze gaan er voor jou zijn en ze gaan iets bedenken waardoor het voor jou ook leuk is. Je hebt al kennis met ze gemaakt, het zijn goede jongens en het kunnen allemaal goede vrienden van je worden. Die heb jij nodig!

Dat jij een nieuw topic gaat starten is leuk. Ik hoop dat er dan ook anderen komen kijken en af en toe wat reacties plaatsen. Je zal het wel waarderen dat ik regelmatig reageer maar ik kan mij voorstellen dat jij ook wel eens een reactie van anderen wil zien, bijvoorbeeld van leeftijdsgenoten.

Wat ik nu ga zeggen daar hoef jij je niets van aan te trekken want het is jouw topic, maar ik wil het je toch als suggestie meegeven.
Om te beginnen zou ik een titel bedenken die interesse wekt, een click byte zoals ze dat op internet noemen. Bijvoorbeeld: Mijn leuke en spannende tienerjaren en Perthes. Ziekte in een titel nodigt niet uit, mensen houden niet van ziektes.
Dat intrigeert en is ironisch tegelijk. Ik ken jou natuurlijk nu wel aardig goed, maar dat geldt niet voor iedereen. Ik denk dus dat jij je in dat eerste bericht even moet voorstellen. Je vertelt wie jij bent, hoe het gegaan is met dat luie oog, hoe je leven veranderd is, hoe jij nieuwe vrienden hebt gekregen en oude bent kwijtgeraakt, over scouting, over je nieuwe aandoening en wat dat met je doet. Dan kennen ze je gelijk en worden ze misschien nieuwsgierig naar hoe het verder met je gaat.

Jij bent een slimme jongen, misschien had jij dat allemaal zelf al bedacht, ik hoop dus dat ik je niet beledigd heb.
Door jouw verhalen ben jij iemand voor mij geworden en ben ik met je mee gaan leven. Het zou leuk zijn als dat ook voor anderen zo gaat worden als ze jouw verhalen lezen.

Ik wens je veel sterkte en bedenk, je lichaam is druk bezig de fouten te herstellen, je oog en dat been. De dokter kan je vertellen wat je moet doen om het te helpen en dan komt alles goed. Jij hebt nog steeds een mooie toekomst waar je met vertrouwen naar uit kan kijken. Blijf volhouden en heb moed! Tot ziens in je nieuwe topic!

Dat dit er nu nog moest bijkomen is vreselijk. Dat is echt heel erg. Mijn been doet nu wel al terug wat minder pijn vind ik. Ik heb vreselijk schrik voor donderdag. Thuis zijn ze wel heel lief zelfs mijn zus.

Ik ga morgen mijn nieuw topic starten, dit wordt opnieuw te groot. Ik ga het ziekte van perthes noemen want dit zit heel de tijd in mijn hoofd.

Nu zondag mag ik al zeker niet naar de scouts. Wat er nog allemaal gaat volgen weet ik niet. Misschien donderdag. Ik weet niet of ik het wel zal willen weten.

ik maak me wel heel ongerust en heb wel schrik voor donderdag. Wat ik heb gevonden op internet stelt me niet gerust. Ik denk dat dit 10 keer zo erg is als dat lui oog. Het is echt het ene na het andere.

Gelukkig dat het thuis wat beter is. Ze zijn allemaal heel lief maar ook ongerust. Dat zondag afplakken is maar na de volgende controle binnen twee weken. Misschien dat het dan vlugger gaat. Ik weet niet goed wat dat nu gaat worden met die perthes en zo.

wat ik allemaal las over perthes en wat dat is met behandeling lijkt me heel erg. Mijn ma zegt dat ik eerst moet zien wat de dokter zegt en niet te veel moet zien naar internet maar ik heb veel schrik.

Ik ga een nieuwe topic starten. Denk dat ik het ziekte van perthes gaar noemen. Dit ding overvalt me wel. Ik voel me terug heel slecht.

Hoe gaat het nu met je? Ik heb mijn bericht van hier boven nog eens doorgelezen en ik vind het te veel babbel babbel. De afgelopen dag heb ik over jou nagedacht en ik realiseer mij dat wat jou is overkomen iets heel vreselijks voor je is. Er is een beroemd schilderij van Edvard Munch, dat heet: De schreeuw. Jouw moeder kent het vast wel. Dat geeft een beetje weer hoe jij je nu moet voelen.

