Ik begrijp wat je bedoelt J20. Ik ben nog nooit verliefd geweest op een jongen, maar wel ooit begonnen met " experimenteren " met een jeugdvriend. Hij wou graag ervaren hoe het was en ik was toen niet enkel wat (te?) meegaand, maar stiekem wellicht ook benieuwd. En als ik al niet benieuwd was, dan alvast puberaal constant opgewonden. Wat hij toen bij me deed voelde meteen heel lekker, en had een vriendinnetje tot dan toe nooit bij me gedaan. Nee zeggen bleek heel moeilijk, al wist ik ook dat het een kwestie van tijd was of hij zou me hetzelfde vragen. En inderdaad. Ik had me toen voorgenomen om het minstens één keer te proberen, voor hem. Zijn experimenteren was anders voor hem dan voor mij. Maar ik stemde toen dus in met zijn verzoek. Tot mijn verbazing, een ook wel gêne, vond ik dit ook opwindend om te doen. Een tijdje bracht dit me in de war, want ik was niet verliefd. Dit gaf me dan weer een zeker schuldgevoel. Schaamte omdat ik dit deed en het lekker vond, zonder de bijhorende gevoelens. Ik was ook eerlijk tegenover hem. Toch wou hij ook het telkens opnieuw. Intussen mag ik zeggen dat ik geen spijt heb gehad. Slecht één keer, toen een vriendin het maar niet kon begrijpen dat ik dit had gedaan ... en het was even later ook gedaan.