Ik had pas eerder een schaamtemoment met een microfoon dan dat het opwindend was. Deze zomer werkte ik op een mega grote camping in Frankrijk, waar we een megafooninstallatie in de camping hadden. Als iemand naar de receptie moest komen, dan hadden we de megafooninstallatie met over het terrein heel veel megafoons die zo over het hele terrein te horen was. Deze oproep deed altijd de hoofd receptioniste. Tot dat op een dag een man met een huilend kind in paniek bij mij bij de receptie komt. Het kind was zijn ouders kwijt en kon tussen alle tranen door amper vermelden wie hij was en wie zijn ouders waren. De man die hem had gevonden stelde voor om zijn ouders maar om te roepen. Goed idee, dacht ik, maar wie gaat dat doen, wat de hoofd receptioniste was er niet? Ik dus! Wat ga ik zeggen? Geen idee, maar dat komt wel op het moment dat ik de knop van de microfoon indruk, wat ik vervolgens deed. Waarna een vage boodschap met mijn stem met heel veel uuuhhhhhhs door alle boxen over de camping werd geschald. Ik kon wel door de grond zakken, want iedereen kon meegenieten van mijn gestuntel. Schrijf op wat je wilt melden en druk dan pas op die knop bedacht ik me toen. Maar het leed was al geleden.