Voordat je dat luie oog had (de bril) was je een vlotte populaire jongen die er goed uitzag. Met die bril was dat opeens allemaal weg, je zag er vreemd uit en je vroegere vrienden lachten je uit. Dat deed pijn, maar je bent er overheen gekomen en je hebt nieuwe, betere vrienden gekregen.
Je bent ook bij de scouts gegaan en je kreeg weer zin in het leven en nu opeens dat met je been. Opeens stort weer je hele wereld in. Je schreef dat je moeder regelmatig bij je kwam kijken en ik begrijp wel waarom. Ze is bang dat jij jezelf iets aan doet.
Voor jouw gevoel is je hele toekomst kapot. Weg leuke en spannende tienerjaren. Met je verstand weet je wel dat het allemaal goed gaat komen, maar hoe lang gaat dat duren en hoe gaan de komende jaren er uit zien?

Volgende week ga je naar de specialist en dan weet je meer denk ik. Hij gaat een behandelplan opstellen. Het gaat lang duren, maar jij kan het aan, dat weet ik zeker. Er staan mensen om je heen die van je houden en je gaan helpen, op alle manieren die mogelijk zijn en die jij nodig hebt.
Je hebt je ouders, je vriendin, je stoere vriend, allemaal houden ze echt van je en ze gaan er voor je zijn.
Met die scouting lijkt het afgelopen te zijn maar ik denk dat ze gaan zoeken naar mogelijkheden voor jou om mee te kunnen doen. Scouts laten je nooit in de steek en jij bent nu een van hen. Jij gaat straks gewoon weer meedoen en ze gaan er voor zorgen dat het ook kan. Ze zijn jouw vrienden en ze gaan je er doorheen slepen.

Je tienerjaren worden anders dan je gedacht had, maar niet slechter. Jij gaat ervaren wat echte vriendschap en ook wat echte liefde is. Je zal niet altijd gelukkig zijn maar je zal wel altijd je gelukkige momenten hebben. Hier op dit forum kun je af en toe lezen hoe eenzaam sommige leeftijdsgenoten zijn omdat ze niemand hebben die naar ze luistert, omdat ze gepest worden, omdat ze anders zijn en niet weten wat ze er mee moeten. Jij bent niet eenzaam, naar jou wordt geluisterd en er zijn armen die jou willen vasthouden als jij het moeilijk hebt. Heb vertrouwen, er is veel om voor te leven en veel om naar uit te kijken. Jij gaat het redden want jij bent sterk!

Beste jongen, Het zit jou echt allemaal niet mee. Ik heb het hele verhaal gelezen en je bent er nog niet klaar mee. Het positieve is dat het kan genezen en er is veel aan te doen. Ik denk dat het uiteindelijk helemaal over zal gaan maar de vraag is hoelang dit nu weer duurt.
Die scouting zal voorlopig ook wel even voorbij zijn en dat is erg jammer. Het had mij nu juist zo leuk geleken als afleiding. Nu kun je niet eens meer lopen. Het is wel erg allemaal.
In Wikipedia staat ook een interessante beschrijving van je ziekte. Het komt ook bij honden voor lees ik daar. De oorzaak ligt misschien in je genen maar dat is niet zeker. Je bent er wel een tijdje mee zoet, maar uiteindelijk gaat het over. Je moet het al een tijdje gehad hebben.
Het gaat wel weer een heel traject worden. Het lichaam herstelt de schade zelf, maar er moet wel voor gezorgd worden dat het op de juiste manier gebeurt en daar kan de dokter voor zorgen.

Ik weet niet wat ik zeggen moet om je te troosten, Ik heb erg met je te doen.

Ik begrijp verder dat je goede oog nu continu afgeplakt moet worden omdat het beter is voor je slechte oog en omdat het goede oog daar geen last van lijkt te hebben. Het leek mij zo'n opluchting voor je dat je tenminste een dag in de week goed kon zien maar ik merk dat je het moedig accepteert. Omdat je hoopt dat je er dan eerder van af bent?

