Alle psychische medicatie heeft heel nare bijwerkingen: hersen- en zenuwschade, hartproblemen, oogproblemen, zware spijsverteringsproblemen, depressie, paniekaanvallen, psychose (=krankzinnig worden), neiging tot agressie en geweld, zelfmoordgedachten en zelfmoord, verslaving, enzovoort, een hele pagina lang, in kleine druk. Je moet de bijsluiters voor artsen maar eens opzoeken (niet die voor patienten, daarin wordt het meeste weggelaten). Dus je wordt daar dom, traag, ziek en verslaafd van. Niet mee beginnen.
Maar ik snap je wel, ik had dat vroeger ook. Gewone korte cursussen helpen inderdaad geen fluit.
Ik heb een soort cursus gedaan waar je eerst lang gewoon tegenover iemand moest zitten en die alleen maar aankijken, tot je dat perfect rustig kon zonder zenuwtrekken, zonder duizelig worden, zonder angst, zonder wriemelen, zonder pijnlijke ogen, enz... Je mocht alleen normaal met je ogen knipperen, want je ogen moeten natuurlijk vochtig blijven zodat ze niet uitdrogen en niet kapot gaan.
Daarna moest die ander dingen tegen jou zeggen, eerst vriendelijk tot je dat perfect rustig kon aanhoren. Daarna altijd harder en harder, roepen, tieren, uitschelden, belachelijk maken, uitlachen,... Maar wel altijd eerst zacht beginnen, tot je het kon verdragen, en dan wat harder en harder, telkens tot je terug ontspande en het kon verdragen, en dan pas harder. dus je moest je sterkte in stapjes naar een hoger niveau tillen.
Het was heel raar: op een gegeven moment viel er plots een soort grote last van mij af, en ik werd heel rustig en opgewekt. ze mochten zeggen en doen wat ze wilden: ik hoorde het wel, maar het kon mij echt niet meer kwetsen. Het gleed van mij af als natte zeep.
Je moest die oefening in de twee richtingen doen: eerst de ene de andere erdoor helpen, en dan omgekeerd, zodat je allebei dezelfde vooruitgang maakte. Het langs twee kanten doen helpt ook om je verlegenheid te overwinnen, want je moet die ander helpen door daar vanalles tegen te zeggen. Dus je moest ook jezelf overwinnen.
Als je daarna buitenkomt, lijken de woorden van anderen veel minder erg. Je hebt zo extreem hard geoefend, dat gewone mensen die die oefeningen niet kennen, je niet meer kunnen kwetsen met woorden. En je hebt ook geen angst meer om zelf iets te zeggen.
Maar helaas, ik denk niet dat je die cursus nu nog ergens kan doen, ik zou niet weten waar. Of je moet hem zelf opzetten met je vrienden.
Wat ook helpt, is om terug te vinden of en zo ja wie je in het verleden onderdrukte in een soort schoolomgeving? Als iemand in zijn kleutertijd onderdrukt werd door een heel strenge juf bijvoorbeeld, ik zeg maar iets, dan kan die angst en onderdanigheid op de duur verkrampt en permanent worden, als een soort trauma. Net zoals iemand een trauma kan hebben van water als die ooit eens bijna verdronken is. Als je weet vanwaar het trauma komt, wordt het al een stuk minder erg.