Ik denk dat ze van jou af wil. Heb dit zelf ook meegemaakt in een relatie 2 jaar geleden, hij werd na een paar maanden steeds ontwijkender. Waarschijnlijk is de communicatie ook slecht in jullie "relatie". Dat was bij mij ook zo, als ik constructieve kritiek probeerde te uiten dan werd dat weggehoond met "humor" met een ietwat agressieve ondertoon.
Als er echt sprake is van liefde dan kom je minimaal één keer per week samen in mijn ogen. Eens in de twee weken vind ik al weinig, het hoeft niet iedere week een heel weekeinde te zijn, maar wel 1x per week samen zijn lijkt mij belangrijk voor een gezonde relatie. Ik heb daar destijds ook een keer een discussie over gehad met hem, toen proefde ik weinig enthousiasme toen ik aangaf dat het te weinig begon te worden. Hij ging liever zuipen met zijn "vrienden".
Snap nog steeds niet dat ik er niet zelf punt achter gezet heb, hij heeft het uiteindelijk uitgemaakt via WhatsApp... Ergens wist ik na 2-3 maanden wel dat het niks ging worden. Nou moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat ik ook niet perfect was, maar dat ging vooral om een paar uiterlijke kenmerken; zo kon er een kilo of 7-8 aan vet af. Maar ik was wel altijd goed voor hem, hielp hem met verschillende dingen, probeerde dingen te regelen, ik nam initiatief etc... Deels kwam die gewichtstoename ook door hem trouwens, de laatste paar kilo's waren het gevolg van emotie-eten. Hij is nog een keer wanhopig teruggekomen twee maanden later omdat hij wist dat ik bezig was met m'n lichaam - heb nu zelfs een blokjesbuik... Zal me niks verbazen als hij dat nog een keer doet dit of komend jaar, maar hij moet wel heel grondig veranderd zijn, wil ik hem een tweede kans geven... Maar eigenlijk is misschien zelfs dat geen goed idee.
Volgens mij was hij ook meer opzoek naar een neukmaatje, een fuckbuddy dus, dan naar een serieuze relatie. Hij was er trots op dat hij lui was.
Moet jij ook steeds het initiatief nemen in jullie "relatie"? Zoals zelf afspraakjes maken? Zelf gesprekken beginnen op bijv. WhatsApp?