Ik was op mijn 15e nog nooit verliefd geweest op een meisje, maar vond jongens veel leuker. Toch twijfelde ik of ik nou homo zou zijn, vreemd genoeg. Ik dacht altijd dat ik misschien het juiste meisje nog niet tegengekomen was.
Bij ons thuis werd er nooit over sex gesproken, laat staan over homofilie. Dat maakte dat het voor mij lang onduidelijk bleef. Uiteindelijk werd ik op mijn 16e straalverliefd op een jongen uit mijn klas (hij jammer genoeg niet op mij).
Vanaf toen weet ik zeker dat ik homo ben, en als ik terug kijk blijkt uit al mijn herinneringen dat ik dat altijd geweest ben, mijn oudste herinnering (toen was ik 4 jaar) is dat ik de piemel van een buurjongen zag en daar echt opgewonden van raakte (ik kreeg een stijve). Toen betekende dat niets voor me, maar nu is dat voor mij een teken dat ik me altijd tot jongens aangetrokken voelde.
Dus ik denk dat als jij nu zegt dat je het 100% zeker weet, topicstarter, dat je echt homo bent.
Jouw moeder weet niet hoe sterk jij dat voelt, en zij denkt waarschijnlijk dat het bij sommigen misschien een soort seksuele bevlieging is die over gaat, maar dat geeft niets, jij voelt gewoon het beste wat er in jou omgaat.
Als je nu al zoveel kunt genieten van en met je vriendjes wens ik je nog heel veel mooie en gelukkige vriendschappen toe.