Ik ben 21. Ik was 18 of 19 toen ik uit de kast kwam..
Ik was zo bang, en onderdrukte mezelf zo erg, dat ik pas op m'n 16e realiseerde dat ik vanaf m'n 12e al naar jongens keek.
Ik dacht dat ik verkeerd was, dat ik ziek was, en was bang voor iedereen om me heen. Het zou het geheim zijn, wat ik in m'n graf zou meenemen.
Sterker nog, vanwege m'n seksualiteit, en m'n vele andere "problemen", kon m'n graf maar niet snel genoeg komen.
Ik sloot me op in mezelf, en heb het tot m'n 19e weten te verbergen voor iedereen. Zelfs m'n klasgenoten op de theaterschool geloofden me, als ik zei dat ik hetero was..
Maar ik kon me niet meer verstoppen voor, en ontsnappen aan mezelf.
Een meisje vond me leuk, en ik haar ook. Zelfs zo, dat ze een relatie met me wilde. Maar ik kon het niet, hoe graag ik het ook wilde. Zij was de eerste die ik vertelde dat ik sexuele gevoelens voor jongens had. En ik ben haar voor altijd dankbaar.
Ik heb toen ongeveer een jaar geprobeerd een definitie, een naamkaartje aanmezelf te plakken (ik was uiteindelijk HeteroDemi-Homoseksueel, of bi, idk.. :p) tot ik realiseerde, dat ik gewoon mens ben. Niets meer, niets minder.
M'n eerste zoen met een jongen was op m'n 20e verjaardag. Ik ben nu 21, heb (maar) 1 keer seks gehad, jawel, met een jongen, en heb meer ervaring opgedaan. Maar ik baal, dat ik niet eerder was. Want ik ben nu een jongeman, en heb nooit genoten van hoe het is om een vrije, jonge tiener te zijn.
Ondanks dat er veel mensen zijn die om me geven, voel ik me, en ben ik super alleen. Ik mis liefde, ik mis seks. Een omarming, een kusje, lachen en huilen en knuffelen tot we er bij neer vallen. Ik mis een vriendje. Ik zoek, en echt, de meeste vinden het super gek dat ik geen relatie heb, maar liefde laat zich niet vinden, het overkomt..
Naja, ik ben dus maar gewoon mens. Die zich vooral seksueel aangetrokken voelt tot jongens. En die open staat voor al het andere, zolang het goed voeld. Meer niet. Niet straight, niet gay, niet bi of whatevv, gewoon, mens.
xo