stoere macho bleek toch een vriend met karakter.

Zat in een Belgische jeugdinstelling ,voor kwajongenswerk wat niet door de beugel kon, politiewerk dus,en een veroordeling voor 2 maand jeugdinstelling. Maar wil hier niet op ingaan,inmiddels 3 jaar geleden.
In die tijd was er crisis, tekort aan bewakingspersoneel, geen deskundige begeleiders. Wat inhield dat therapie,opleiding ,gesprekken bijna niet werden uitgevoerd. Vooral de weekends was een ramp soms, zat je zomaar een dag in de cel inclusief de nacht. Met zo'n stom luidsprekertje,radio met snoeren mocht niet. Weinig contact met de anderen,zelfs in de grote gemeenschappelijke zaal mocht je niet echt met elkaar praten. En altijd dat eeuwige toezicht en begeleiding.Alleen eten en drinken was prima,en de bewakers waren ergens wel vriendelijk,maar moesten hun taak ook uitvoeren. Maar de laatste weken was er een bewaker die ons zondag in de grote zaal liet zitten,konden we toch tv kijken,lezen of wat praten. Door cellentekort,was wel een kamertje eigenlijk,maar kreeg een jongen bij me in die na 2 weken weer vertrok ,die mocht naar huis. Gewoon een aardige jongen maar verlegen en niet echt een prater. Toen werd me gevraagd of ik weer mijn kamer wilde delen,had zoiets,eigenlijk niet,maar alleen is ook alleen,dus kwam er een ander.Hij was even zo oud als ik,wel wat groter,en breed en gespierd,kon wel zien dat het een sportschooltype was,nu,ik ben zelf ook wel stevig,maar hij pronnkte echt met zijn lichaam. Totaal geen schaamte,shirt ging gelijk uit,hij direct heb je het niet warm hier,nu dan, uit dat shirt,jongens onder elkaar toch.Maar hij had gelijk warm was het wel en vooral met zijn twee in een kamertje van 2.5 bij 5 meter.Maar mocht hem wel,alleen een super hetero,hij had het constant over zijn vriendinnen.En hij oefende wat soms ging zich opdrukken enzo,en vroeg mij ook mee te doen,kon allemaal net in die beperkte ruimte.Hij was ook veroordeeld en moest nog enige weken net als ik. Werd ons wel gevraagd als we het konden vinden met ons twee,want het was niet verplicht als je niet met elkaar kon opschieten,maar geen probleem. Heb één keer bezoek gehad van mijn ouders,wat niet echt fijn was,had me er wel op verheugd,maar kreeg alleen verwijten,dat ik niet klagen moest, eigen schuld was, dat de afstand voor hen zo ver was,en dat ze zich schaamden dat ze mij hier moesten bezoeken,na een halfuur gingen ze weg,werd niet veel gezegd,en gek, voelde me verdrietig,en schaamde me,en zag het even niet meer zitten toen ik terug moest naar mijn kamer,woord cel werd eigenlijk niet gebruikt. Maar schaamde me voor die jongen,die me aan keek,zovan wat heb jij.Geen succes zei hij met je ouders,neen zei ik,en vertelde hoe hun hadden gereageerd. Beetje versufd zat ik op mijn bed,en toen,kwam hij naast me zitten,sloeg spontaan een arm om me heen,trok me naar hem toe,zovan zal je trootsten,wat ik op dat moment fijn vond,maar had dit nooit van hem gedacht,als het nou een meid was die me trooste maar juist hij die macho, maar het kon me niet schelen dat hij een jongen was,als het maar iemand was die mee een beetje aandacht gaf.Kop op kerel zei hij en streelde me wat over mijn lijf,wat ik nooit gedurfd had bij een jongen,maar hij dus wel,en toen,kop op kerel en we blijven vrienden hé,ja zei ik,beloofd zei hij en gaf me een vriendschappelijke stomp wat uit mondde in een worstelpartij waar we ons echt konden in uitleven.Vond het niet gek,hij heeft me laten zien dat vriendschap tussen jongens ook mooi kan zijn,en je hier voor niet hoeft te schamen.