Het is goed om te lezen dat het nu zoveel beter gaat thuis in de omgang met je ouders en je zus. Je bent echt een stuk volwassener geworden. Joodse jongens doen hun Bar Mitswa als ze dertien zijn. Ze zijn vanaf die tijd geen kind meer maar treden toe tot de mannenwereld. Om nu te zeggen dat je al een man bent is wat overdreven, maar het gaat wel die kant op.

Het is fijn dat het thuis nu zo goed gaat en dat je zulke goede vrienden hebt. Je hebt ze nodig de komende tijd.

Ik wens je veel sterkte en schrijf het maar van je af. De knuffels van je ouders en van je stoere vriend heb je nu echt nodig en ik vind dat je dan best even mag huilen. Daarna weer flink zijn, jij gaat ook dit winnen!

hier is de uitleg van wat ik zou hebben:De ziekte van Legg-Calvé-Perthes (LCP) is een aandoening van het heupgewricht die optreedt bij kinderen tussen de 3 en 13 jaar. De aandoening wordt ook wel juveniele osteochondritis of juveniele avasculaire necrose van de heupkop genoemd. De ziekte van Legg-Calvé-Perthes wordt genoemd naar drie orthopedisch chirurgen die bijna gelijktijdig in 1910 de ziekte ontdekten. Het is een aandoening die zich kenmerkt door een verstoorde bloedvoorziening naar de kop van de heup waardoor er een misvorming van de heupkop en de heupnek ontstaat. Hierbij is de bloedvoorziening een tijdje gestopt waarbij door afwezigheid van bloedvaten de heupkop volledig of gedeeltelijk afsterft. Het lichaam reageert hierop door nieuwe bloedvaten en cellen aan te maken. Het dode bot wordt afgebroken en opgenomen door het lichaam en tegelijkertijd wordt nieuw bot weer opgebouwd. Het bot is in deze fase erg afgezwakt waardoor kan het inzakken en er een misvorming optreedt. De mooie ronde vorm kan hierdoor verloren gaan. De aandoening duurt 2 tot 5 jaar. Meestal is maar één heup aangetast maar bij 10% van de patiënten treft de ziekte beide heupen. De ziekte komt vaker voor bij jongens dan bij meisjes, in een verhouding van 4 tot 1.

De eerste klachten zijn pijn in de lies en verstijving van de heup maar ook vaak pijn in de knie. De symptomen nemen toe bij belasting (springen, hurken, hardlopen, fietsen …). De patiënt zal meestal ook manken. De presentatie is sterk wisselend en hangt af van de ernst van de aantasting. De diagnose wordt gesteld aan de hand van een lichamelijk onderzoek, röntgenfoto’s van de heupen en een MRI-scan waarop in een vroegtijdig stadium de uitgebreidheid reeds kan vastgesteld worden.

De behandeling in de acute fase bestaat uit rust en ontlasting van de heup door het gebruik van een rolstoel en krukken. Door de ontlasting hoopt men het inzakken van het bot te voorkomen waardoor de heupkop zich kan herstellen. Bij de behandeling wordt meestal ook gebruik gemaakt van tijdelijke tractie, kinesitherapie en een spreidbeugel. Sommige patiënten dienen een operatie te ondergaan waarbij de heupkop gekanteld wordt en zo beter in de kom past of een operatie waarbij de heupkom vergroot wordt door het aanbrengen van een extra stuk bot.
De prognose is wisselend en hangt af van hoe goed de heupkop en heupkom in elkaar passen na de genezing. Hoe jonger het kind is, hoe groter de kans dat de heup zich helemaal kan herstellen. Verder is de uitgebreidheid van de misvorming met het al dan niet bewaren van een natuurlijke overdekking van de heupkop in de kom een belangrijke prognostische factor.

het is echt hopeloos. Eerst dat lui oog en nu dit. Ik zie het even helemaal niet meer zitten.

