Ik ben nu ook single, maar voor mij heeft het best lang geduurd voordat ik enigzins doorhad hoe mijn geaardheid in elkaar steekt. Ik ben er namelijk achter gekomen dat ik een soort van biseksueel ben. Voor mij houdt dat in dat ik het fysieke van jongens erg aantrekkelijk vind, zolang het maar bij kijken blijft. Daadwerkelijk dingen met jongens doen vind ik tamelijk ongemakkelijk en ook een relatie met een jongen zou ik niet willen. Het fysieke van een meid vind ik doorgaans minder interessant, maar het seksuele vind ik juist niet ongemakkelijk en voor mijn gevoel heb ik ook liever een relatie met een meid.
Dat ik telkens met die vriend dingen deed was de opwinding, nieuwsgierigheid en gewoonte dat we dat deden. Echter wilde ik op een gegeven moment wat verder gaan als alleen wat samen trekken en pijpen en ook al nam ik hierin zelf het initiatief, ik stuitte toen voor mijzelf op een grens die ook de opwinding en nieuwsgierigheid doodde. Daar nam de ongemakkelijkheid het over.
Het seksuele met mijn ex-vriendin was ook altijd veel comfortabeler en vanzelfsprekender als met die vriend. Ik dacht eerst dat dat kwam door hoe die vriend zelf over de handelingen met mij dacht. Hij is namelijk hetero en wil absoluut geen relatie met een jongen, maar ken je hem, dan weet je ook hoe je hem kan opwinden. Ook bij hem was het meer een nieuwsgierigheid/geilheid die de ongemakkelijkheid overwon. Ik dacht eerst dat het ongemakkelijke gevoel daardoor meer vanuit hem kwam, maar later besefte ik ook pas hoeveel er stiekem ook vanuit mezelf kwam.