Wat is er precies mis met mij? Dat is de vraag die ik heb. Denk ik....
Soms heb ik het idee dat ik autisme of iets dergelijks heb. Voor zo ver ik het weet is het niet erder voor gekomen in mij familie of omgeving en van testjes en lappen tekst op het internet krijg ik vaak alleen maar meer vragen dan antwoorden.
Vaak lijkt het wel of ik gewoon wil dat ik autisme heb, zodat ik een makkelijk excuus heb om mijn gedrag te vrerklaren, dat iedereen (lees: mijn ex-beste vriendin, denk ik, ofzo, weet ik veel, klerezooi) *edit: sorry, maar dat waren gewoon even mijn gedachten* mij opeens weer aardig vind en me begrijpt.
Ik weet het gewoon niet meer en zit nu dus om vijf uur 's ochtend op dit soort sites, na een fles wijn en een doos tissues. Dan wil ik wel naar een pshycoloog of psichiater ofzo, maar dan denk ik ook, stel ik me niet gewoon aan?
Moet ik er gewoon heen gaan? En zo ja, wat dan? Zeggen dat ik denk dat ik autistisch ben?
En waar moet ik dan heen? Van mijn decaan kreeg ik en foldertje over een hele instantie in de buurt, weet even niet meer hoe het heet, maar een netwerk van deskundigen en ppsychologen. Moet ik daar dan heen?
Iemand die mij kan helpen?
Ik heb pdd-nos maar je moet je pijn niet weg snijden maar weg praten.
je moet sirieus een test aflegge eer je wellicht een diagnose krijgt.
Ook zie ik dat de meeste de fout maken met autisme. PDD-nos houd in dat je van alle syndromen/gedragstoornissen (negatieve beneming vind ik baal ik van) wel iets hebt. Ze weten dan niet presies wat je hebt en plaatsen ze je daar. (hokjes denken is ook erg negatief vind ik :C ) Autisme is daarom ook een onderdel van PDD-nos ;)
greetzzzzz
J.V.
(syndroom van asperger heb ik ;) )
Hoi jongen van negentien (gebrek aan meer informatie),
Ik zal niet zo stereotype zijn en zeggen dat ik weet hoe je je voelt, want ik maak het zelf niet door. Veel meer dan het proberen te begrijpen kan ik niet doen en ik zal zo goed mogelijk mijn ervaringen aan je uitleggen. Een van mijn beste vrienden (een jaar ouder dan dat jij bent, vandaar dat ik dingen een beetje zal proberen te linken) is wel erg autistisch en heeft op het moment bijna dezelfde problemen die jij nu hebt, dan heb ik het over de automutilatie (hij brandt ook met lucifers in zijn huid) en de drank. Eerder zei hij dat het gewoon was omdat hij het lekker vond, maar later werd het echt té veel. Dan vind ik drie biertjes op één avond écht niet meer zo veel, voor een jongen van 19-20, maar het werd gewoon te gek en toen ik het hem probeerde uit te leggen, is hij ook rigoreus gestopt. Pas nadat hij een tijdje van de drank af was en zich meer op andere dingen ging richten (hij schrijft heel erg veel en is daar ook goed in, heb hem ook aangemoedigd om andere hobby's te zoeken maar dat leek hem niks), kwam hij op het internet (zo heeft hij het me verteld, dat dat de trigger was) dingen tegen over automutilatie, snijden, branden en nog meer nare dingen tegen en dat heeft hem aangespoord tot snijden en zelfverminking. Ik heb nooit echt het gevoel alsof ik mezelf pijn moet doen en ik doe het dan ook niet, maar hoe hij het uitlegde komt het heel erg overeen met wat jij zegt: het voelde bekend.
