Dag H,
Top en bottom, of de gever en de ontvanger; het maakt niet uit. Zoals de andere jongen van 23 opmerkt: de mensen zijn bijzonder nieuwsgierig, eens ze weten dat iemand voor de jongens is, welke de positie in de relatie is. De reden daarvoor, is omdat het heel gemakkelijk is om een jongen en een meisje samen voor te stellen. Het maakt niet uit wie er in de fantasie op dat moment boven of onder is, de rol van de jongen en die van het meisje liggen vast. Twee jongens, echter, dan rebelleren de hersenen. Het is moeilijk om het een plaats te geven en een mens wilt nu eenmaal graag duidelijkheid. Dus als ze een jongen met zijn vriend zich willen voorstellen, dan weten ze graag, voor hun eigen het juiste beeld te kunnen voorhouden, wie vanboven is en wie vanonder. Wie er geeft en wie er ontvangt. Ik heb dan al eens opgemerkt dat de ontvanger evengoed vanboven kan zitten en de actievere rol heeft, terwijl de gever op bed ligt te niksen (nu ja, ge weet wat ik bedoel), maar dat vinden ze dan weer te ver gaan om daar een beeld van te vormen. De bottom wordt wel vaak als een zwakkere persoon aangezien, die zich moet leggen naar de wil van de gever. Het beste argument daar tegen in, was dat ze het alleen maar bekeken vanuit het eindspel gezien. Een meisje in een andere topic zei het al: niks zo vervelend als een jongen die een minuutje bezig is en dan in slaap valt. Die jongen denk maar aan één ding en daardoor waarschijnlijk ook voelt hij zich oppermachtig op dat moment. En zo zitten homootjes niet in elkaar. Zijn wij zwakker omdat we ook het volledige gamma aan gevoelens willen beleven? Neen hoor! En er zijn meer dan genoeg hetero jongens die daar evenveel behoefte aan hebben.
Wat "homootje" betreft: het is bekend dat Vlamingen heel graag verkleinwoorden gebruiken. In Nederland is dat minder met uitzondering misschien van de streken die grenzen aan Vlaanderen. Ik ben nog niet echt veel in Nederland geweest, dus dit is van horen zeggen uiteraard :-) . Wat het "maar een bottom" betreft; helaas is dat wat de meerderheid van de mensen denkt. 'Hij is de onderdanige, hij moet luisteren. De zwakke schakel'. En het zit in de mens zijn natuur om de zwakste schakel te laten vallen.
Zou ik graag hetero willen zijn? Een moeilijke vraag. Is het egoïstisch om 'ja' te zeggen? Want dat zit mijn vriend zonder mij; al van kleins af zijn we samen en hij zou verdriet hebben gehad moest het gebleken zijn dat ik hetero was. En ik kan het me ook niet helemaal voorstellen hoe het zou zijn om wél naar de meisjes te kijken. Maar evengoed is het egoïstisch om wel homo te willen blijven: ik ontneem mama de vreugde van kleinkinderen langs mijne kant. Als broer en zijn liefje al eens praten over kinderen, dan kijkt mama soms naar mij en dan voel ik me schuldig. Daar bestaan uiteraard oplossingen voor, maar die zijn zo belachelijk duur en ontoegankelijk dat het zelfs niet de moeite is deze in overweging te nemen.
Is homo zijn het per definitie niet willen hebben van kinderen? Alleen maar genieten van vrijheid en niks blok aan ons been? Neen hoor, ik zou best kinderen willen en mijn vriend evengoed. Maar we vallen nu eenmaal niet op meisjes, wel op elkaar. En is dat onze schuld? Neen, het is nu eenmaal zo, we kunnen er niks aan veranderen en we zijn gelukkig met elkaar.
En dat vergeten veel mensen als ze denken dat homo zijn alleen maar te maken heeft met 'wie is de top en wie de bottom'? Mijn kotgenote is zelfs aan het proberen me te bekeren, maar dat zal ondanks haar beste pogingen niet lukken. Nu ja, als ze er plezier in heeft te pogen, laat maar doen :-)
PS: morgen laatste examen. Vrijdag Maria Lichtmis: geen school en het begin van een lessenvrije week - verbeterweek voor de proffs.