Heel veel topics gaan over schaamhaar. Zoveel dat ge u eigenlijk begint af te vragen: waarom?
Wat het mooiste is maakt niet uit, dat verschilt van persoon tot persoon en smaken verschillen nu eenmaal.
Maar of ge het hebt of niet, wat altijd terugkomt, of toch zeker in het begin, is de schaamte. Of toch bij de meesten ,want ik wil niet voor iedereen spreken.
Is het schaamte omdat we overgaan van jong naar oud, en schaamhaar is nu eenmaal het eerste wat ons dat doet beseffen. Maar misschien willen we helemaal niet ouder worden, waar ieder foutje afgestraft wordt en waar dat iedereen 'perfect' moet zijn. Maar dat schaamhaar doet ons beseffen dat er geen ontsnappen aan is, dat we dra de lego moeten inruilen voor duurder speelgoed.
Of is het een schaamte die een beetje met instinct te maken heeft? Vroeger waren we helemaal behaard (de aapmensen) en doet dat plukje haar daaronder ons beseffen dat we helemaal niet perfect zijn, dat er nog een stukje aap in onze genen zit.
Het afscheren is dan een vlugge oplossing. Weg, foetsjie, niks aapmens en niks volwassen worden zonder dit te willen. De herinnering er aan is weg geschoren.
En diegenen die het laten staan, zij zitten er misschien niks mee in om snel volwassen te worden.
Kan dat er mee te maken hebben? Zij die graag jong blijven scheren het af, zij die graag groot worden laten het staan.
Ik scheer het af, langs de ene kant omdat ik het zo mooier vind, maar langs de andere kant ook wel omdat ik niet wil dat mijn lichaam veranderd. Misschien daarom ook wel dat ik het mooier vind?
Soms is schaamhaar echter een grote bron van schaamte en durven velen niet in hun blootje gaan omdat ze het hebben. Deze zomer twee keer meegemaakt.
Een goede vriend die pas uit de kast gekomen is, had zo een goesting om eens samen af te trekken (niet meer als dat). Uiteindelijk toegestemd maar toen het zover was durfde hij niet meer zo goed. Omdat hij zag dat ik ten eerste geschoren was en ten tweede eigenlijk heel erg weinig schaamhaar heb, moest ik het laten groeien. Hij had alles nog. Voor hem was het zoeken naar een vriend moeilijk, omdat hij zich schaamde hoe hij er uit zag, hoe hij veranderd is.
Ik stelde hem voor dat hij het zou afscheren. Dat heeft hij gedaan, en hij was een stuk zelfzekerder van zijn eigen nadien. Hij was terug zijn eigen, zoals hij het zelf zei.
De tweede keer was op de camping te Breskens. Een jongen van 14 durfde niet in zijn blootje omdat hij schaamhaar begon te krijgen. Ook voorgesteld om het af te scheren, zijn broer deed dat immers toch ook. Nadien durfde hij wel in zijn blootje.
Dus ook schaamte om de verandering. Schaamte om ouder te worden, of schaamte om eens aapmens geweest te zijn?
Het terug kunnen spelen omdat ge het niet meer hebt, en ge u dus niet aan de verwachtingen van de volwassenen moet meten?
Of heeft het er echt helemaal niks mee te maken ... ?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.