Nou wil ik geen conclusies trekken, maar ik vraag me wel af of je in het verleden misschien bent gepest en / of erg vernederd? Het klinkt heel vreemd, maar dat kan ook een aanleiding zijn waarom de pijn zo bekend voelt, begrijp je? Als je door de jaren heen iedere dag pijn hebt gehad en je die pijn niet meer doormaakt doordat je studeert / werkt / vrij bent (wilde gok aangezien je negentien bent), kan het heel erg onwennig zijn en kun je juist de pijn opzoeken. Ik merk wel van jou en van M. (die vriend waar ik het over had) en ik hoor het ook regelmatig, dat veel autisten de neiging hebben om zichzelf te snijden. M. heeft via een site ook regelmatig contact met andere autisten en hij heeft me verteld dat 9/10 van de mensen met wie hij praat, zichzelf snijdt omdat ze niet begrepen worden en het nog gewend zijn om gepest te worden / iets anders.
Waar ik nu tijdens het typen op ben gekomen, is dat je misschien wel helemaal niet autistisch bent. Ik ben geen dokter en ik ben een meisje van vijftien met weinig levenservaring, maar er is ook een kans dat je aan borderline lijdt. Het lijkt mij een stuk waarschijnlijker aangezien ik toch wel op kan maken uit de tekst dat je regelmatig sociale contacten hebt, maar dat ze je gewoon niet "begrijpen" en dat je daardoor in een behoorlijk diepe sleur raakt van depressies, drank, automutilatie en natuurlijk dat dringende gevoel dat je niet wordt begrepen. Ik zou meer van autisme in je zien als je je bijvoorbeeld ook heel erg op één specifiek onderwerp zou richten (één specifieke hobby, kan niet goed opmaken uit lichaamstaal wat mensen bedoelen, begrijpt sarcasme/ironie moeilijk etc. en dat zie ik niet in jou).
Het is een hele brug om naar de huisarts / psycholoog te gaan, maar heb je misschien een goede vriend(in) die mee wil gaan met je? Of een van je ouders, een tante, oom, neef, nicht? Het kan heel fijn zijn als je iemand naast je hebt zitten die je vertrouwt. Mocht je familie er nog niets van weten, dan lijkt het me raadzaam om eerst met hen te praten. Als je het eenmaal aan hen hebt verteld, is de dokter/psycholoog een eitje.
Ik hoop dat ik je hier alsnog mee heb geholpen... Komt misschien wat laat aan, maar ik meen het wel. Probeer voor nu het kan alsjeblieft bij messen en drank uit de buurt te blijven, het is geen oplossing voor je probleem en je maakt jezelf nog kapotter dan je al bent :(
Veel groetjes en succes van mij!
Aanstaande week ga ik naar de huisarts. Hopelijk kan hij mij doorwerwijzen naar een psycholoog die mij kan helpen.
Ook heb ik contact opgenomen met de trainer van de kickboksclub waar ik tot anderhalf jaar geleden lid van was. Samen hebben wij een tijdstip afgesproken waneer ik weer naar de training kom; misschien help dat, in ieder geval voor die avond even.
Verder heb ik niks meer om naar toe te leven. Alles is weg en verleden tijd.
Ik ben ook weer begonnen met mezelf te snijden; mijn rechter onderarmarm zot vol rode lijnen, ik moet telkens lange mouwen dragen. Helaas moest ik vanwege recente omstandigheden wel een fles drank halen. De mentale pijn is echt ondragelijk geworden. Net tien seconden geleden heb ik weer een mes in mijn arm gezet.
Ik wil dit niet, maar het voelt aangenaam en bekent.
Heeft iemand hier ervaring mee, hoe je dit tegen een psycholoog of huisarts kan zeggen? Of komt dat vanzelf wel?
ik heb zelf okej pdd-nos is een vorm van autisme en dislectie
was eerst vond het soms moelijk tot ik het heb
maar ik ben er ijgenlijk
er over een gegroeit de meesten mensen laggen er om ik maak er oke grapjes om mij kan het niet echt scheel ik kijk er ijgenlijk wat anders op in mu leven
ik heb het wel maar toch ik vind het sneu tot ik geen gewoon werk kan vinden en een op lijding
ik heb gezegt ach dat komt nog wel
zo heb ik erbij neer gelecht
sommige denken er anders over ander vind het belanerijk
gr j.
Ik herken wel wat kenmerken van PDDNOS in wat je allemaal verteld. Praat niet veel, behalve als het je boeit. lastig vriendschappen onderhouden, voordurend eenzaam.