Vanmorgen had ik heel veel pijn vanboven aan mijn been en aan mijn knie en kon er bijna niet op staan. Mijn ma wou naar de spoed in het ziekenhuis omdat het zo pijn deed; ben dan naar de auto gepikkeld, en in het ziekenhuis heeft ze een rolstoel gehaald en zijn we naar de spoed gegaan. Gelukkig was het niet al te lang wachten tot de dokter kwam. Die onderzocht me en dat deed echt wel pijn. Hij zei dat ze radio's gingen maken. Dan was het lang wachten en kon ik onder zo'n machine. Daarna weer een eeuwigheid wachten en dan mochten we met de dokter naar een burootje. Hij zei we hebben het onderzocht en zei dat ik kennelijk de ziekte van Perthes heb. Ik had er nog nooit van gehoord. Dan heeft hij uitgelegd wat dat is, heel ingewikkeld om uit te leggen. Iets aan mijn heup. Het klonk niet goed. Ik ga straks de info op de site van het ziekenhuis gebruiken voor de uitleg, het is heel ingewikkeld en echt niet goed. Hij heeft dan gezegd dat we naar een speciale dokter moesten voor verder te zien, en heeft zelf gezien voor wanneer, als we het zelf deden zou het veel te lang duren voor een afspraak te krijgen. Zo kon het al volgende week donderdag. Hij heeft nu een briefje tot dan geschreven, ik moet thuis blijven en rusten en mijn been zo weinig mogelijk gebruiken tot donderdag, en pijnstillers nemen. ik ben nu terug thuis lig op de zetel. Het doet nog wel pijn. Ik ben heel ongerust en bang want het klonk allemaal niet goed. Mijn ma zei niet panikeren en zeker niet te veel op internet zien, we zullen zien wat ze donderdag zeggen. Maar ze ziet er ook bezorgd uit en komt heel de tijd kijken bij mij.

jongen van 22 met mijn stoere vriend en met mijn vriendin is het helemaal zo: sommige dingen zijn anders met mijn vriendin dan met mijn vriend zoals je zegt. Het is echt zo tussen ons zoals je vertelde.

Ik vind heel dat ooggedoe heel rottig maar ik kan er nu echt wel beter mee om. Vroeger was ik altijd boos, nu snap ik beter waarom het echt gaat moeten. T ga moeilijk zijn maar ik denk echt dat ik het kan doen met de hulp van thuis en mijn vrienden.

Dat afplakken van mijn slechte oog was niet voor dat luie oog, maar om te zorgen dat mijn goede oog niet lui zou worden door het altijd afplakken. Dus normaal als de controle van mijn goede oog nu opnieuw goed is, moet mijn goede oog terug 24/7 afgeplakt worden zodat er terug heel de tijd geen licht of beeld meer inkomt. Niet leuk maar dat is beter voor mijn lui oog voor het contact met de hersenen. Ik snap nu ook waarom die buddy s bij de scouts gaan nodig zijn.

Het gaat ook veel beter thuis. Ik was in het begin heel boos op mijn ma omdat ik van haar die pleisters moest dragen, nu snap ik dat beter en ben niet meer boos, en is het veel prettiger samen iets te doen. Ze is echt cool soms. Die grulijke tandengast was woensdag weer bezig dat er beter een klein plekje (klein in zijn ogen dan wel ik vond wat hij aanwees nogal groot) achter mijn oor wordt kaalgeschoren voor beter contact met de sensor en ze zei dat gaat niet gebeuren de rapporten zijn duidelijk en we gaan geen gat in het haar van mijn zoon scheren omdat er heel af en toe 15 minuten geen contact met de sensor was. Hihihi Afgang voor die gast.

We praten thuis veel meer en zitten ook meer samen s'avonds en knuffelen en zo nu ik niet meer altijd boos ben.

Dat been is minder. Mijn vriend was juist hier, t is veel wind maar we liepen toch wat in een rondje in de tuin en opeens kreeg ik heel veel pijn en hij moest me naar binnen helpen. Mijn ma wil naar de dokter één van de volgende dagen omdat ik het ervoor ook al eens een paar keer gehad heb. Het was een hele tijd gedaan maar nu heb ik het terug. De pijn is gelukkig al terug wat minder.

Beste jongen, In het begin schreef je elke dag een bericht, soms wel meer dan een, en de laatste tijd deed je dat veel minder. Ik dacht bij mijzelf, het gaat de goede kant met hem uit, het drukt minder zwaar op hem. Nu merk ik dat je weer elke dag berichten schrijft. Is dat omdat je het er weer moeilijker mee hebt?
Ik kan mij dat voorstellen. Nog jaren er mee te moeten lopen en voor jou is dat bijna een eeuwigheid. En nu ook nog misschien niet meer op zondag met je goede oog mogen kijken, dat maakt het allemaal wel heel erg moeilijk.

