Hoi, ik ben een jongen van 15 die een half jaar geleden is geadopteerd. Ik woon niet bij mijn ouders want mijn vader mishandelde mij en mijn moeder. Ik was toen 10/11.
Ik heb 4 jaar moeten wachten op nieuwe ouders. Jeugdzorg heeft mij wel goed ondersteund in de tussentijd.
In de periode van eenzaamheid ben ik nog steeds mijzelf gebleven. Een stoerdere jongen met een hanenkankapsel een oorringetje etc... Het voelde fijn om mijzelf te zijn en het maakte mij niet uit als mensen mij soms raar aankeken.
Nu heb ik dus een half jaar geleden mijn nieuwe ouders ontmoet. Ze zijn alles voor me en ik mag zo veel van ze. Gamen, meeten met internet vrienden, en ook ben ik vrij om te gaan en staan waar ik wil als ik het maar even meld. Het is eigenlijk een perfect nieuw leven.
Waarom ik deze post schrijf is omdat ik met 1 ding zit. Ik heb het gevoel alsof ik mijzelf niet mag zijn. Sinds ik was geadopteerd hebben mijn nieuwe ouders mij een 'verplichte' metamorfose gegeven. Mijn hanenkan veranderde al snel naar een net strak kapsel, mijn oorbel werd verleden tijd en van de stoere kleding moest ik overstappen naar iets netters zoals een overhemd of nette strakke broek.
Ik voel mij hierin niet mijzelf. Ik weet niet of ik nu ontevreden mag zijn. Ik wil mijn nieuwe ouders niet kwetsen of boos maken. Ik wil niet dat ze denken dat ik een ontevreden verwend kind ben. Ik voel me niet fijn hoe ik erbij loop enzo. Ik ben niet ik.
Heeft iemand advies. Wat moet ik doen.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.