Ik heb waarschijnlijk PDDNOS, ben ook gestopt met mijn verdere opleiding, en op zoek naar een coach die mij ermee helpt. Probeer een psycholoog raad te plegen, je krijgt weliswaar een stempel voor jezelf, maar dat hoeven anderen niet te weten, dat, en het is handing om jezelf beter te leren kennen. ( Echt, ontkende het voor weken dat ik PDDNOS had, hah. maar sta er nu wel voor open.)
Trouwens, blijkbaar vallen veel kenmerken van Depressie, ADD en ADHD en ASS bij elkaar.
Vrienden zijn er trouwens voor je, zo niet, dan zijn het geen vrienden.
Hoi, sorry dat ik weer wat laat reageer.
Met de decaan heb ik één keer een gesprek gehad, maar dat vond ik niet klikken, laat staan dat er een vertrouwensband opgebouwd kan worden. Ook stop ik voortijdig met mijn opleiding, dus contact gaat er niet meer komen. Dat had ik wel met de begeleider op m'n middelbare school, maar daar kan ik nu natuurlijk niet meer terecht.
De afgelopen dagen heb ik na zitten denken en diegene die m'n halve leven nu zo ongeveer kent ge-smst. Nouja, die mag mij nu niet meer zo, om het maar even zo te zeggen, wat ik ook wel snap. Het zal wel lastig moeten zijn om met mij een vriendschap te onderhouden. Andere mensen heb ik nooit echt iets toe kunnen vertrouwen.
Hoe is het nou met je ??
hey jongen van 19,
Ik heb je verhaal aandachtig gelezen.
Het doet me erg veel pijn dat je zo worstelt met jezelf.
Een pasklare oplossing heb ik niet voor je, die is er ook niet.
Ik denk dat ik jouw situatie kan begrijpen, ik denk ook dat het héél belangrijk voor je is, als je iemand hebt die je vertrouwt en bij wie jij je hart kan luchten.
Dat hoeft geen hulpverlener te zijn, maar bijvoorbeeld jouw decaan.
Heb je met hem of haar goed contact?
Ik bedoel dusdanig dat je hem of haar ècht vertrouwt ?
Kun en wil je me daar antwoord op geven. . . . .
Ik vraag dit aan je omdat het belangrijk is dat je "een klik" hebt met degene aan wie jij jouw levensverhaal kwijt wilt.
Dat was lange tijd mijn probleem met instanties en psychologen enzo. . . . ze kunnen nóg zo professioneel zijn:
als het niet klikt dan klikt het niet.
Je voelt je eenzaam.
Denkt dat niemand meer om je geeft.
Ik weet zeker dat jij mensen om je heen hebt die van je houden.
Misschien maar eentje, maar die persoon is er.
Het probleem zit 'm er volgens mij in dat je 't niet kúnt zien op dit moment.
Verdrink niet in zelfmedelijden. Dat bedoel ik niet lullig hoor.
Je hebt alle kracht in je om verder te gaan.
Probeer niet alles zelf op te lossen als dat niet gaat.
Ik vind het heel fijn als je reageert. We slepen je er wel doorheen.
ik denk aan je,
FEVE
Ik merk inderdaad dat een diagnose niet zo zinvol is. Daarnaast heb je dan inderdaad een grote stempel op je voorhoofd.
Hoe het nu met me gaat is in één woord te zeggen: slecht. Ik kan bijna nergens meer plezier in beleven of naar uit kijken. Het enige waar ik nog 'heb' is mijn motor. Vrienden heb ik niet meer, alleen nog studiegenoten waar ik op school mee om ga en een paar mensen met wie ik bevriend was op de middelbare school. Met die laatsten heb ik eigenlijk bijna geen contact meer. Eens in de zoveel tijd treden er een paar van op met hun bandje, waar ik wel heen ga, maar vriendschap is er niet meer.
Mensen die van me hielden heb ik blijkbar weggejaagd. Als er nog wel iemand is die van me houdt laat diegene er niets van zien.
Verder zit ik al weer een half jaar in financiële problemen, heb ik nog steeds m'n oude sport nog niet opgepakt en heb ik bijna nergens nog motivatie voor.
Zelfmoord plegen probeer ik niet meer. Het lukt toch niet.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.