Als ik zo lees over hoe het is bij jou thuis dan krijg ik de indruk dat jouw ouders erg rationeel zijn ingesteld. Jouw vader is de hele tijd bezig met regels, wetten, cijfers, en je moeder heeft die moderne kunst als passie. Met jou praten ze nu op een hele verstandige, rationele manier over hoe het is en wat nodig is en ze zorgen goed voor je.
Wat ik mij dan af ga vragen is, wordt jij wel eens beetgepakt en geknuffeld? Mensen hebben dat soms nodig. Ze willen de warmte van een ander voelen en voelen dat er van ze gehouden wordt. Je knuffelt alleen iemand waar je echt van houdt, dus als je geknuffeld wordt dan houdt iemand van je.
Bij jongensvragen schreef een jongen dat hij graag in de armen van een andere jongen wilde liggen. Er waren veel reacties van andere jongens die schreven dat ze dat ook zo fijn vonden.

In het begin had je alleen die vrienden die fake vrienden bleken en toen kreeg je die vriendin en je stoere vriend die wel echte vrienden waren. Bij je vriendin in elkaars armen liggen dat durven jullie nog niet zo maar ik heb het gevoel dat jij en je stoere vriend dat wel doen. Dat is goed en dat is fijn.
Jij en je stoere vriend hebben allebei een kruis dat jullie moeten dragen. Het is heel fijn als je dan wat warmte en troost bij elkaar kan vinden. Ik denk dat het vooral jouw stoere vriend heel gelukkig maakt en dat hij die tijd met jou nooit zal vergeten.

Een andere zaak is die pijn in je been. Hoe dat komt en hoe dat voelt weet ik natuurlijk niet, maar je hebt al eens de fout gemaakt om een probleem te verzwijgen. Het kan iets onbelangrijks zijn, een verrekt spiertje of zo iets, maar dat weet je nooit. Als het niet over gaat of erger wordt dan moet je er echt even naar laten kijken.

Soms ben ik bang dat ik niet zo veel te vertellen hebt als jij zo vaak een bericht plaatst maar het is weer gelukt. Ik wens je weer fijne dagen. Het is bijna zondag en dan mag je goede oog weer kijken. Ik hoop dat het niet voor het laatst is. Sterkte en veel plezier straks bij je scouting vrienden (met dat leuke petje)!

ja ik weet dat ik nog heel lang die dingen zal moeten dragen maar het is nodig. Ik heb het besproken met mijn ouders en het gaat de bril blijven want die bij lenzen al die dingen goed doen is echt nog niets voor mij. En we zijn ook overeengekomen dat er geen uitzonderingen gaan zijn en dat ik mijn pleister en die bril ook draag bij speciale dingen zoals een feestje of naar een pretpark of een fuif. Nu dat is wel voor later want nu kan dat niet. Het gaat doorbijten zijn maar we hebben het zo afgesproken en ik snap waarom het zo moet. Verstoppertje spelen heeft geen zin.

Nee ik was s nachts niet stout; Net voor zulke zaken bij het wakker worden, naar het toilet en zo, moet ik 24/7 afplakken. En mijn bril licht op het nachttafeltje In het begin was dat lastig maar ik ben het gewoon. Dat pleister is lastiger met je oog open want dan wrijven je wimpers tegen de binnenkant van het pleister en dat voelt niet altijd ok.

Er is veel kans dat ik na de volgende controle ook terug op zondag mijn goede oog moet afplakken. Het is echt een stom idee je goede oog altijd afplakken en dan heel slecht zien maar zo werkt het nu eenmaal. Dat snap ik wel.

ja die welpenpet is wat dom, niemand van de grootste jongens in de tak die niet zo heel veel jonger zijn dan mij dragen dat graag, maar het is uniform, en de leiders hadden duidelijk gezegd dat ik het ook moest dragen, dus doe ik het gewoon lol. Eigenlijk ook wel grappig zo n uniform.

Ik heb terug wat last van pijn in mijn been. Dat was een hele tijd over maar nu terug; ik ga er nog niets van zeggen (mijn ma wou vorige keer al naar de dokter) en zie wel of het opnieuw over gaat. Geen erg.

we zitten veel op de zolder, soms met 3, soms met 2, en we doen af en toe samen terug zo een verkleedpartijtje met ons twee lol, dat is helemaal ok vind ik.