Ik begrijp wel dat Nederlands moeilijker is voor wie dat thuis niet spreekt. Maar als je hier vast woont, kan je je ouders misschien Nederlands helpen aanleren? Dat helpt jezelf ook om het beter te begrijpen, en het helpt hen om zich beter te voelen.
Ik heb zogezegd ook dyslexie, maar dyslexie is geen hersenziekte, maar een verschijnsel van niet-begrepen woorden. Meestal zijn het de kleine woordjes die iemand niet begrijpt, zoals:
in, op, het, de, een, waar, hoe, of, zelfs, van, hij, zij, toch,...
Immers, al die kleine woordjes werden bij ons op school niet uitgelegd. Iedereen ging ervan uit dat we die al kenden. Maar dat is niet zo, bijna niemand kan de betekenis ervan uitleggen.
Maak eens een lijst van al die kleine woordjes, en vraag jezelf dan bij ieder woordje af: wat is de preciese betekenis van dit woordje? Als je niet snel en duidelijk die betekenis kan zeggen, dan heb je er onvoldoende begrip van.
Bijvoorbeeld het woordje "van" kan een tiental betekenissen hebben: het kan verwijzen naar:
- eigendom (een boek van mij)
- onderwerp (een boek van wiskunde)
- materiaal (een boek van papier)
- afkomst (een oud boek van Egypte, een plant van Afrika)
- richting (de wind komt van het Westen)
- beginpunt (de weg begint van hier, het examen loopt van 8 uur tot 12 uur)
En nog een hoop die mij niet direct te binnen schieten. Je zou die eigenlijk allemaal moeten kennen, om een tekst te begrijpen waarin dat woordje "van" voorkomt.
Die kleine woordjes geven de samenhang aan in een tekst. Dus als je die kleine woordjes niet begrijpt, maar alleen de dure woorden, dan valt die hele tekst in losse brokken uit elkaar, en dan heeft die tekst geen betekenis.
Probeer maar: neem een paar willekeurige zinnen uit een tekst, en vervang alle kleine woordjes door vraagtekens. Zie je wat er nog van overblijft?
Als je luidop leest en je struikelt of hapert over een woord, of je leest het verkeerd, of je slaat het over, dan heb je op dat woord of kort ervoor ergens een misbegrepen woord. Dan moet je dat eerst opzoeken. Al dat soort verschijnselen zoals dingen verkeerd uitspreken, haperen, letters of woorden overslaan of omwisselen, die wijzen allemaal op misbegrepen woorden, of misbegrepen symbolen of leestekens.
Dus je moet al die misbegrippen opzoeken: de betekenis opzoeken, er zinnen mee maken, een schets op papier, afkomst opzoeken, andere betekenissen van dat woord opzoeken, enz... Dat is natuurlijk verschrikkelijk kut, want ik heb bijna alles opnieuw moeten opzoeken, het halve woordenboek. Gewoon omdat die achterlijke school het ons van in het begin niet goed aangeleerd heeft. Dat heeft mij heel veel tijd en last gekost. Ik had veel verder kunnen staan en veel intelligenter kunnen zijn, als we taal wel goed aangeleerd gekregen hadden in het lager onderwijs. En als men ons geleerd had hoe en waarom je onbekende woorden moest opzoeken.
Letters of lettercombinaties stellen klanken voor. En woorden stellen een betekenis voor. Ook zinnen hebben een betekenis.
Je moet ook de taal- en grammatica-regels goed leren, zodat je die betekenissen kan overbrengen aan andere mensen, zodat je gedachten kan uitwisselen, nieuwe inzichten kan krijgen, en intelligenter kan worden.
Op die manier verdwijnt je dyslexie beetje bij beetje. Maar het is veel en lastig werk.
Als je in het hoger onderwijs een kans wilt maken, is goede taalkennis essentieel. Ook in niet-taalrichtingen zoals wetenschappen, want zonder goede taalkennis kan je die teksten niet begrijpen.