Ik herken dit heel erg. Ik vind het op een of andere manier ook een fijn gevoel als ik nodig moet plassen. Ik stap bijvoorbeeld vaak in de auto terwijl ik al nodig moet en probeer dan zo lang mogelijk door te rijden en een situatie te creëren waarin ik me echt zorgen ga maken of ik het niet in m'n broek ga doen. Het spannendst is het natuurlijk als er dan iets onverwachts gebeurt; een brug die open staat of een file. Toch plas ik nooit in m'n broek, ik houd het altijd net lang genoeg vol. Het idee dat ik mogelijk in m'n broek zou kunnen plassen vind ik opwindend, als het echt zou gebeuren, dan zou ik me, denk ik, toch heel ongelukkig voelen.
Je schamen om te vragen of er voor jou gestopt kan worden herken ik ook heel erg. Bij vrienden schaam ik me niet om het te vragen, maar ben ik bang dat ze om te plagen dan juist niet stoppen met de kans op een natte broek en een vreselijke vernedering in het vooruitzicht. Ik houd het dan maar stilzwijgend zo lang mogelijk op.
Met meisjes erbij vind ik het niet mannelijk om de rit te moeten onderbreken voor een plasje en stel ik het ook zo lang mogelijk uit.
Vorig jaar ben ik met mijn ex en haar ouders op wintersport geweest en moest ik op de terugweg ook super nodig plassen. Ik schaamde me toen ook ontzettend om aan haar vader te moeten vragen om te stoppen en heb eerst anderhalf uur lang gehoopt dat een ander (we waren al twee uur onderweg) wel eerder zou vragen om een stop dan ik. Op een bepaald moment werd ik echt heel angstig dat het mis zou gaan. Ik moest me echt heel erg concentreren op het inhouden en kon bijvoorbeeld niet echt meer een gesprek voeren; alleen nog korte antwoorden geven. Ik zat ook heel erg te zweten. Toen heb ik eerst nog een hele tijd mezelf er in mijn hoofd van moeten overtuigen dat in je broek plassen achterin de auto van de ouders van je vriendin toch echt veel beschamender is dan vragen om een plasstop. Toen ik uiteindelijk al mijn moed bij elkaar had geschraapt bij de naderende afrit van een tankstation, waren we door mijn aarzeling het te vragen de afrit al weer zo goed als voorbij voor ik mijn vraag had uitgesproken. De volgende afrit was een parkeerplaats langs de snelweg zonder voorzieningen. Normaalgesproken zou ik niet met een meisje en haar ouders in de buurt ergens tegen een boom of stuik gaan staan zeiken, maar nu was de wanhoop wel zo groot dat ik toch maar vroeg om even bij deze parkeerplaats te stoppen. Helaas antwoordde haar moeder dat er geen wc was dus dat we beter even konden doorrijden naar het volgende tankstation. Natuurlijk durfde ik niet te zeggen dat ik bang was dat ik dat niet meer zou halen.
Gelukkig hield ik het tot het volgende tankstation en probeerde ik niet te opvallend hard richting de w.c.'s te lopen. Toen ik bij een urinoir stond te plassen, kwam tot overmaat haar vader ook nog naast me staan. Ik probeerde daarom wat rustiger te plassen (ipv als een paard) en schaamde me ook dat ik nog steeds stond te plassen, terwijl hij zijn handen al stond te wassen (en later binnen was gekomen). Een poging om het dan maar snel af te ronden, mondde uit in een natte boxer. Maar die was toch al vochtig van het zweten.
Nog nooit was ik na mijn kindertijd zo dicht in de buurt gekomen van broekplassen!