Inderdaad schuilt er soms veel achter een lach ja.
Deze gebeurtenis zul je waarschijnlijk ook nooit meer vergeten, het is ook niet niks wat er gebeurd is.
Het is volkomen logisch dat je je zo voelt, en ik snap ook wel dat het lastig is om te willen vertellen aan een ander. Of dat nou door schaamte komt, of door bedreiging, of door andere oorzaken.
Maar ik kan je als tip meegeven dat je er TOCH met iemand over moet praten. Dat hoeft niet perse met je ouders, of met een psychiater, maar gewoon aan iemand die je volledig vertrouwt. Dat lucht in ieder geval wat op als je je hart alvast kan luchten. En dat is beter om het te verwerken op de langere termijn, met opkroppen los je niks op, integendeel. Voel vooral geen schaamte om te vertellen wat je is aangedaan.
Ik laat het aan jou over of je alsnog aangifte wil doen tegen die persoon, of juist niet. Misschien wil je liever een hartig woordje wisselen met die persoon en het zo afhandelen. Als dat niet te confronterend is tenminste voor je.
Maar je moet wel iets ondernemen. Ik bedoel, je zal die familielid nog wel eens gaan tegenkomen op een verjaardag of in de supermarkt ofzo. En je wil vast niet dat die persoon bij andere meiden hetzelfde zou flikken.
Zet eerst alles goed op een rijtje voor jezelf hoe nu verder te gaan. En het helpt echt als je daarover met iemand kan praten.
Ik wens je heel heel veel succes !